27/8/07

വാതില്‍

മണ്ണിലല്‍പ്പവും തൊടാതെ
കിളര്‍ത്തി വച്ചു.

മഞ്ഞും മഴയും താവാതെ
പൊതിഞ്ഞും വച്ചു.

വെയില്‍ കൊണ്ടു വിണ്ടു
കീറാതെ തണലില്‍ വച്ചു.

എണ്ണയും കുഴമ്പുമിട്ട്
ദിനവും മിനുക്കിവച്ചു.

എന്നിട്ടുമെവുടുന്നീ
ചിതലുകള്‍ വരുന്നു!

ചിതലരിച്ച പലകകൊണ്ടാരു
തീര്‍ക്കുന്നു മരണത്തിന്റെ വാതില്‍!

7 അഭിപ്രായങ്ങൾ:

  1. അതിഷ്ടപ്പെട്ടു വിഷ്ണുപ്രസാദേ..
    നന്ദി

    മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ
  2. നല്ല കവിത. കത്തിത്തീരുന്ന മെഴുകുതിരിപോലെ, അല്ലേ. എന്നാലും ചിതലരിക്കുന്നതും നോക്കി വിഷാദിച്ചു നില്‍ക്കണ്ടാ, അര്‍മ്മാദിക്കൂ :-)

    മനസ്സിനു ചിതലരിക്കില്ല കേട്ടോ.

    മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ
  3. ചിതലരിച്ച് ചിതലരിച്ച് ചിതലിനേയുമരിക്കുന്ന ഒരു ദിവസം ജീര്‍ണ്ണിച്ച് വാതിലിനപ്പുറത്തേക്കൊരു ജീവനും ഇപ്പുറത്തേക്കൊരു മരണവും കൈ കൊടുത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കടന്നു പോകുമ്പോള് എന്തെന്തിനേയരിക്കുന്നു മാഷേ, മണ്ണ് മനുഷ്യനേയോ?

    മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ
  4. സനാതനാ... ചിതല്‍ അതിന്റെ ജോലി ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. നാം പ്രതിരോധിക്കാനും. നമുക്ക് അതിനല്ലേ കഴിയൂ...

    ഇഷ്ടായി.

    മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ
  5. പ്രിയ സ്നേഹിത

    കുഞു വരികളിലൂടെ ഒരു കുഞു വലിയ കാര്യം
    ഈ കവിതയിലെ ചിതലിന്‍റെ അന്വേഷണം പോലെ തന്നെ
    ജീവിതമാക്കുന്ന അന്വേഷണത്തിന്‍റെ യാത്രയിലാണു നാം
    എത്ര മിനുക്കി തേച്ച് വെച്ചാലും വരേണ്ടത് വരേണ്ട സമയത്ത് തന്നെ വരും എന്ന സൂചനയും കവിതയില്‍ ഉയര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നു.

    അഭിനന്ദങ്ങള്‍


    സസ്നേഹം
    മന്‍സൂര്‍,നിലംബൂര്‍

    മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ
  6. ഉരുളുന്ന കല്ലില്‍ പായല്‍ പിടിക്കില്ല. ചലിക്കുന്നവനെ ചിതലരിക്കില്ല. മരണം തീര്‍ച്ചയായും എന്നെങ്കിലും വരും. അതിനുവേണ്ടി കാത്തിരുന്നു് വെറുതെ സമയം കളയണ്ട. ചുമ്മാ ജീവിച്ചോളൂ!

    മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ