29/12/12

മാറിനിൽക്കൽ ഒരു മനോരോഗമാണ്


ഇന്ത്യൻ ബുദ്ധിജീവികൾക്ക് ഭ്രാന്താണ്.. ഒരു വലിയ യാത്രാ ബസിനെ ഒരു രാത്രിയിൽ സ്വന്തം ഇഷ്ടം പോലെ ഏതു റൂട്ടിലേക്കും ഒടിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളവർ അവരുടെ കണക്കിൽ ദരിദ്രരാണ്. സുഹൃത്തുമൊത്ത് രാത്രിയിൽ (അസമയത്തെന്ന് പൊതുഭാഷ) യാത്ര ചെയ്യാൻ ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷപോലും പിടിക്കാൻ വഴിയില്ലാതെ ബസുകാത്ത് ഫുട്പാത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടി മിഡിൽക്ലാസാണ്. യാത്രാ ബസാണെന്നുകരുതി, മദ്യപിച്ചുന്മത്തരായി രാത്രിയാഘോഷിക്കാനിറങ്ങിയവരുടെ ബസിനുള്ളിൽ കയറിപ്പെട്ടുപോയ പെൺകുട്ടിയെ ഏഴുപേർ ചേർന്ന് ക്രൂരമായി മരണംവരെ ബലാൽസംഗം ചെയ്യുന്നത് ക്ലാസ് വാറാണ്. അതിനെതിരെ തെരുവിലിറങ്ങിയവരാണെങ്കിൽ "plays into the idea of criminal poor"!. ക്രൈമിന് ക്ലാസ് വാറെന്ന് പേരിടുമ്പോൾ അവർ ചെയ്യുന്നത് ക്ലാസ് വാറിന് ക്രൈമെന്ന് തിരിച്ചും പേരിടുകയാണ്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് കാലാകാലങ്ങളായി ഇന്ത്യയിൽ ദളിതർക്കും അബലർക്കും ആദിവാസികൾക്കുമെതിരേ നടന്നുവരുന്ന കൊടിയ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണാനവർക്ക് സാധിക്കില്ല. ഭിന്നവർഗങ്ങളുടെ യുദ്ധനീതിയാണ് ബലാൽസംഗം എന്ന നൈതീക ബോധം സമൂഹത്തിലേക്ക് അലിച്ചിറക്കുകയാണവർ. ഇരയുടേയും വേട്ടക്കാരന്റേയും വർഗ വർണങ്ങൾ നോക്കി പ്രതികരിച്ചാൽ മതിയെന്ന് തെറ്റായി പഠിപ്പിക്കുകയാണ്. ആദിവാസിയും അവർണനും ദളിതനും തെരുവിൽ ഭിക്ഷയാചിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല. മനുഷ്യനെ വിഭാഗീകരിക്കുന്ന ഒന്നും വാഴ്ത്തപ്പെടേണ്ടതല്ല. അത് കറുപ്പായാലും വെളുപ്പായാലും. ഭ്രാന്തുപിടിച്ച ധാർമികത ഊട്ടിവളർത്തുന്ന ഭ്രാന്തുപിടിച്ച സംവിധാനങ്ങളെ ഭ്രാന്തുപിടിച്ച ബുദ്ധിജീവികൾക്ക് നേരിടാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവും നേതാക്കന്മാരെയും ബുദ്ധിജീവികളേയും കാത്തുനിൽക്കാതെ തെരുവിലിറങ്ങാൻ ജനങ്ങൾ സ്വയം ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്. ജനങ്ങൾ എന്നുവെച്ചാൽ ജനങ്ങൾ എന്നുതന്നെയാണ്. അവരിൽ വെളുത്തവർ മാത്രമാണെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ നമ്മൾ കറുത്തവർ ഇറങ്ങി അതിനെ അങ്ങനെയല്ലാതെയാക്കണം. അവരിൽ കറുത്തവർമാത്രമാണെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ നമ്മൾ വെളുത്തവർ കൂടെയിറങ്ങി അതിനെ അങ്ങനെയല്ലാതെയാക്കണം. സ്വയം കറുത്തവരും വെളുത്തവരുമല്ലാതെ മനുഷ്യരായി മാത്രം മാറണം. മാറിനിൽക്കൽ ഒരു മനോരോഗമാണ് ഈ സമൂഹത്തിൽ ഒരു മൈരും സംഭവിപ്പിക്കാത്ത മഹാരോഗം.

24/12/12

ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്

ആദിവാസിസ്ത്രീയെ ബലാൽസംഗം ചെയ്തപ്പോൾ
ഞങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നിങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നമ്മളൊറ്റക്കെട്ടായിരുന്നു

ദളിത സ്ത്രീയെ കൂട്ടബലാൽസംഗം ചെയ്തപ്പോഴും
ഞങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നിങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നമ്മളൊറ്റക്കെട്ടായിരുന്നു

നേതാക്കന്മാർ ബലാൽസംഗം ചെയ്തപ്പോൾ
ഞങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നിങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നമ്മളൊറ്റക്കെട്ടായിരുന്നു

വ്യവസായ പ്രമുഖർ കൂട്ടബലാൽസംഗം ചെയ്തപ്പോഴും
ഞങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നിങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നമ്മളൊറ്റക്കെട്ടായിരുന്നു

ഒരു ബസ് യാത്രക്കാരി കൂട്ടബലാൽസംഗം ചെയ്തപ്പെട്ടപ്പോൾ
ഞങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നിങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങരുത്,
ഞങ്ങളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്

ഏതാനും ബസ് ജീവനക്കാർ കൂട്ടബലാൽസംഗം ചെയ്തപ്പോൾ
ഞങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങിയില്ല,
നിങ്ങളാരും തെരുവിലിറങ്ങരുത്,
ഞങ്ങളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്

ഉയർന്ന ജാതിക്കാരേ
ഉച്ചപ്രാന്തന്മാരേ
വികാരജീവികളേ
അരുത് തെരുവിലിറങ്ങരുത്
ഞങ്ങളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്


*I am supporting the agitation. But I am against the cry for death penalty..
** I belive that, calling an activist 'an uppercast' is equally shamefull as calling him /her 'a lower cast'

23/12/12

അമ്മപെങ്ങൾ വാദവും ബലാൽസംഗ സംസ്കാരവും


രണ്ടുദിവസം മുൻപ് ഒരു മദ്യപാനസദസിൽ ഡൽഹിയിൽ മാനംഭംഗം ചെയ്യപ്പെട്ട പെൺകുട്ടി ചർച്ചാവിഷയമായി. ഞാനും എന്റെ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ സുഹൃത്തും ഞങ്ങളുടെയൊരു വക്കീൽ സുഹൃത്തും. എന്റെ സുഹൃത്തിന് ആ വാർത്ത വായിച്ചതിനുശേഷം ഉദ്ധാരണശേഷി നഷ്ടമായി എന്നതായിരുന്നു ചർച്ചയുടെ തുടക്കം. എങ്ങനെയാണ് യോനിയിലൂടെ ഉദരം തുളച്ച് ഒരു ഇരുമ്പ് ദണ്ഡിനെ ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ കഴിയുക! എത്രശക്തമായി ശരീരത്തിനുള്ളിലേക്ക് ആ കമ്പിക്കഷണം ഇടിച്ചു കയറ്റിയിട്ടുണ്ടാകണം! ആ സമയത്ത് ആ പെൺകുട്ടി എത്രമാത്രം വേദനിച്ച് നിലവിളിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം! ആ പ്രവൃത്തി ചെയ്തിരുന്നവർ സ്ത്രീശരീരത്തെക്കുറിച്ച് എന്തായിരിക്കും ചിന്തിച്ചിരുന്നത്! അവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വികാരത്തിന്റെ പേരെന്ത്? അതാണോ കാമം?

അതാണ് കാമമെങ്കിൽ ആ വികാരം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ എന്റെ സുഹൃത്തിനെന്നല്ല ഈ ലോകത്തെ ഏതൊരു പുരുഷനും ആ വികാരം ഉദ്ധൃതമാക്കുന്ന അവയവത്തോട് അറപ്പ് തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികം.. ഡൽഹിയിലെ ബലാൽസംഗം എന്നെയും വളരെയധികം ബാധിച്ചിരുന്നു. ആന്റിക്രൈസ്റ്റ് എന്ന ചലച്ചിത്രത്തിൽ യോനിയിലേക്ക് ഒരു കത്തികയറ്റുന്ന രംഗം കണ്ട് തലചുറ്റി വീണവനാണ് ഞാൻ. തലചുറ്റിയത് മാത്രമല്ല.. നിറഞ്ഞ തിയേറ്ററിൽ നിന്നും ഒരുവിധത്തിൽ ഓടിയും പിടഞ്ഞും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ ഉടുതുണിയിൽ മലവിസർജനം കൂടി ചെയ്തിരുന്നു. അതേ അവസ്ഥയിലേക്ക് എന്നെ പിടിച്ചുകെട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു ഡൽഹി വാർത്ത. ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ സ്ത്രീശരീരത്തോടും സ്ത്രീയുടെ കാമവികാരത്തോടും എനിക്കും അഭിനിവേശമുണ്ട്. എന്നാൽ സ്ത്രീശരീരവും, മാംസവും രക്തവും അസ്ഥിയും വേദനയും ഉന്മാദവും കൊണ്ടുതന്നെയാണ് നിർമിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന തിരിച്ചറിവ് എനിക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ യോനി ഒരു അവയവമാണെന്നും അതിനു മുറിഞ്ഞാൽ മദജലമല്ല ഉണ്ടാവുകയെന്നുമെനിക്കറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു ഇരുമ്പു ദണ്ഢ് അതിനുള്ളിലൂടെ തുളഞ്ഞ് ശ്വാസകോശത്തിലേക്കെത്തി എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം കാലിൽ നിന്നും ഒരു തളർച്ച മുകളിലേക്ക് കയറുന്നത്, എനിക്ക് വിയർക്കുന്നത്.

എന്തു ശിക്ഷയാണ് ഏറ്റവും മ്ലേച്ഛമായ പദം കൊണ്ടുപോലും വിശേഷിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ആ തായോളികൾക്ക് (ക്ഷമിക്കണം ഇതിലും കുറഞ്ഞ വാക്കിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല) കൊടുക്കാൻ കഴിയുക? ഞങ്ങളുടെ വക്കീൽ സുഹൃത്ത് നിയമത്തിന്റെ നിസഹായതയും വധശിക്ഷ എന്ന കാഴ്ചപ്പാടിനോടുള്ള വിരോധവും വിവരിച്ചുകൊണ്ട് കുറ്റകൃത്യം ഉണ്ടാകുന്നതിനുള്ള സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കുന്നതേക്കുറിച്ച് വാചാലനായി. ഓരോ ജില്ലയിലും ഒരു വേശ്യാലയം ഉണ്ടാകണം.. അതാണ് ബലാൽസംഗങ്ങൾ ഇല്ലാതാകാനുള്ള പോംവഴി എന്നു പറഞ്ഞു. വേശ്യാലയങ്ങൾ എന്നാലെന്താണ്? ആര് ആർക്കുവേണ്ടി നടത്തുന്ന സ്ഥാപനം? ആരാണ് ഉപഭോക്താക്കൾ? ആരാണ് ഉൽപന്നങ്ങൾ? വേശ്യാലയങ്ങൾ നടന്നുപോകാൻ ആവശ്യമുള്ള സ്ത്രീകൾ ആരുടെ പെങ്ങളാവും? ആരുടെ മകൾ? ആരുടെ അമ്മ? സ്ത്രീതന്നെ വേണമല്ലോ വേശ്യാലയത്തിലും.. വേശ്യയാകാനുള്ള സ്ത്രീയെ എങ്ങനെ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കും? എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമില്ലാതെ ചർച്ച ഫിറ്റായി അലസിപ്പിരിഞ്ഞു.

വേശ്യാലയമല്ല ബലാൽസംഗത്തിനുള്ള പ്രതിവിധിയെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. വേശ്യാലയം സ്ത്രീശരീരത്തിന്റെ വിൽപന സാധ്യതകൾ തേടുന്നവർക്ക് ഒരു നിയമാനുസൃത കമ്പോളം തുറന്നുകൊടുക്കുകമാത്രമാണ് ചെയ്യുക. നിയമാനുസൃത വേശ്യാലയത്തിലേക്ക് സ്ത്രീകളെ എത്തിക്കാനുള്ള നിയമവിരുദ്ധമായ മാർഗങ്ങൾ പെരുകുകയും പെൺകുട്ടികളെ ചതിച്ചും വശീകരിച്ചും ഈ കമ്പോളത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗമായി ലൈംഗീകതയും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുകയുമാവും ഫലത്തിൽ സംഭവിക്കുക. അന്നു വൈകുന്നേരം സാംസ്കാരിക മൂല്യച്യുതിയാണ് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള അക്രമങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ഒരു ചുവരെഴുത്ത് ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ കണ്ടു. അമ്മയേയും പെങ്ങളേയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. സ്ത്രീകളെല്ലാം അമ്മയും പെങ്ങളും ആണെന്ന ഭാരതീയമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് വ്യതിചലനം. ഇതാണ് ബലാൽസംഗങ്ങൾക്കും അപമര്യാദകൾക്കും കാരണം എന്ന് അത് പറയുന്നു. അമ്മപെങ്ങൾ വാദം ശരിക്കും സ്ത്രീകൾക്കെതിരേയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ തടയാൻ വേശ്യാലയമെന്ന എക്സ്ട്രീമിന്റെ മറ്റേ അറ്റമാണ്. ഒരുപക്ഷേ സ്ത്രീശരീരത്തിനെതിരെയുള്ള കടന്നുകയറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കുന്ന മാനസികാവസ്ഥകളുടെ വേരുതേടിപ്പോയാൽ നാം ചെന്നെത്തുന്നതും ഈ അമ്മപെങ്ങൾ സംസ്കാരത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിലായിരിക്കും. മതസംഘടനകളുടെ കുടക്കീഴിൽ വളരുന്ന ഇത്തരം സന്മാർഗ സാരോപദേശങ്ങളാണ് വിളഞ്ഞ് മുറ്റുമ്പോൾ കണ്ണും കാതുമില്ലാത്ത ഇരുമ്പുദണ്ഡുകളായി യോനിതുളച്ച് ശ്വാസകോശം കണ്ടെത്താനിറങ്ങുന്നത്.

സ്ത്രീകളെല്ലാം അമ്മയും പെങ്ങളുമാണെന്ന സാരോപദേശം കാരണം നമ്മുടെ പുരുഷന്മാർ, സ്ത്രീയോട് ലൈംഗീകതയെക്കുറിച്ചും ലൈംഗീകാവയവങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവളുടെ അതേക്കുറിച്ചുള്ള മാനസിക വ്യാപാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നത് പാപമാണെന്നും സാംസ്കാരിക അധപതനമാണെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്. സംസാരിക്കുകയോ അറിയുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ പുരുഷനെ സംബന്ധിച്ച് സ്ത്രീയുടെ ലൈംഗീകത കെട്ടുകഥകൾ മാത്രമാണ്. സ്ത്രീ എന്നാൽ സദാ മദമിളകി നടക്കുന്ന മൃഗമാണെന്നും അവസരം കിട്ടാത്തതുകൊണ്ടാണ് പമ്മിനടക്കുന്നതെന്നുമുള്ള ചിന്തയാണ് പകുതിയിലേറെ പുരുഷന്മാർക്കും ഉള്ളതും. വളരെ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള, പുരോഗമനപരമായി ചിന്തിക്കുന്ന ചിലരിൽനിന്നുപോലും ചില ദുർബല നിമിഷങ്ങളിൽ ഉള്ളിൽ കിടക്കുന്ന ഈ അളിഞ്ഞ ധാരണ പുറത്തുവരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. സ്ത്രീയോട് സെക്സ് സംസാരിക്കുന്നത് വൻ അപരാധമായിട്ടാണ് വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവർ പോലും കാണുന്നത്. ഇടക്കാലത്ത് ബ്ലോഗിൽ പ്രമുഖരായ ചിലരുടെ ചാറ്റ് ഹിസ്റ്ററികൾ ആഘോഷിച്ച് അവഹേളന മഹാമഹം നടത്തുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രണയിക്കുന്നതുപോലും തെറ്റല്ലെന്ന് ഇനിയും പൂർണമായും വിശ്വസിക്കാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യരുതല്ലോ. ആണും പെണ്ണും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ ആശയവിനിമയമാണ് പ്രണയവും രതിയുമെന്ന സത്യം പുരുഷന് മനസിലാകാത്തതാണ് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം. ആണും പെണ്ണും തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയം എന്നതുപോലും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണെന്ന് കരുതുന്ന സമൂഹമാണ് ഇത്തരം ഒരു പുരുഷപ്പറ്റത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കു പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. (എട്ടാം ക്ലാസുവരെ ആണിനും പെണ്ണിനും വെവ്വേറെ ക്ലാസ് റൂമുകളുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പുരുഷനാണ് ഞാൻ. ഡിഗ്രികാലയളവിൽപ്പോലും എനിക്ക് പെൺകുട്ടികളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. സ്ത്രീയോട് സെക്സ് സംസാരിക്കാനെന്നല്ല പേരു ചോദിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് എൽഎൽബി കാലം വരെ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഒരു ഒളിഞ്ഞു നോട്ടക്കാരനിൽ നിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതിന് ലോക്കോളേജിന് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു)

കാറിനുള്ളിൽ നിന്നും സ്ത്രീയേയും പുരുഷനേയും പിടിച്ചു, ലോഡ്ജ് മുറിയിൽ നിന്നും കാമുകനേയും കാമുകിയേയും പിടിച്ചു, പാർക്കിൽ രതിസല്ലാപം നടത്തിയ യുവമിഥുനങ്ങളെ നാട്ടുകാർ കയ്യേറ്റം ചെയ്തു എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാർത്തകൾ ഇടയ്ക്കിടെ വരാറുണ്ട്. പരസ്പര സമ്മതത്തോടെ ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രകളും സല്ലാപങ്ങളും രതിയും, പുരുഷനും സ്ത്രീയും തമ്മിലുള്ള സ്വാഭാവിക സ്വകാര്യ ആശയ വിനിമയങ്ങളുടെ ഭാഗമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ സ്ത്രീയേയും പുരുഷനേയും രണ്ട് അറകളിൽ വേർതിരിച്ച് നിർത്തുകയും ഒന്നിന് മറ്റൊന്നിന്റെ വികാരവിചാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് യഥാർത്ഥചിത്രം ഒരിക്കലും ലഭിക്കാൻ ഇടയാകാതെ സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഇടപെടലാണ് ഇത്തരം വാർത്തകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഇരയും വേട്ടക്കാരനും എന്ന പ്രതീതി എന്നും നിലനിർത്തുകയും സ്ത്രീസമത്വം എന്ന ആശയത്തിനായി സംവരണ നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പാണ് അത്തരം വാർത്തകൾ കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന കാഴ്ച വെളിവാക്കുന്നത്. അമ്മ പെങ്ങൾ സംസ്കാര വാദം തന്നെയാണ് സ്ത്രീപുരുഷ സ്വകാര്യസമാഗമങ്ങളെ തടസപ്പെടുത്താനും സദാചാരപോലീസിങ്ങ് നടത്താനും പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഊർജ്ജം. സ്ത്രീശരീരത്തേയും മനസിനേയും വികാരവിചാരങ്ങളേയും കുറിച്ച് കൊടിയ അജ്ഞതയുണ്ടാക്കുന്ന തരത്തിൽ ആൺ പെൺ ആശയവിനിമയങ്ങളുടെ തടസപ്പെടുത്തലാണ് ലൈംഗീക അതിക്രമങ്ങളുടെ മൂലകാരണം. സ്ത്രീയെ വെറും ചരക്കായി മാത്രം കാണാൻ പുരുഷനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ആൺപെൺ ആശയവിനിമയമില്ലായ്മയാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ബലാൽസംഗത്തിന് വധശിക്ഷനൽകാനും വരിയുടയ്ക്കാനും പുരുഷന്റെ ലൈംഗീകക്കഴപ്പ് തീർക്കാൻ വേശ്യാലയങ്ങൾ അനുവദിക്കാനും നിയമനിർമാണം നടത്തുന്നതിനും പകരം ചെയ്യേണ്ടത് സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള തുറന്ന വിനിമയത്തിന് ഭയരഹിതമായ അന്തരീക്ഷമുണ്ടാക്കലാണ്. സ്ത്രീകളെല്ലാം അമ്മയും പെങ്ങളുമാണെന്ന കപടസംസ്കാരം അടിച്ചേൽപ്പിച്ച് അമ്മയേയും പെങ്ങളേയും വരെ ബലാൽ ഭോഗിക്കുന്ന വിത്തുകാളയായി പുരുഷനെ മാറ്റാതെ സ്ത്രീകൾ സുഹൃത്തും കാമുകിയും സഹജീവിയും കൂടിയാണെന്ന് മനസിലാക്കാൻ അവന് അവസരമുണ്ടാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

22/7/12

പെട്ടെന്ന് പെട്ടെന്ന്



പെട്ടെന്ന് മരണം എന്നെ ഓർമിച്ചു
എന്റെ പേരുവിളിച്ചു
ഞാൻ മിണ്ടിയില്ല
അടുത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നവർ
നിന്നെയാണ് നിന്നെയാണ്എന്ന്
എന്നെ തോണ്ടി
പൊലയാടിമക്കളേ എന്ന്
പല്ലിറുമ്മി ഞാൻ കുനിഞ്ഞിരുന്നു
എന്റെ പേര് ഞാൻ മറന്നുപോയി
ഞാൻ എന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു
മരണം അക്ഷമനായി
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേയ്ക്ക്
പാഞ്ഞുകയറാൻ തുടങ്ങി
പെട്ടെന്ന് മരണത്തിന്റെ മരണം
അതിന്റെ പേരു വിളിച്ചു
മണിമുഴങ്ങി, സമയം കഴിഞ്ഞു
ഞാൻ രക്ഷപെട്ടു
പോയപോക്കിൽ മരണം
അവനെ കൊണ്ടുപോയി/അവളെക്കൊണ്ടുപോയി
അങ്ങനെ അവൻ മരിച്ചു/അവൾ മരിച്ചു
നമ്മളെല്ലാം രക്ഷപെട്ടു
പെട്ടെന്ന് ജീവിതം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്
അതിന്റെമുഖമ്മൂടി അഴിച്ചുമാറ്റി
പെട്ടെന്ന്
പെട്ടെന്ന് നമ്മളെല്ലാം
മരിച്ചവരായിമാമോദീസപ്പെട്ടു...

19/7/12

ഒരു സ്മരണകവിത


അവന്‍ മരിക്കാന്‍ കിടന്ന രാത്രിയെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുകയാണ്..
അവന്‍ മരിക്കാന്‍ കിടന്ന-
ആശുപത്രി ഇടനാഴിപോലെ നീണ്ടുനേര്‍ത്ത രാത്രി..
മുറിച്ചുപങ്കുവെയ്ക്കാത്ത ഒരു മുഴുവന്‍ തണ്ണിമത്തന്‍ പോലെ
സമയം വളര്‍ന്നുവളര്‍ന്ന് മറ്റൊരു പ്രപഞ്ചഗോളമായി..
ഇടനാഴിയില്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക്
അതിനെ അങ്ങറ്റം ഇങ്ങറ്റം ഉരുട്ടിക്കളിച്ചു..
ഉള്ളില്‍ അവന്‍ മരണത്തിന്റെ പൂര്‍ണഗര്‍ഭം..
സുഖമായി മരിക്കുമോ അതോ
ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത ഒരു ചാപിള്ളയെ അവര്‍ കീറിയെടുക്കുമോ..
വേവലാതി എന്നെ പുണര്‍ന്ന് ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
ചാറ്റുകളില്‍ അവന്റെ അപരനാമം പോപ്പപ്പ് ചെയ്ത്
ഉടഞ്ഞു വീണ വളച്ചില്ലുപോലുള്ള അടയാളങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തു.
എന്റെ ഫോണിന്റെ അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍
ഒറ്റത്തടിവൃക്ഷം മഴയിലെന്നപോലെ
ഒരു പെണ്‍കരച്ചില്‍ ഉലഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവന്റെ അവസാനത്തെ കവിതയിലെ ഹമ്മര്‍
ചെവിതകര്‍ത്തുകൊണ്ട് എന്റെ ചുറ്റും മുരണ്ടുനടന്നു.
ഞാനെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു,
അവന്‍ മരിക്കും ഒരു സുഖമരണം മരിക്കും..
എനിക്കങ്ങനെ പറയാമല്ലോ അവനെനിക്കാരുമല്ലല്ലോ..
എങ്കിലും അവന്റെ മരണ വാര്‍ത്ത,
എന്നെ തണുത്തകാറ്റുപോലെ വന്ന് തൊട്ടപ്പോള്‍
ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടിയില്‍ അറിയാതെ
കാല്‍വഴുതിവീണുപോയപോലെ ഒരു കരച്ചില്‍
നേരെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഇടിഞ്ഞുവീണു.
ഏറെ നേരം അതിനടിയില്‍ ഒരേ കിടപ്പു കിടന്നു
പിന്നെ ഒഴുക്കിനൊത്ത് വാര്‍ന്നുപോയി..

30/6/12

ഉസ്താദ് ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും സിനിമയുടെ മണം..




അതൊക്കെ ഒരു കാലം! എന്ന് മലയാള സിനിമയില്‍ ക്ലാസിക്കുകളുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കാലത്തെക്കുറിച്ച് മധ്യവയസ്സുകഴിഞ്ഞ, തിയേറ്ററില്‍ പോയി ഒരൊറ്റ സിനിമപോലും കാണാത്ത സിനിമാ പ്രേമികള്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന സമയത്താണ് തമിഴില്‍ പരുത്തിവീരനും, സുബ്രഹ്മണ്യപുരവും, വെണ്ണിലാ കബഡിക്കുഴുവുമൊക്കെ സൂപ്പര്‍താരചിത്രങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ അട്ടിമറിവിജയം കൈവരിച്ചുകൊണ്ട് കേരളത്തിന്റെ തിയേറ്ററുകളിലും എത്തുന്നതും മലയാളത്തില്‍ എന്തുകൊണ്ട് ഇത്തരം ഗൌരവമുള്ള സിനിമാ സംരംഭങ്ങളുണ്ടാകുന്നില്ല എന്ന ചര്‍ച്ചകളുയര്‍ത്തുന്നതും. തമിഴിനെക്കണ്ട് പഠിക്കൂ.. എന്ന് നെടുവീര്‍പ്പുകാര്‍ തട്ടി മൂളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അപ്പോഴും അവരാരും മലയാളത്തില്‍ വല്ലപ്പോഴും ഇറങ്ങുന്ന നല്ല സിനിമകള്‍ കാണാന്‍ പോലും തിയേറ്ററില്‍ പോയില്ല. കയ്യൊപ്പും, ടി.ഡി.ദാസനും, ആത്മകഥയും, പാലേരി മാണിക്യവുമൊന്നും ആരും കണ്ടില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. തമിഴില്‍ ഇറങ്ങുന്ന എല്ലാ ‘പടങ്ങളേയും‘ നല്ല സിനിമ എന്ന ഗണത്തില്‍ അവര്‍ പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

തിയേറ്ററില്‍ പോയി സിനിമ കാണാത്ത ഇക്കൂട്ടരുടെ നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍ക്കും പോയകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൊങ്ങച്ചത്തിനും മേല്‍ വന്നു വീണ കനത്ത അടിയായിരുന്നു. ട്രാഫിക്കിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത വിജയം. തമിഴ് സിനിമ എഴുപത് - എണ്‍പതുകളിലെ മലയാള സിനിമയുടെ അതേ ചേരുവകള്‍ എടുത്തു കളിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നും അതിലേക്ക് തിരിച്ചു പോവുകയല്ല മലയാളസിനിമ ചെയ്യേണ്ടതെന്നും വിളിച്ചു പറയുകയായിരുന്നു ട്രാഫിക്. ആ സിനിമയെക്കുറിച്ചുള്ള എന്തൊക്കെ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുമെങ്കിലും പറഞ്ഞു വന്ന രീതികളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഫോര്‍മുലകളും സൂപ്പര്‍ താരങ്ങളുമില്ലാതെ സിനിമ നിര്‍മിച്ചാലും സിനിമയുടെ മാജിക് അതിലുണ്ടെങ്കില്‍ അത് വിജയിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന് ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു ആ ചിത്രം. അതേത്തുടര്‍ന്ന് ട്രാഫിക്കിന്റെ നിര്‍മാതാവ് ലിസ്റ്റിന്റെ മാജിക് ഫ്രെയിംസ് നിര്‍മിച്ച ചാപ്പാകുരിശും മലയാള സിനിമ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്ന് അടയാളപ്പെടുത്തിയ ചിത്രമാണ്. ആദ്യചിത്രത്തില്‍ രാജേഷ് പിള്ള എന്ന സംവിധായകന്‍ തന്റെ കസേര ഉറപ്പിച്ചെങ്കില്‍, രണ്ടാമത്തെ ചിത്രത്തില്‍ സമീര്‍ താഹിര്‍ എന്ന ക്യാമറാമാന്‍ സംവിധായകന്‍ എന്ന് കിരീടം മാറ്റിയണിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മാജിക് ഫ്രെയിംസിന്റെ മൂന്നാമത്തെ ചിത്രം ഉസ്താദ് ഹോട്ടല്‍ പ്രേക്ഷകരില്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന ആകാംക്ഷയും വളരെ വലുതായിരുന്നു. രാജേഷ് പിള്ളയുടെ രണ്ടാമത്തെ ചിത്രമായിരുന്നു ട്രാഫിക് എങ്കിലും ആദ്യ ചിത്രം അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു വിലാസം ഉണ്ടാക്കി നല്‍കിയിരുന്നില്ല. അതുപോലെ തന്നെ ക്യാമറാമാന്‍ എന്ന നിലയില്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട ആളായിരുന്നു സമീര്‍ താഹിര്‍ എങ്കിലും സംവിധായകനെന്ന നിലയില്‍ സ്വയം തെളിയിച്ചിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം. എന്നാല്‍ ഉസ്താദ് ഹോട്ടലിന്റെ കാര്യം അങ്ങനെയല്ലായിരുന്നു. അന്‍വര്‍ റഷീദ് എന്ന സൂപ്പര്‍ഹിറ്റ് സംവിധായകനും അഞ്ജലി മേനോന്‍ എന്ന കഴിവു തെളിയിച്ച സംവിധായികയും ഒത്തുചേരുന്ന ചിത്രമെന്ന നിലയില്‍ പ്രതിക്ഷകള്‍ ഏറെയായിരുന്നു.പ്രതീക്ഷയുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളുമായി വരുന്ന ചിത്രങ്ങളുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാല്‍ മിക്കവാറും എല്ലാം ആദ്യ ഷോ കഴിയുമ്പോള്‍ നിരാശയുടെ മൌനത്തിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോകുന്നതാണ് കാണാന്‍ കഴിയുക. എന്നാല്‍ മാജിക് ഫ്രെയിംസിന് അതിന്റെ മൂന്നാമത്തെ ചിത്രത്തെയും പ്രേക്ഷകരുടെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കൊപ്പം ഒരുപക്ഷെ അതിലപ്പുറത്തേക്ക് ഉയര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നുതന്നെ പറയണം.

രഞ്ജിത്ത് ഒരുമിപ്പിച്ച കേരള കഫേയില്‍ അന്‍വര്‍ റഷീദ് സംവിധാനം ചെയ്ത ബ്രിഡ്ജ് എന്ന സിനിമ, അതുവരെ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുണ്ടായിരുന്ന ഇമേജുകളെ മുഴുവന്‍ തട്ടിത്തകര്‍ക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. (ബ്രിഡ്ജ് എന്ന സിനിമ നായകന്റെ പക്ഷത്തു നില്‍ക്കുന്നു എന്ന നിലയ്ക്ക് എനിക്കുള്ള വിയോജിപ്പ് അങ്ങനെ നില്‍ക്കുമ്പോഴും http://sanathanan.blogspot.in/2009/11/blog-post_9492.html) കേരള കഫേയില്‍ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട ചിത്രവും ബ്രിഡ്ജ് തന്നെയായിരുന്നു.  കേരള കഫേയിലെ തന്നെ ഹാപ്പി ജേര്‍ണി എന്ന ചിത്രം സംവിധാനം ചെയ്ത അഞ്ജലി മേനോനും അന്ന് വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. സിനിമ എന്ന മാധ്യമത്തെ സത്യസന്ധതയോടെ സമീപിക്കുമ്പോള്‍ അതിന് സ്വതവേയുണ്ടാകുന്ന ശക്തിയും ഊര്‍ജ്ജവുമായിരുന്നു ബ്രിഡ്ജിന്റേയും ഹാപ്പി ജേര്‍ണിയുടേയും സവിശേഷതകള്‍. അതേ സത്യസന്ധത തന്നെയാണ് ഉസ്താദ് ഹോട്ടലിനേയും ശ്രദ്ധേയമാക്കുന്ന സവിശേഷത എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു. തുടക്കം മുതല്‍ ഒടുക്കം വരെ ഒരിടത്തും ഏച്ചുകെട്ടലുകളും നാടകീയതയും തോന്നിക്കാതെ സിനിമ എന്ന ദൃശ്യമാധ്യമത്തിന്റെ സാധ്യതകള്‍ ലാളിത്യത്തോടെ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാ ദൃശ്യശകലങ്ങളും, എല്ലാ അഭിനേതാക്കളും, എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും ഒട്ടും അതിഭാവുകത്വമില്ലാതെ ചേരുന്ന ഒരു സിനിമയ്ക്ക് മാത്രം നല്‍കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരനുഭൂതി ഉസ്താദ് ഹോട്ടല്‍ നല്‍കുന്നുണ്ട്. ഇനിയും ആയിരം കഥകള്‍ പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത ഒരു സംസ്കാരമാണ് നമ്മുടെ മണ്ണിനും ഇവിടെ ജീവിക്കുന്ന വൈവിധ്യമുള്ള ജനതയ്ക്കുമുള്ളതെന്ന തിരിച്ചറിവു കൂടി നല്‍കുന്നുണ്ട് ഉസ്താദ് ഹോട്ടല്‍.

ട്രാഫിക് എന്ന സിനിമ കണ്ടിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു തിരക്കഥാകൃത്തിന്റെ സിനിമയെന്ന്‍ പറയാനാണ് തോന്നിയതെങ്കില്‍ വളരെ മനോഹരമായ ഒരു തിരക്കഥയാണ് ഉസ്താദ് ഹോട്ടലിന്റേതെങ്കിലും സംവിധായകന്റെ സിനിമ എന്നല്ലാതെ അതേക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല. ദുല്‍ക്കര്‍ സല്‍മാന്‍, തിലകന്‍, മാമുക്കോയ, നിത്യാ മേനോന്‍, സിദ്ധിഖ് ഇവരൊക്കെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള്‍ മറ്റൊരാള്‍ ചെയ്യുന്നതേക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. കഥാ‍പാത്രങ്ങളോരോന്നും വ്യക്തി മുദ്രപതിപ്പിച്ചാണ് കടന്നു പോകുന്നത്. കരീമിക്കയെ അവതരിപ്പിച്ച തിലകനെ ഇടക്കാലത്ത് അഭിനയിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് വിലക്കിയ സംഘടനാ നടപടിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ സിനിമയില്‍ ഒരിടത്ത് ദുല്‍ക്കറിന്റെ കഥാപാത്രം ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പറയാനോങ്ങി വിഴുങ്ങിയ വാക്ക് തികട്ടി വരുന്നു. ദൈവത്തെ തെറിവിളിക്കാന്‍ പോലും ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ സിനിമയ്ക്ക് ഒരു സെന്‍സര്‍ബോര്‍ഡിനേയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞ ആ വാക്കിന് അഞ്ജലീ മേനോനും അത് കൃത്യമായി ഒപ്പിയെടുത്ത അന്‍വര്‍ റഷീദിനും അത് മനോഹരമാക്കിയ ദുല്‍ക്കറിനും മനോഹരമായ ഒരു സിനിമയ്ക്ക് മാജിക് ഫ്രെയിംസിനും അനുമോദനങ്ങള്‍.


28/6/12

ഹലോപ്പതി...!



ഏഴെട്ടുമാസം വരും എന്റെ അയല്‍ക്കാരിയായ പെണ്‍കുട്ടി പനിവന്നു മരിച്ചിട്ട്. പനി നാലഞ്ചു ദിവസം കുറയാതെ നിന്നപ്പോള്‍ അവളുടെ അച്ഛനമ്മമാര്‍ നെയ്യാറ്റിന്‍കര ഗവ. ജില്ലാ ആശുപത്രിയില്‍ കുട്ടിയേയും കൊണ്ട് പോയിരുന്നു. അധികം പരിശോധനകളൊന്നും നടത്താതെ സാധാരണ ആന്റി ബയോട്ടിക്കുകളും പാരാസെറ്റമോളും കൊടുത്ത് അവളെ ഡോക്ടര്‍ വീട്ടിലേക്കയച്ചു. പനി കുറഞ്ഞില്ല. നില വഷളായപ്പോള്‍ അവര്‍ പിറ്റേന്ന് വീണ്ടും ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയി. അന്നും അതുതന്നെ സംഭവിച്ചു. പ്രശ്നമൊന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെ അഡ്മിറ്റ് പോലും ചെയ്യാതെ ഡോക്ടര്‍ മടക്കി അയച്ചു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ കുട്ടി ചോര ഛര്‍ദ്ദിച്ചു കുഴഞ്ഞു വീണു. ആശുപത്രിയിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും മരിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസമൊന്നുമില്ലാത്ത, കൂലിപ്പണിചെയ്ത് അന്നന്നത്തെ അന്നം നേടുന്ന മാതാപിതാക്കള്‍ നിലവിളിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ഡോക്ടര്‍ക്കെതിരെ, ചികിത്സാപ്പിഴവുകളുടെ ചൂണ്ടുവിരല്‍ കത്തിയെങ്കിലും അത് ഉടന്‍ തന്നെ കെട്ടു. പരാതിയുണ്ടെങ്കില്‍ പോസ്റ്റുമോര്‍ട്ടം ചെയ്യേണ്ടിവരും എന്ന ഒറ്റ വാചകത്തില്‍ പരാതിയില്ല എന്ന് അവര്‍ ഒപ്പിട്ടുകൊടുത്തു. പിന്നീടതേക്കുറിച്ചവരോട് സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ കുട്ടിയുടെ ശരീരം കീറിമുറിക്കുന്നത് സഹിക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് അന്നങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞു.

ഇതിപ്പോള്‍ പറയുന്നത്, നമ്മുടെ അലോപ്പതി ചികിത്സാ സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ സാധാരണക്കാരനെ എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധയോടെയാണ് ചികിത്സിക്കുന്നതെന്ന് ഓര്‍മിപ്പിക്കാനാണ്. പണവും സ്വാധീനവുമുണ്ടെങ്കില്‍, അത്യാവശ്യം നാവുയര്‍ത്തി സംസാരിക്കാനുള്ള കെല്പെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ സര്‍ക്കാരാശുപത്രികളില്‍ മാന്യമായ ചികിത്സ ലഭിക്കൂ എന്നതാണവസ്ഥ. മാസത്തില്‍ ഒന്നുരണ്ടുതവണയെങ്കിലും സര്‍ക്കാരാശുപത്രികളില്‍ പോകേണ്ടിവരുന്നതുകൊണ്ട് നേരിട്ടറിയാം. രോഗം ഒരു കുറ്റമാണെന്ന മട്ടിലാണ് രോഗികളോടുള്ള പെരുമാറ്റം. നൂറും ഇരുനൂറും രോഗികള്‍ കിടക്കുന്ന വാര്‍ഡുകളില്‍ ആകെയുണ്ടാവുക രണ്ടോ മൂന്നോ സിസ്റ്റര്‍മാരാകും. ഒരിക്കല്‍ സര്‍ക്കാരാശുപത്രിയില്‍ പോയിട്ടുള്ളവര്‍ എന്തെങ്കിലും നിവൃത്തിയുണ്ടെങ്കില്‍ സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിലേ പോകൂ. സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയില്‍ പോകാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവര്‍ ഒരു വഴിയുമില്ലെങ്കിലേ ആശുപത്രിയില്‍ തന്നെ പോകണമെന്ന് ചിന്തിക്കൂ. ആശുപത്രിയില്‍ പോകും മുന്‍പ് തന്നെ മനസു തയാറെടുത്തിരിക്കും, എത്ര വലിയ അവഗണനയും സഹിക്കാന്‍, എത്ര വലിയ അനീതിയ്ക്കും കണ്ണടയ്ക്കാന്‍. ഇതാണവസ്ഥ. ഇതു പക്ഷേ സാധാരണക്കാരന്റെ കാര്യം മാത്രമാണ്. കയ്യില്‍ കാശുള്ളവന് ഇതൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമല്ല. അവന്റെ സങ്കല്പത്തിലെ ആശുപത്രിയുടെ അകത്തളം ടിവിയും എസിയുമുള്ള ഒരു വിശ്രമമുറിയായിരിക്കും. അവന്‍ രോഗം വരുന്നതിനു മുന്നേ ആശുപത്രി സ്വപ്നം കാണാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനാകും.

സാധാരണക്കാരന്‍ പനിമുതല്‍ കാന്‍സര്‍ വരെയുള്ള രോഗങ്ങളില്‍ അലോപ്പതിയല്ലാതെ മറ്റെന്തെങ്കിലും ശമനമാര്‍ഗമുണ്ടോ എന്ന് തേടിപ്പോകുന്നത് ഇങ്ങനെയൊരവസ്ഥയിലാണ് . മന്ത്രവാദം മുതല്‍ ഗോമൂത്രം വരെയും ലാടം മുതല്‍ ഹോമിയോപ്പതി വരേയുമുള്ള എല്ലാത്തിനും അവന്‍ തലവെച്ചുകൊടുക്കുന്നതും മറ്റൊന്നുകൊണ്ടുമല്ല. ശാസ്ത്രീയമായി തെളിയിക്കപ്പെടാത്തത് എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അവന്‍ ഒന്നിനേയും നിഷേധിക്കുകയില്ല. ഉടന്‍ മരിച്ചുപോകുന്ന വിഷമൊഴികെ എല്ലാം സസന്തോഷം സ്വന്തം ശരീരത്തില്‍ പ്രയോഗിക്കാന്‍ അവന്‍ തയാറാകും. അതിന്റെ പേരില്‍ അവനെ അധിക്ഷേപിക്കുകയും പുച്ഛിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും അവന്റെ ആശുപത്രിയാതനകളിലൂടെ കടന്നുപോകണം. അതറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാല്‍, അലോപ്പതിയല്ലാതെ, ആശുപത്രിയില്‍ പോകാതെ, അല്ലെങ്കില്‍ ആശുപത്രിയില്‍ പോയാലും അധികനാള്‍ കഴിയേണ്ടിവരാതെ രോഗം മാറുമോ എന്ന അന്വേഷണങ്ങള്‍ അവന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നുണ്ടാകുന്നതില്‍ തെറ്റുപറയാന്‍ കഴിയാതെ വരും. രോഗത്തിന് സ്വന്തമായി മെഡിക്കല്‍ സ്റ്റോറില്‍ പോയി മരുന്നു വാങ്ങിക്കഴിക്കുന്നതും, ചുറ്റുവട്ടത്തെ പച്ചിലകളില്‍ നിന്നും മരുന്നുകണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതും രണ്ടായി കാണണം. ഒറ്റമൂലികളെന്ന് വിളിച്ചു കളിയാക്കുന്ന ചിലതിലെങ്കിലും ചില്ലറ അസുഖങ്ങളെ ഭേദമാക്കാനുള്ള രാസവസ്തുക്കള്‍ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് ഇപ്പറയുന്ന ശാസ്ത്രീയമായിത്തന്നെ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. അത് തുളസിയിലക്കഷായമായിക്കോട്ടെ ചുക്കുകാപ്പിയായിക്കോട്ടെ അലോപ്പതിക്കെതിരെയുള്ള വെല്ലുവിളിയായല്ല, പ്രകൃതിയില്‍ നിന്ന് പുതിയ അറിവുകള്‍ നേടാനുള്ള സാഹസമായി കരുതുന്നതാണ് നല്ലത്. അത്തരം സാഹസങ്ങള്‍ മനുഷ്യന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയ്ക്ക് ഗുണം ചെയ്യുകയേ ഉള്ളു.

 അലോപ്പതിമാത്രമാണ് ശാസ്ത്രീയമെന്ന രീതിയിലുള്ള വാദമുഖങ്ങളുന്നയിക്കുന്നവര്‍ ആയുര്‍വേദവും, സിദ്ധയും, യുനാനിയും, ഹോമിയോപ്പതിയും എന്തിന് ലാട വൈദ്യവും നാട്ടുവൈദ്യവും വരെയുള്ള ചികിത്സാ രീതികളില്‍ മരുന്നുകൊണ്ട് രോഗം മാറുന്നോ എന്നല്ല, മരുന്നിന് ശാസ്ത്രീയമായ തെളിവുണ്ടോ എന്നാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്. ചുക്കുകാപ്പികൊണ്ട് പനിമാറും എന്നു പറയുമ്പോള്‍ പനിമാറുമോ എന്നല്ല ചുക്കിന് ശാസ്ത്രീയതയുണ്ടോ എന്നാണവര്‍ ചോദിക്കുക. അത്തരം ചോദ്യങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും നല്ലതു തന്നെ. ചുക്കിന്റെ ശാസ്ത്രീയത കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു വാതിലാണതെങ്കില്‍ ‍. എന്നാല്‍ സംഭവിക്കുന്നത് മിക്കപ്പോഴും മറിച്ചാണ്. ചുക്കു വാദികളും ചുക്ക് വിരുദ്ധരും എന്ന രണ്ടു തട്ടില്‍ അണിനിരന്ന് ചുക്ക് ഗുണങ്ങളും ചുക്കു ദോഷങ്ങളും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധമായി അത് മാറും. വിജയത്തിനായി ഗുണങ്ങളെ തമസ്കരിക്കാനും ദോഷങ്ങളെ പെരുപ്പിച്ചു കാട്ടാനും ഒരുപക്ഷം ശ്രമിക്കും മറുപക്ഷം തിരിച്ചും.

അലോപ്പതിക് മരുന്നുകള്‍ പരിശോധിച്ചുറപ്പുവരുത്തുന്ന അതേ സമ്പ്രദായം കൊണ്ട് ഇതര ചികിത്സാരീതികളിലെ മരുന്നുകള്‍ പരിശോധിച്ചുറപ്പുവരുത്തണമെന്ന് ശഠിക്കുന്നതില്‍ എന്തര്‍ത്ഥമാണുള്ളതെന്ന് മനസിലാകുന്നില്ല. നിശ്ചയമായും അലോപ്പതി അതിന്റെ കൃത്യതകൊണ്ടും ശാസ്ത്രീയമായി പരീക്ഷിച്ചുറപ്പിക്കലിനുള്ള അതിന്റെ മാര്‍ഗങ്ങള്‍ കൊണ്ടും മരുന്നുശാസ്ത്രങ്ങളില്‍ മുകള്‍ത്തട്ടില്‍ തന്നെയാണ്. എന്നാല്‍ അതിന്റെ രീതികളില്‍ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തമായ മറ്റ് ചികിത്സാ പദ്ധതികളൊക്കെ അലോപ്പതി പിന്തുടരുന്ന അതേ മാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെത്തന്നെ തങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രീയത തെളിയിക്കണമെന്ന് പറയുന്നതില്‍ എന്തര്‍ത്ഥം? ഒരു പ്രത്യേകതരം രാസവസ്തു ഒരു രോഗത്തിന് ഉപയോഗിക്കാമോ എന്നും അതിന് പാര്‍ശ്വഫലങ്ങള്‍ ഉണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കുന്ന അതേ രീതിയില്‍ തന്നെ, ഒരു പ്രത്യേകതരം ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയോ കഴിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്തുകൊണ്ട് ഒരു രോഗം ചികിത്സിക്കാം എന്നവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു ചികിത്സാ പദ്ധതിയിലെ മരുന്നുകള്‍ പരിശോധിക്കണമെന്നുണ്ടോ? അതു പ്രത്യേകിച്ചും തലമുറകളായി ആളുകള്‍ ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നതോ, പെട്ടെന്ന് കുറച്ചുപേര്‍ സ്വമനസാലെ സാഹസം പോലെ സ്വയം പരീക്ഷണവസ്തുവായിക്കൊണ്ട് അനുഭവങ്ങളിലൂടെ തെളിയിച്ചതോ ആണെങ്കില്‍..?

23/6/12

ഡെങ്കിയോട് പയറ്റാം പപ്പായത്തണ്ടുകൊണ്ട് !!


നാടുമുഴുവന്‍ ഡെങ്കിയാണ്. വെറും പനിവന്ന് ആളുകള്‍ കണ്ട് കണ്ടിരിക്കെ മരിച്ചുപോകുന്ന ഭീകരമായ അവസ്ഥ. പ്ലേറ്റ് ലറ്റ്സിന്റെ എണ്ണം വളരെവേഗം താഴുന്നതാണ് ഡെങ്കി മാരകമാകുന്നതിന് ഒരു കാരണം. രക്തലോമികകള്‍ തകര്‍ന്ന് ആന്തരിക രക്തസ്രാവം ഉണ്ടാകാതെ നോക്കുന്നത് രക്തത്തിലെ പ്ലേറ്റ് ലെറ്റുകളാണ്.സാധാരണയായി 1.5 ലക്ഷം മുതല്‍ 4.5 ലക്ഷം വരെ പ്ലേറ്റ് ലറ്റുകള്‍ വേണ്ടിടത്ത് ഡെങ്കി അത് വളരെ വേഗം അന്‍പതിനായിരത്തിലും താഴേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. രക്തകോശങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന മജ്ജയുടെ പ്രവര്‍ത്തനം മന്ദഗതിയിലാവുന്നതും ഡെങ്കു വൈറസ് പ്ലേറ്റ്ലറ്റുകളെ നശിപ്പിക്കുന്നതുമാണ് കാരണം. പ്ലേറ്റ് ലറ്റുകളുടെ എണ്ണം ക്രമാതീതമായി താഴുന്നത് ആന്തരിക രക്തസ്രാവം ഉണ്ടാക്കുകയും രോഗം മാരകമാക്കുകയും ചെയ്യും

രണ്ടുമൂന്നു മാസങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് എറണാകുളത്ത് നാടോടിമന്നന്റെ ആദ്യ ഷെഡ്യൂള്‍ ഷൂട്ട് നടക്കുമ്പോള്‍. എനിക്ക് കടുത്ത പനി പിടിച്ചു. ആറു ദിവസത്തോളം പനിമാറാന്‍ കാത്തെങ്കിലും ഭേദമാകാത്തതുകൊണ്ട് ഷൂട്ടിംഗ് പൂര്‍ത്തിയാകുന്നതിനു മുന്‍പ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടിവന്നു. അപ്പോഴാണ് ചിന്ത എന്ന എന്റെ സുഹൃത്ത് ഡെങ്കു ഭീഷണിയെക്കുറിച്ചും പ്ലേറ്റ് ലറ്റ് കുറഞ്ഞാലുണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞത്. അവള്‍ക്ക് എവിടെനിന്നോ കിട്ടിയ ലൊടുക്കു വിദ്യ എനിക്കുപദേശിച്ചു തരാനും മറന്നില്ല. ഡെങ്കുവിനെ തോല്പിക്കാന്‍ പപ്പായ ഇലയുടെ ജ്യൂസ്. പപ്പായയുടെ ഇലകള്‍ നന്നായി കഴുകി മിക്സിയിലടിക്കുക്ക അരിച്ചെടുക്കുക ഒരോ ഗ്ലാസുവീതം രാവിലേയും വൈകുന്നേരവും കുടിക്കുക. അതായിരുന്നു ആ ലൊടുക്കു മരുന്ന്. എനിക്ക് ഡെങ്കിയാണോ എന്ന് പരിശോധിച്ചുപോലുമില്ലെങ്കിലും. കയ്പാണ് കുടിക്കുമോ എന്നുള്ള പുരികം ചുളിക്കലുകളെ വെല്ലുവിളിക്കാനായി പാവയ്ക്കാ നീരിനെക്കാള്‍ കയ്പുള്ള ആ പാനീയം ഞാന്‍ രണ്ടുനാലു ഗ്ലാസ് കുടിച്ചിരുന്നു. അന്ന് പനിമാറി. അത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല. പനിയ്ക്കുമില്ലേ ഒരു എക്സ്പയറി ഡേറ്റൊക്കെ. അങ്ങനെ പോയതാകും.

ഈയിടെയായി ഡെങ്കി വന്ന കുറേ ആളുകളെ കാണാനിടയായി. അവരോടൊക്കെ ഞാനിതു പറഞ്ഞു. ആരും ചെവിതന്നില്ല. ഓ. മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലെ പ്രഫസറന്മാരും ആരോഗ്യമന്ത്രിയുമൊക്കെ തലകുത്തി നിന്നിട്ട് നടക്കാത്ത കാര്യമാണ് പപ്പായ നീരുകൊണ്ട് തീര്‍ക്കാന്‍ വരുന്നത് എന്ന മട്ടായിരുന്നു അവര്‍ക്കെല്ലാം. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച എന്റെ ഒരടുത്ത ബന്ധുവിനും പിടിച്ചു ഡെങ്കി. പ്ലേറ്റ് ലെറ്റ് കൌണ്ട് ഒരുലക്ഷത്തിനു താഴെയാണെന്ന് അറിഞ്ഞ ദിവസം തന്നെ പപ്പായ വിദ്യ പറഞ്ഞു നോക്കി. ആരും അത് ശ്രദ്ധിച്ചുപോലുമില്ല. ആളെ തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു. ഡ്രിപ്പായി ഇഞ്ചക്ഷനായി.. ചികിത്സ തകൃതിയായി നടന്നു.. പ്ലേറ്റ് ലറ്റ് കൌണ്ട് താഴേക്കുതന്നെ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവില്‍ 49000 ആയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തന്നെ രണ്ടും കല്പിച്ച് പപ്പായ ജ്യൂസുണ്ടാക്കി. പെപ്സിക്കുപ്പിയിലടച്ചുകൊണ്ടുപോയി കുടിപ്പിച്ചു. പിറ്റേ ദിവസത്തെ ബ്ലഡ് ടെസ്റ്റില്‍ കൌണ്ട് 68000. ആളുകള്‍ക്ക് വിശ്വാസമായി പിന്നെ പപ്പായ നീര് പലേടത്തു നിന്നും വന്നു. കാഞ്ഞിരം പോലെ കയ്ക്കുന്ന നീര് നാലഞ്ചുതവണ വിഴുങ്ങി. രണ്ടു ദിവസത്തിനകം അവള്‍ വീട്ടിലെത്തി. ഇപ്പോള്‍ സുഖമായിരിക്കുന്നു.

ഇതിന്റെ ശാസ്ത്രീയ വശം ഒന്നറിയാന്‍ എന്തുവഴി എന്നു നോക്കി നെറ്റില്‍ തപ്പിയിറങ്ങിയതാണ്. അതാ കിടക്കുന്നു ലിങ്കസമാജം. ശാസ്ത്രീയ വശമല്ല. അനുഭവങ്ങള്‍. എന്നിട്ടെന്തേ എവിടെത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാലും പപ്പായച്ചെടികള്‍ കാണാന്‍ കഴിയുന്ന, ഡെങ്കി കൊണ്ട് കിടുകിടുങ്ങുന്ന നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ചര്‍ച്ചയാവുന്നില്ല!!! ആരുമെന്തേ ഇതിന്റെ ശാസ്ത്രീയത പഠിക്കുന്നില്ല!!!

കൂടുതല്‍ വായനയ്ക്ക്
ലിങ്കുകള്‍ ഇതാ
http://www.sundayobserver.lk/2010/07/25/fea02.asp
http://www.subconsciousascension.com/userfiles/file/DengueFeverRemedy.pdf
http://message.snopes.com/showthread.php?t=48383
http://shine.yahoo.com/healthy-living/papaya-leaf-juice-remedy-for-dengue-fever-252188.html
http://bert-firebert.blogspot.in/2011/09/dengue-fever-remedy-papaya-leaves.html
http://www.knowledgebase-script.com/demo/article-938.html
http://maxloh-something2share.blogspot.in/2009/02/dengue-fever-papaya-leaf-juice.html
http://atifkamal.blogspot.in/2011/09/dengue-fever-papaya-leaf-juice.html
http://www.earthclinic.com/CURES/dengue.html
http://www.mail-archive.com/better_personality@googlegroups.com/msg01796.html

25/5/12

വിരലിനോടും രോമങ്ങളൊടും ഇരുട്ടിനോടും

ഇരുട്ടില്‍ മുഖം തലോടുമ്പോള്‍
രോമങ്ങളോട് വല്ലാതെ വാത്സല്യം തോന്നി
കാലപ്പഴക്കം വന്ന കല്‍പ്രതിമയുടെ
അടര്‍ന്നു വീണ ശിരസിലേതുപോലെ
മാഞ്ഞു പോയ കണ്ണുകളുടെ സ്ഥാനം അടയാളമിടുന്ന
പൊളിഞ്ഞ വേലി,  പുരികരോമങ്ങള്‍ ..
ചുണ്ടുകളിലുണങ്ങിയ ചുംബനപ്പാടുകളിലുരുമ്മി നില്‍ക്കുന്ന
വളര്‍ത്തു പൂച്ചകള്‍ , മീശരോമങ്ങള്‍ ..
ഇരുട്ടില്‍ ഇഴജന്തുക്കള്‍ ഇരതേടുമ്പോലെ
വിരലുകള്‍ അരിച്ചരിച്ച് താടിരോമങ്ങളിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍
ഉള്ളില്‍ ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ നിന്നെന്നെ പിടികിട്ടിയതിന്റെ
പിടപ്പുടഞ്ഞു, ഒരു കരച്ചിലിന്റെ വഴുവഴുപ്പുണര്‍ന്നു..
വിരലിനോടും രോമങ്ങളോടും
ഇരുട്ടിനോടും വാത്സല്യം തോന്നി..
ഞാനെന്റെ മുഖം നെഞ്ചോടുചേര്‍ത്തു കിടന്നു.

11/5/12

ഇരുട്ടിനെ പേടിക്കാനുള്ള കാരണങ്ങൾ...

കുട്ടിക്കാലത്ത് രാത്രികളെ ഭയാനകമാക്കിയിരുന്നത്
ഊളന്മാരുടെ ഓരിയിടലുകളായിരുന്നു.
ഊളനെ നേരിട്ട് കാണാത്തതുകൊണ്ട്
ലോകത്തെ മുഴുവൻ കളിയാക്കുന്നതുപോലെയുള്ള
അതിന്റെ കൂക്കുവിളികൾ ഭീതിജനിപ്പിച്ചിരുന്നു.
നിശ്ചിത സമയത്ത് ഊണുകഴിപ്പിക്കാനും,
ഉറങ്ങാൻ കിടത്താനുമൊക്കെ
അമ്മ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആയുധമായിരുന്നു
കാണാത്ത ആ ജന്തുവിന്റെ നിലവിളികൾ.
ഊളൻ വരും പിടിച്ചോണ്ടു പോവും എന്നു കേട്ടാൽ
വിശന്നില്ലെങ്കിലും തിന്നും ഉറക്കം വന്നില്ലെങ്കിലും ഉറങ്ങും.
പിന്നെ പലപ്പോഴായി നായ്ക്കളെക്കാൾ വലുപ്പം കുറഞ്ഞ,
തളർത്തിയിട്ട വാലുള്ള,
കാക്കയുടെ നോട്ടമുള്ള ആ പാവം ജീവിയെ
വയൽ വരമ്പുകളിൽ കണ്ടതോടെ പേടി മാറിത്തുടങ്ങി.
പഞ്ചതന്ത്രം കഥകളിലൂടെ കൗശലക്കാരനായ
ആ കുറിയ ജീവി പൊട്ടിച്ചിരിപ്പിച്ചപ്പോൾ
അമ്മയുടെ ആയുധത്തിനു മൂർച്ച കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
അമ്മ അടവുമാറ്റി ചവുട്ടാൻ തുടങ്ങി.
കൂക്കുവിളികൾ ഊളന്റെയല്ലെന്നും
കള്ളന്മാരുടേതാണെന്നും പറഞ്ഞ് പേടിപ്പിച്ചു.
നേരിട്ട് കാണാത്തതുകൊണ്ട്,
കള്ളന്മാർ കാരണം രാത്രിയോടുള്ള പേടി ഏറെക്കാലം നിന്നു.
രാത്രികളിൽ കാറ്റിൽ ഇലവീഴുന്ന ഒച്ചകൾ വരെ പേടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
മൂത്രമൊഴിക്കാൻ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ
മരങ്ങളും പൂച്ചക്കണ്ണുകളും മൂങ്ങയുടെ മൂളലുകളും ഒക്കെച്ചേർന്ന്
കള്ളൻ എന്ന അമൂർത്തരൂപം ഇരുട്ടിൽ വരച്ചുവെയ്ക്കുമായിരുന്നു.
കള്ളൻ കള്ളൻ എന്ന പേടിപ്പെടുത്തൽ മീശമുളയ്ക്കും വരേയും നിന്നു.
ഒട്ടും നിലാവില്ലാത്ത ഒരു രാത്രിയിൽ
ഒരു കള്ളനെ ആൾക്കൂട്ടം ഓടിച്ചിട്ടു പിടിച്ചു കെട്ടി.
ഊളനെക്കാൾ ദയനീയമായ മുഖമുള്ള,
തളർത്തിയിട്ട തലയുള്ള, മെല്ലിച്ച ശരീരമുള്ള ഒരു ജീവി.
തല്ലല്ലേ എന്ന യാചന അതിന്റെ ഓരോ നോട്ടത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പേടികൊണ്ട് അത് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആൾക്കൂട്ടം ആവേശത്തോടെ അതിനെ തല്ലിരസിച്ചു.
ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി
കള്ളനെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അടയാളങ്ങളൊന്നും
എനിക്ക് ആ ജന്തുവിൽ കണ്ടെത്താനായില്ല.
ആൾക്കൂട്ടത്തിലെ ഓരോരുത്തർക്കും അതിനോട് നല്ല സാമ്യം തോന്നി.
കള്ളനാണതെന്ന് എങ്ങനെയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്?
ഞാനാരോടോ ചോദിച്ചു...
ഇരുട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോവുന്നത് കണ്ടു എന്നതായിരുന്നു മറുപടി.
കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ ഞാനും ഒരു കള്ളനാണല്ലോ എന്ന് തോന്നി.
രാത്രിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാൻ പേടിയുള്ള ഒരു കള്ളൻ.
അതോടെ ഇരുട്ടിനെ പേടിക്കാൻ മറ്റു കാരണങ്ങൾ വേണ്ടാതായി.
ഇരുട്ടിനെ പേടിക്കാതിരുന്നാൽ ഞാൻ...!!!

16/3/12

ഭൂമിയെഴുതിയ കവിതകള്‍


വെളിച്ചത്തോടുള്ള പ്രണയം പൊറുതിമുട്ടിച്ചപ്പോള്‍
ഏകാന്തമായ ഏതോ രാത്രിയില്‍ ഭൂമി
അറിയാതെ എഴുതിപ്പോയ കവിതകളാണ് മരങ്ങള്‍ ..
എനിക്കാദ്യം എനിക്കാദ്യമെന്ന്
മേഘങ്ങളില്‍ നിന്നിറങ്ങിവരുന്ന ഓരോ തുള്ളി വെളിച്ചവും
മത്സരിച്ച് കുടിച്ചുതീര്‍ക്കുന്ന ഇലകള്‍ കണ്ടില്ലേ
കാറ്റിന്റെ അമ്പുകളേറ്റ് പലതായി പിഞ്ഞിപ്പോയ ഉടല്‍
ഒരു നിലവിളിപോലെ വീശിയെറിഞ്ഞ്
ആകാശമേ എന്നു യാചിക്കുന്ന ശിഖരങ്ങള്‍ കണ്ടില്ലേ
മണ്ണിനെ പൂണ്ടടക്കം പുണര്‍ന്നുമ്മവെച്ച്
ആഴത്തിന് ഇനിയെത്ര ആഴമുണ്ടെന്നളക്കുന്ന
ബലിഷ്ടമായ വേരുകളെ കണ്ടില്ലേ
മരങ്ങളെക്കാള്‍ പ്രണയസാന്ദ്രമായ കവിതയുണ്ടോ വേറെ.

24/2/12

സുന്ദരീ നിന്നെ കണ്ടുഞാനിരിക്കുന്നു



നീയിപ്പോള്‍ ഉറങ്ങുകയാവും
ഉറക്കം മുറുക്കിച്ചുവപ്പിച്ച നിന്റെ കണ്‍ പോളകള്‍
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ മേഞ്ഞു നടക്കുന്ന
കൃഷ്ണമണികളില്‍ ഒട്ടിക്കിടക്കുന്നു.
നിന്റെ ചുണ്ടുകളില്‍ നിന്നും പുഞ്ചിരിയുടെ നിശാശലഭങ്ങള്‍
ഇരുട്ടിലേക്ക് വെളുത്ത ചിറകുവീശുന്നു
കഴുത്തില്‍ നിന്നുറവകൊള്ളുന്ന നിന്റെ നീലഞരമ്പുകള്‍
നിലാവില്‍ നീലമേഘം പോലെ
നിന്റെ പതുത്ത അടിവയറില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നുണ്ടാകും..
ഇലകള്‍ വകഞ്ഞ് മഞ്ഞുമൂടിയ പ്രഭാതം
ഉറക്കച്ചടവോടെ സൂര്യനെ നോക്കുമ്പോലെ
ഉലഞ്ഞുകിടകുന്ന നിശാവസ്ത്രത്തില്‍ നിന്നും
അലസമായി പുറത്തേക്ക് വഴുതുന്ന നിന്റെ മുലകള്‍ ...
സുന്ദരീ നിന്നെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണു ഞാനിപ്പോഴും
വാതില്‍പ്പാളിയില്‍പ്പെട്ടു ചതഞ്ഞു മരിച്ച
പല്ലിയെപ്പോലെ....

1/2/12

ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ചൊരു പൊങ്ങച്ചം!

ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകിച്ചെന്തെങ്കിലും പറയേണ്ടതുണ്ടോ?
മരണവീട്ടില്‍ നിങ്ങളൊക്കെ പോയിട്ടുള്ളതല്ലേ
നിലവിളികളുടെ തിക്കിത്തിരക്കില്‍ ചവിട്ടുകൊണ്ടു ചതഞ്ഞ
ഒരു പതിഞ്ഞ തേങ്ങലെങ്കിലും കേട്ടിട്ടുണ്ടാകില്ലേ
പ്രണയപരാജിതരുടെ വിവാഹത്തിനു പങ്കെടുത്തിട്ടുള്ളതല്ലേ
ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസുചെയ്യുന്ന പുഞ്ചിരികള്‍ക്കിടയിലൂടെ
നുഴഞ്ഞിറങ്ങി കുനിഞ്ഞു നടക്കുന്ന
ഒരു നിശബ്ദനോട്ടത്തെയെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകില്ലേ
ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ച് ഇനിയുമറിയണമെങ്കില്‍ വരൂ
ഇതാ ഇവിടെ എന്റെ അരികില്‍ വന്നിരിക്കൂ
ഞാന്‍ ഒരു കുഞ്ഞു ദുഃഖത്തെ
എന്റെ നെഞ്ചിന്‍ കൂടില്‍ അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു
അത് ഇടയ്ക്കിടെ പിടഞ്ഞു കുതറുമ്പോള്‍
എന്നെയൊന്നു തൊടൂ വെറുതേയൊന്നു തൊടൂ
പ്ലീസ്...

21/1/12

സംവാദം


ഒരാളും അയാളുടെ നിഴലും ഒരു സദ്യയുണ്ട് വരികയായിരുന്നു.
ആള്‍ നിഴലിനോട്: അഹഹ എന്താ ആ പായസത്തിന്റെ സ്വാദ്!
നിഴല്‍ : ഓ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല...ഒരുവക പായസം അത്രതന്നെ.
ആള്‍ : ഹെയ്..എന്താദ് ഇത്ര മനോഹരമായ പായസം കഴിച്ചിട്ടും നിനക്ക് വിശേഷിച്ചൊന്നും തോന്നീല്ല!!.അതെന്താ കാര്യം?
നിഴല്‍‍ :എനിക്കൊന്നും തോന്നില്ല..അത്രതന്നെ..ഇയാള്‍ക്കതിത്ര ഇഷ്ടപ്പെടാനെന്താ കാര്യം അതാദ്യം പറ..
ആള്‍ : അത് പാചകം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആ രീതി..അതൊന്നു വേറെയാ.. (അയാള്‍ പാചകരീതി പറയുന്നു)
നിഴല്‍ ഓ! എന്ന മട്ടില്‍ നെറ്റി ചുളിക്കുന്നു
ആള്‍ : എന്താ ഇപ്പോഴും നിനക്ക് പായസം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലാന്നുണ്ടോ?
നിഴല്‍ : ഇപ്പോ എനിക്ക് പായസം മാത്രമല്ല പാചകോം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
ആള്‍ : ഹെയ്..താനിതെന്താടോ ഇങ്ങനെ...ആരാ പാചകക്കാരനെന്നറിയാമോ തനിക്ക്..?
നിഴല്‍ : ആരാ?
ആള്‍ :പാചകക്കാരന്റെ പേരു പറയുന്നു)
നിഴല്‍ ഹും! എന്ന മട്ടില്‍ പുരികം വളയ്ക്കുന്നു.
ആള്‍ : എന്താ ഇനീം നെനക്ക് പായസം ഇഷ്ടമായില്ല?
നിഴല്‍ :ഇപ്പോ പായസോം പാചകോം മാത്രമല്ല പാചകക്കാരനേം ഇഷ്ടമായില്ലെനിക്ക്.
ആള്‍ വീണ്ടും വിശദീകരിക്കാന്‍ വായ തുറക്കുന്നു.
അയാളെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് നിഴല്‍ : ഇനിയാ പായസത്തെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിപ്പോയാല്‍ പായസത്തേം പാചകത്തേം പാചകക്കാരനേം മാത്രമല്ല തന്നേം എനിക്കിഷ്ടപ്പെടാതെ വരും.
അതും പറഞ്ഞ് നിഴല്‍ നടന്നുപോയി
ആള്‍ അന്തംവിട്ട് നില്പായി

17/1/12

തെളിവുജീവിതം

ലോകമേ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടം വരുന്നു
എന്റെകാര്യമോര്‍ത്തല്ല
എന്റെ കാര്യമൊട്ടുമോര്‍ക്കാത്ത നിന്റെകാര്യമോര്‍ത്ത്
'നിന്നെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കാന്‍ നീയാര്'
എന്നൊരു ചിരി നിന്റെ ചുണ്ടിന്റെ ചുവരില്‍
വരച്ചുപിടിപ്പിക്കുന്നവനെ ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്
അവന്റെ ചുണ്ടില്‍ നിന്നുയരുന്ന പുകക്കുഴല്‍കൊണ്ട്
അവന്‍ നിന്നെ ചുംബിക്കുന്നതും
എന്റെകാര്യം വീണ്ടും നീ മറന്നുപോകുന്നതും കാണുന്നു
അവന്റെ പെയിന്റുതൊട്ടിയില്‍ നിന്നും
മരങ്ങളില്‍ , പച്ചയും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും പറന്നൊട്ടുന്നു
അവനെന്റെ നിഴലില്‍ ചവുട്ടി ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നുമറയുന്നു.
വജ്രം ഖനിക്കുന്നവര്‍ തീര്‍ത്ത തുരംഗങ്ങള്‍ നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ
മണ്ണിലൊരു വന്‍മരത്തിന്റെ കുഴിശില്പം പോലെയാണത്
അതുപോലൊന്നവന്‍ എന്റെ ഉള്ളില്‍ തുരന്നു തീര്‍ക്കുന്നു
അറവുശാലയുടെ പിന്നാമ്പുറം പോലെ
വര്‍ണാഭമായ ആകാശം നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ
അവിടെ നിന്നും ബാറ്ററിതീര്‍ന്ന തന്റെ ടോര്‍ച്ചു ലൈറ്റ്
എന്റെ മുഖത്തേക്കടിച്ചൊരുവന്‍ കുടുകുടെ ചിരിക്കുന്നു
മരച്ചില്ലയില്‍ വന്നിരുന്ന് എന്നെനോക്കി
കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്ന കാക്കപ്പക്ഷികളെ കണ്ടോ
അവയുടെ ഭാഷയുടെ തോടുപൊട്ടിച്ച്
ബസുകാത്തു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ കൊറിക്കുന്നു
തിരതീര്‍ന്നുപോയ ഒരു കടല്‍
കാലും ചിറകുകളും പിഴുതെടുത്ത കൊതുകിനെപ്പോലെ
പിടയ്ക്കാനാവാതെ എന്നെനോക്കി കിടക്കുന്ന കണ്ടോ
എന്റെ മേല്‍ ഒരു കണ്‍പോളപോലെ വന്നടയുന്ന രാത്രിയെക്കണ്ടോ
എല്ലാത്തിനുമിപ്പുറം ഞാനാണ്
ഞാനീയിരുപ്പു തുടങ്ങിയിട്ട് ഏറെക്കാലമായി ദൈവമേ
ഇനിയിപ്പോള്‍ ചന്ദ്രന്‍ വരും
അതിന്റെ വെളിച്ചവും എന്റെ മേല്‍ വന്നു വീഴും
ഞാനിനി എന്നെയെങ്ങനെ നിനക്ക് കാണിച്ചുതരണം ലോകമേ
എനിക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടം വരുന്നു,
എന്നെമാത്രം വിട്ടുപോകുന്ന നിന്നെയോര്‍ത്ത്..
അലഞ്ഞു തളര്‍ന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന പാവം ലോകമേ
നിന്റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടുപോകാതെ ഞാനീ രാത്രിയും കടക്കും..

12/1/12

അവള്‍ക്ക്

എന്റെ മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയായവന്‍
ഇതാ എന്നെന്നെച്ചൂണ്ടി
ഒരുവളിപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു
അവളുടെ ചൂണ്ടുവിരലിലെ എന്റെ ചുംബനം
കഴുകന്‍ തിന്നുന്നു
ഏതുമരുഭൂമിയെക്കാളും ദാഹമുള്ള
മണല്‍ത്തരിയായി
നിമിഷങ്ങള്‍ എന്റെമേല്‍ വന്നുമൂടുന്നു.
ഞാനോ
ഞാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ പാറയ്ക്കുള്ളില്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയ
ഒരു ജലകണം പോലെ
നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പഴക്കമുള്ള
ശ്വാസം മുട്ടലായി
ഞെരുങ്ങി ഞെരുങ്ങി
അടുത്ത പെണ്ണിനെക്കുറിച്ച്
അവളുടെ വിരലുകളെക്കുറിച്ച്
സ്വപ്നം കാണുന്നു.

10/1/12

ഫ്രിഡ്ജിനുള്ളിലെ ഇറച്ചി

.
നിശബ്ദതയുടെ ഒരു വിത്ത്
ഞാന്‍ വീട്ടുമുറ്റത്തു നട്ടു
ഊമകളായ കിളിന്തു വേരുകളെ
വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഉന്നം വെച്ച്
വിത്തു മുളച്ചു
ശബ്ദങ്ങളെ വിഴുങ്ങുന്ന
കൂറ്റന്‍ മൃഗത്തിന്റെ വലിയ വായ പോലെ
വീടിന്റെ വാതിലുകള്‍
തുറന്നും അടഞ്ഞും കൊണ്ടിരുന്നു.
മരം വളര്‍ന്ന് വലുതായി
രാത്രികളും പകലുകളും നിശബ്ദമായിത്തുടങ്ങി
ഇപ്പോള്‍ വീടിനെക്കണ്ടാല്‍
പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ച മരത്തിനു ചുവട്ടില്‍
തളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന വൃദ്ധയെപ്പോലെ തോന്നും
മരത്തിന്റെ വേരുകള്‍ കിടപ്പുമുറിയില്‍ പോലും
നിശബ്ദത സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട്
വീടിനുള്ളിലാകെ വലകെട്ടി.
ഒരു ചിലന്തിയുടെ നിശബ്ദത..
ഞാന്‍ നിശ്ബ്ദതയ്ക്കുള്ളില്‍ ചുരുണ്ടുകൂടി
വര്‍ഷങ്ങളും യുഗങ്ങളും കടന്നുപോയി
പ്രപഞ്ചങ്ങള്‍ പൊട്ടിത്തെറിച്ചുണ്ടാവുകയും
പൊട്ടിത്തെറിച്ചില്ലാതാവുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും
ഞാന്‍ മരിച്ചതേയില്ല
നിശബ്ദത, ജീവിതത്തെ ഫ്രിഡ്ജിനുള്ളിലെ
ഇറച്ചിപോലെ കേടാകാതെ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.

6/1/12

ശാരി മരിച്ചുപോയി

കാന്‍സര്‍ ബാധിതയായി ചികിത്സയിലായിരുന്ന ശാരി മരിച്ചുപോയി. ഇന്നുച്ചയ്ക്ക് തിരുവനന്തപുരം RCC യിലായിരുന്നു അന്ത്യം. ശവദാഹം ഇന്നു തന്നെ നടക്കുമെന്ന് അറിയുന്നു. ക്രോസ് മാച്ചിംഗ് നടക്കാതെ വന്നതുകൊണ്ട് ബോണ്‍ മാരോ ട്രാന്‍സ്പ്ലാന്റേഷന്‍ നടത്താന്‍ കഴിയാതെ വരികയും ആശുപത്രിയില്‍ ചികിത്സ തുടരുകയുമായിരുന്നു.മറ്റുവിവരങ്ങള്‍ വിശദമായി അറിയുന്ന മുറയ്ക്ക് എഴുതാം.
http://www.sanathanan.blogspot.com/2011/06/blog-post_21.html