25/1/13

ദുരൂഹവും നിഗൂഢവുമായ ഒരു വർത്തമാനകാലം


ചില കവിതകൾ വായിച്ചു തീർത്തശേഷം, ചില സിനിമകൾ കണ്ടു തീർത്ത ശേഷം നമുക്കൊരിക്കലും അതിനു മുൻപുള്ള നമ്മിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാനാവാത്ത ഒരു അവസ്ഥയുണ്ടാകാറുണ്ട്. ചില ശാസ്ത്രീയമായ കണ്ടെത്തലുകൾക്കു ശേഷം അതിനു മുൻപുള്ള കാലത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാൻ മനുഷ്യരാശിക്ക് കഴിയാത്ത പോലെയാണത്. (ഉദാ: വൈദ്യുതിയുടെ കണ്ടെത്തൽ). ഈയിടെ വായിച്ചതിൽ/അനുഭവിച്ചതിൽ അത്തരം ഒരവസ്ഥയിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോയ ഒന്നാണ് വിഷ്ണുപ്രസാദിന്റെ "ദുരൂഹവും നിഗൂഢവുമായ ഒരു സംഭവവിവരണം"  എന്ന കവിത. വസ്തുതകളുടേയും അവയുടെ വിശകലനത്തിന്റേയും നിയതമായ 'വർത്തമാനകാലത്ത്' സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കുന്ന ഞാൻ എന്ന വായനക്കാരനെ ഒരേ സംഭവത്തിന്റെ വിഭിന്നമായ കാഴ്ചകളുടേയും അവയുണ്ടാക്കുന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റേയും അനിയതമായ 'വർത്തമാനകാലത്തിലേക്ക്' ഇളക്കിപ്രതിഷ്ഠിച്ചു ഈ കവിത എന്ന് പറയാം. 

മെലിൻഡ കുര്യൻ എന്ന സെയിൽസ് ഗേൾ, ലിയോ, ഡിയോ, റിയോ, എന്ന ആൺബൊമ്മകൾ, ഷഫീക്ക് എന്ന കടമുതലാളി, മാപ്പുസാക്ഷിയാവുന്ന എഴുത്തുകാരൻ, അർമാദം ടെക്സ്റ്റൈൽസ് എന്ന വ്യാപാരസ്ഥാപനം, ഒരുമണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് നിശ്ചലമാവുകയും അടുത്ത നിമിഷം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന മട്ടിൽ പൂർവസ്ഥിതി പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നഗരം ഇത്രയും ചേർന്ന് സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു മായാ നാടകമാണ് ഈ കവിതയുടെ ഇതിവൃത്തം. മൂന്ന് ഖണ്ഡങ്ങളുള്ള ഈ കവിതയുടെ ആദ്യ ഭാഗത്ത് മെലിൻഡ കുര്യൻ എന്നത് ഒരു സെയിൽസ് ഗേളാണ്. അവൾ ഒരു ഡോക്ടറോ, എഞ്ചിനീയറോ, ഗുമസ്ഥയോ, തൂപ്പുകാരിയോ ഒന്നുമാകുന്നില്ല. അവൾ ഒരു സെയിൽസ് ഗേൾ മാത്രമാണ്. ഒരു പക്ഷേ മേൽപ്പറഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും ഒരു ജോലിയാണ് അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നത് എങ്കിലും അവൾ ഒരു ഗേളാണ്. അതുകൊണ്ട് അവൾ ഒരു സെയിൽസ് ഗേളാണ്. ഇവിടെ സെയിൽസ് ഗേൾ എന്ന വാക്ക്/വിശേഷണം മെലിൻഡ കുര്യൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിൽക്കാതെ തൊഴിൽ ഭേദമന്യേ ഈ സമൂഹം സ്ത്രീകൾക്ക് മുഴുവനായി നൽകുന്ന വിശേഷണമായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ വിൽക്കുന്നത് തുണിയാണെന്നതും തുണി മാനാഭിമാനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായ സ്വാധീനശക്തിയാണെന്നും കൂടി വായിക്കുമ്പോഴാണ് മെലിൻഡ കുര്യൻ എന്ന യാഥാർത്ഥത്തിലുള്ളതെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന പേരുകൊണ്ട് ഒറ്റ വ്യക്തിയെന്ന് നമ്മെ കബളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കഥാപാത്രം സ്ത്രീവർഗത്തിന്റെയാകമാനം ബിംബമാണെന്ന് കാണാനാകുന്നത്. 

അർമാദം എന്നു പേരുള്ള വർണവസ്ത്രങ്ങളുടെ വിപണിയിൽ ലിയോ, റിയോ, ഡിയോ എന്നീ കാർട്ടൂൺ പേരുകളിലൂടെ എഴുത്തുകാരൻ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന മൂന്ന് ആൺ ബൊമ്മകൾക്കൊപ്പം അവളെ തനിച്ചാക്കി "എല്ലാം ഒരു ഗൂഢാലോചനയുടെ ഭാഗമാണെന്ന്" തോന്നിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കടയുടമ ഷഫീക്ക് തന്റെ ബൈക്കെടുത്ത് പാഞ്ഞു പോകുന്ന ദൃശ്യം എന്നെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത് ഇന്ത്യൻ തെളിവു നിയമത്തിൽ കുറ്റാരോപണത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കുറ്റവാളിയെ സഹായിക്കുന്ന 'അലീബി' എന്ന ഉപാധിയെക്കുറിച്ചാണ്. കുറ്റകൃത്യം നടക്കുമ്പോൾ സ്ഥലത്തില്ലായിരുന്നു എന്നുള്ള വാദം എല്ലാ അന്യായങ്ങൾ നടക്കുമ്പോഴും ദുരൂഹമായി അസന്നിഹിതമാവുകയും എല്ലാം കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ല എന്ന മട്ടിൽ സന്നിഹിതമാവുകയും ചെയ്യുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ രക്ഷാ ഉപായമാണ്.

തുടർന്ന് നടക്കുന്നതൊക്കെ അവിശ്വസനീയമാം വണ്ണം വിശ്വസനീയമായ കാര്യങ്ങളാണ്. ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു പെണ്ണ് മൂന്ന് ആൺബൊമ്മകളുടെ ഇടയിൽപോലും  തനിച്ചായിപ്പോയാൽ എന്തു സംഭവിക്കും എന്ന ചോദ്യത്തിന്, വർത്തമാന ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിൽ ഒറ്റ ഉത്തരമേ ഉണ്ടാകാനിടയുള്ളു. അത്രമാത്രം പരമ്പരാഗതമായി അടിയുറച്ചുപോയ ഒന്നാണ് ഒരു പെണ്ണിനോട് ആണുങ്ങള്‍ എന്ന നിലയിലുള്ള "അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തം". അത് മെലിൻഡ കുര്യൻ എന്ന മനുഷ്യജീവിയുടെ മേൽ മൂന്ന് ആൺബൊമ്മകളും മാറിമാറി നിർവഹിക്കുന്നു. കൃത്യസമയത്ത് കൃത്യസ്ഥലത്ത് നിന്നും തന്റെ ബൈക്കെടുത്ത് എങ്ങോട്ടോ അതിവേഗം ഓടിച്ചുപോയ കടമുതലാളിയും ഒരു മണിക്കൂർ മാത്രം നീണ്ടു നിന്ന ഒരു ഹർത്താലിൻറ്റേയോ പോലീസ് ലാത്തിച്ചാർജ്ജിന്റേയോ ഇളവിൽ സ്വയം കാലിയായ നഗരവും അലീബി എന്ന നിയമസാങ്കേതികതയുടെ സഹായത്തോടെ കുറ്റകൃത്യത്തിൽ നിന്നും സമർഥമായി രക്ഷപ്പെടുകയും കാഴ്ചക്കാരനായ എഴുത്തുകാരന്റെ നോട്ടത്തിൽ വെറും ബൊമ്മകൾ മാത്രമായ ലിയോ,റിയോ,ഡിയോ എന്നീ മൂന്ന് ആണുങ്ങളുടെ ചുമലിൽ ഉത്തരവാദിത്തം മുഴുവൻ വന്നു വീഴുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ മായികമായ ഒന്നാം കാഴ്ച ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. 

രണ്ടാമത്തെ കാഴ്ച തുടങ്ങുന്നത് കാഴ്ചക്കാരനായ കവിയുടെതന്നെ താളം തെറ്റിച്ചുകൊണ്ടാണ്. കവിതയിൽ നിറയുന്ന ആശയക്കുഴപ്പം കവിതയുടെ ഘടനയിലും പ്രതിഫലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചാലുകേടായ ഗ്രാമഫോൺ റെക്കോർഡുപാടുമ്പോലെ ഒരു വരിയിൽ നിന്നും മുകളിലേക്കും അവിടെനിന്നും താഴേക്കും വീണ്ടും മുകളിലേക്കും ചാടിക്കളിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നിമിഷം കവിയുടെ വിവരണം ഇടമുറിയുന്നു. 

"ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞുനഗരം സജീവമായി
കടമുതലാളി ഷഫീക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.
(ഒരു മണിക്കൂര്‍ നേരത്തേക്ക് ഒരു ഹര്‍ത്താലും ഉണ്ടാവില്ല
ഇപ്പോള്‍ അര്‍മാദം ടെക്സ്റ്റൈത്സിന്റെ 

ഇതു വല്ല പൊലീസ് ലാത്തിച്ചാര്‍ജ്ജോ മറ്റോ ആവും)
ഷട്ടര്‍ തുറന്നു"

 ഇനിയാണ് ഏറ്റവും മായികവും എന്നാൽ, വിരോധാഭാസമെങ്കിലും വർത്തമാനകാല യാഥാർത്ഥ്യത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്തു നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സംഭവം കവിതയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. കൃത്യം നടക്കുമ്പോൾ സമർത്ഥമായി മാറിനിന്ന ശേഷം മടങ്ങിയെത്തിയ മുതലാളി ഷട്ടർ തുറക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് ഇതാണ്:

 "ആ ചില്ലുകൂട്ടില്‍ ഏറ്റവും പുതിയ സാരി ചുറ്റി
നില്‍ക്കുന്നതാണ് മെലിന്‍ഡ എന്ന ബൊമ്മ
ഫൈബറുകൊണ്ടോ മറ്റോ ആണ്
അവള്‍ ശരിക്കും ഒരു ബൊമ്മയാണ്
അതിനെ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്
കടയിൽ നല്ല തിരക്കാണ്.
ലിയോ ,ഡിയോ,റിയോ
എന്ന മൂന്ന് സെയില്‍‌സ് ബോയ്സ്
തുണി വാങ്ങാന്‍ വന്നവര്‍ക്കു മുന്നില്‍
ഇത്തവണ അവര്‍ ബൊമ്മകളേയല്ല"

സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള ഏതൊരു അതിക്രമത്തിനും ശേഷം സംഭവിക്കുന്ന വിപരീത ബിംബവൽക്കരണം ഇത്ര സൂക്ഷ്മമായി ഒരിടത്തും അവതരിപ്പിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ല. കുറ്റകൃത്യത്തിന് ഏതാനും മിനിട്ടുകൾക്ക് മുൻപുവരെ ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയായിരുന്നവൾ പൊടുന്നനെ പേരും ജൈവീകതയും നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരു ഇമേജ് മാത്രമായി മാറുന്നു. ഏറ്റവും പുതിയ സാരി ചുറ്റി അവൾ ചില്ലുകൂട്ടിനുള്ളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നു. അവൾ ഇനി മുതൽ ഒരു ബിംബം മാത്രമാണ്. വിതുര പെൺകുട്ടി, സൂര്യനെല്ലി പെൺകുട്ടി, കിളിരൂർ പെൺ‌കുട്ടി, ഡെൽഹി പെൺകുട്ടി എന്നിങ്ങനെ അനേകം ഫൈബർ ബൊമ്മകളുടെ നിരയിലേക്ക് അവളും. എന്നാൽ മറുവശത്തോ, അതുവരെ തികച്ചും അജൈവമായിരുന്ന ലിയോ,റിയോ,ഡിയോ എന്നീ ആൺ‌ ബിംബങ്ങൾ സചേതനങ്ങളായ മൂന്ന് സെയിൽസ് ബോയ്സായി തുണിവാങ്ങാൻ വന്നവർക്ക് മുന്നിൽ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ അവർ ബൊമ്മകളേയല്ല. കുറ്റവാളികൾ എന്ന ബിംബങ്ങൾ പൊടുന്നനെ മനുഷ്യരായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അതോടെ അവർക്ക് മനുഷ്യാവകാശം, നീതി, ന്യായം, ന്യായീകരിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ എന്നിവ കൈവരുന്നു.ഇതൊക്കെ നിത്യജീവിതത്തിൽ എത്രയോ തവണ നാം കണ്ടിരിക്കുന്നു.

അങ്ങനെ ശരിക്കും മനുഷ്യരായിത്തീർന്ന മൂന്നു ബൊമ്മകളുടേയും പ്രവർത്തിയും ശ്രദ്ധേയമാണ്. അവർ ലോക സമക്ഷം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിരിച്ചിടുന്നത് തുണികളാണ്. ഇവിടെ തുണികൾ എന്നത് ന്യായീകരണ സ്വഭാവമുള്ള ഒരു ഇമേജറിയും കൂടിയാണ്. അതിൽ നിന്നും നീളുന്ന നൂലുകൾ ചെന്നെത്തുന്നത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരായുള്ള അതിക്രമങ്ങളുടെ മൂലകാരണം സ്ത്രീകളുടെ വസ്ത്രധാരണമാണ് എന്നൊക്കെയുള്ള പൊതുസമ്മതിയാർജ്ജിച്ച ന്യായവാദങ്ങളിലേക്കും. 

സത്യവാങ്ങ്മൂലം എന്ന മൂന്നാം ഖണ്ഢത്തിലാണ് കവിത അവസാനിക്കുന്നത്. 'സത്യവാങ്ങ്മൂലം' എന്നത് കോടതിവ്യവഹാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു വാക്കായതിനാൽ കുറ്റവിചാരണയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയാണ് കവിയുടെ നിസംഗവും നിഷ്‌പക്ഷനാട്യവുമുള്ള ഈ സത്യവാങ്ങ്മൂലത്തെ ഞാൻ വായിക്കുന്നത്. താൻ കണ്ടതൊക്കെ കണ്ടതാണെന്നും അത് ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് സത്യമാണെന്നു മാത്രമേ പറയാനാകൂ എന്നാണ് അയാളുടെ സത്യവാങ്ങ്മൂലം അവസാനിക്കുന്നത് . ആദ്യത്തെ സന്ദർഭത്തിൽ മെലിൻഡകുര്യൻ എന്ന സെയിൽസ് ഗേൾ ബലാൽസംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടത് റിയോ ,ഡിയോ,ലിയോ എന്ന മൂന്ന് ആണ്‍ബൊമ്മകളാലാണ്. അവർക്ക് വിചിത്രമായി ചലനശേഷി കൈവന്നുവെങ്കിലും അവർക്കപ്പോഴും പ്ലാസ്റ്റിക് ശരീരമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. മദ്യലഹരിയിൽ ചെയ്തുപോയ ഒരു കുറ്റത്തിന് ഇളവുകൾ ഉണ്ടാകാമെങ്കിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് ശരീരികളായിരുന്ന ആൺ ബൊമ്മകളുടേത് ഒരു കുറ്റമാണോ എന്ന് പോലും ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു! 

രണ്ടാമത്തെ സന്ദർഭത്തിൽ
കൃത്യമായും മെലിന്‍ഡ ഒരു ബൊമ്മയാണ്.
മെലിന്‍ഡ ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയായിരുന്നുവെന്നതിന്
രണ്ടാമത്തെ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍
ഒരു തെളിവും അവശേഷിക്കുന്നില്ല.

തെളിവുകളുടെ അഭാവത്തിൽ മെലിൻഡ എന്ന ബൊമ്മയ്ക്കു വേണ്ടി ലിയോ, റിയോ, ഡിയോ എന്നീ 'മനുഷ്യരെ' നിശിതമായി വിചാരണ ചെയ്യുന്നത് അനീതിയായിരിക്കും എന്നൊരു സൂചന നൽകിക്കൊണ്ട് കവിത അവസാനിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

ലിയോ,ഡിയോ,റിയോ എന്നീ മൂന്നുപേരും
തികച്ചും മനുഷ്യരാണ്.
അവര്‍ ബൊമ്മകളോ പ്ലാസ്റ്റിക് ശരീരികളോ അല്ല.


(അവർക്ക് മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുണ്ട്!!!)


വർത്തമാനകാലത്ത് താനുൾപ്പെടുന്ന പുരുഷസമൂഹം സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങളിൽ ഇടപെടുകയും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിധത്തെ സൂക്ഷ്മവിമർശനം ചെയ്യുകയാണ് ഈ കവിതയിൽ വിഷ്ണുപ്രസാദ് എന്ന് ഞാൻ വായിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലിംഗരാജ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള പല കവിതകളിലും താനടങ്ങുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ ആൺകോയ്മക്കെതിരേ കടുത്ത വിമർശനം കാണാം. ആണായിരിക്കുന്നതിന്റെ പാപത്തിൽ പങ്കുപറ്റുമ്പോഴും ചെയ്യുന്നത് ശരിയല്ല എന്നൊരു ഉൾക്കുത്ത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് അവ. എന്നാൽ മിക്കവാറും പുണ്യാള കവികളും ചെയ്യുന്നപോലെ സ്വന്തം മേനിയിൽ കറപുരളാതെ മാറി നിന്ന് വിമർശിക്കലല്ല, സ്വയം ചെളിയിലിറങ്ങി നിന്നുകൊണ്ട് നിഗൂഢവും ദുരൂഹവുമായ ഒരു വർത്തമാനകാലത്തെ, അതിന്റെ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളെ, അതിൽ തനിക്കുള്ള ഭാഗധേയത്തെ ഒക്കെയും നിസഹായതയോടെ വിവരിക്കലാണ് അയാളുടെ ശൈലി.

ജാമ്യം: അനന്തമായ വായനാസാധ്യതകളുള്ള ഈ കവിതയെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ പരിമിതപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു ശ്രമമല്ല ഇത്. മറിച്ച് എന്റെ വായന  എന്റെ അനുഭവ പരിസരങ്ങളും ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളും കൊണ്ട് പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ ജാമ്യം നേടിയിരിക്കുന്നു.


20/1/13



സുഹൃത്തുക്കളേ,
ഈ വരുന്ന ബുധനാഴ്ച (23/1/2013)ന് ഗോർക്കി ഭവനിൽ FROG പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു. അന്ന് വൈകുന്നേരം 5.30 മുതൽ റഷ്യൻ കൾച്ചറൽ സെന്ററിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ നടക്കുന്ന വിപുലമായ പരിപാടികളുടെ ഭാഗമായാണ് ഞങ്ങളുടെ ചെറു ചിത്രത്തിന്റെ പ്രദർശനം.  ശ്രീ നെടുമുടി വേണുവും രാജാ വാര്യരും പങ്കെടുക്കുന്ന സാംസ്കാരിക പരിപാടിയോടെയാണ് തുടക്കം. 6 മണിക്ക് FROG ഉം തുടർന്ന് വിശ്വപ്രസിദ്ധ സംവിധായകൻ ആന്ദ്രേ താർക്കോവ്സ്കിയുടെ ലോകോത്തര ചലചിത്രമായ സൊളാരിസും പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു. 1972 ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ സൊളാരിസ്, സയൻസ് ഫിക്ഷൻ വിഭാഗത്തിലെ ഒരു നിത്യ വിസ്മയമാണ്. യാദൃശ്ചികമെന്നല്ലാതെ ഒന്നും പറയാനില്ല, സൊളാരിസിലേതുപോലെ മനുഷ്യമനസിന്റെ ദുരൂഹതകളിലേക്കുള്ള ഒരന്വേഷണമാണ് ഫ്രോഗിലും ഉള്ളത്.


11/1/13

വിഷം നല്ലതാണോ?


രണ്ടുദിവസം മുൻപ് 'നികൊഞചാ' എന്ന സിനിമ കണ്ടു. ഒറ്റവാക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ 'എനിക്കിഷ്ടമായി'. സംവിധായകൻ തന്നെ കഥയും തിരക്കഥയും നിർവ‌ഹിച്ചിരിക്കുന്നു. മൂന്നും തരക്കേടില്ല. പ്രഗൽഭന്മാരുടെ പേരിൽ അടുത്തിടെ ഇറങ്ങിയ ചില സിനിമകൾ കണ്ടതിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാണെങ്കിൽ ഗംഭീരം എന്നുതന്നെ പറയണം. നീ കൊ ഞാ എന്ന പേരുകാരണം കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്ത് മറ്റൊരു പൊട്ടപ്പടത്തിനു പോയി തലവെച്ച് ആത്മഹത്യചെയ്ത് തിരിച്ചുവന്ന് അതിന്റെ സംവിധായകനെയും ഈ പടത്തിന് ഈ പേരിട്ട ഇതിന്റെ സംവിധായകനേയും തെറിപറഞ്ഞു. പക്ഷേ എനിക്ക് പടം പോലെ പേരുമിഷ്ടമായി. ഒരന്തസാര ശൂന്യതയൊക്കെയുണ്ട്. :) . 'നീ കൊ ഞാ' യെക്കുറിച്ച് ഇത്രമതി പറയാൻ. പക്ഷേ അതിന്റെ കാണികളെക്കുറിച്ച് പറയാൻ കുറച്ചുകൂടിയുണ്ട്. 

 കുറച്ചുദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് 'അന്നയും റസൂലും' കാണാൻ പോയിരുന്നു. 'നീകൊഞാചാ'യ്ക്ക് പോകേണ്ടിയിരുന്ന ചിലർ വഴിതെറ്റി ആ സിനിമയ്ക്ക് വന്നിരുന്നു. എങ്ങനെ മനസിലായി എന്ന് ചോദിച്ചാൽ 'നീകോഞാചാ' പോയി കണ്ടുനോക്കണം എന്നു പറയും ഞാൻ. ഒരു തിയേറ്ററിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗവും സിനിമയുടെ തുടക്കം മുതൽ അവസാനം വരെ കൂക്കിവിളിച്ചും പൂച്ചകരഞ്ഞും ആഘോഷിക്കുന്ന, സ്ത്രീകളെ അടുത്തുനിന്ന് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, സവിശേഷ ഇനം ചെറുപ്പക്കാർ (ആണുങ്ങൾ മാത്രം). അവരുടെ താളത്തിനൊപ്പിച്ച് ഇടയ്ക്കിടെ സിനിമയിൽ അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഡയലോഗുകൾ. അതിനൊക്കെയും ആർപ്പുവിളിയും കയ്യടിയും തെറിവിളിയും. പുറത്തിറങ്ങിയവർ എല്ലാം സംതൃപ്തർ. മൂത്രമൊഴിക്കാൻ നിൽക്കുമ്പോഴും സിനിമയിലെ ഡയലോഗുകൾ പറഞ്ഞ് ഇക്കിളികൊള്ളുന്നു. ഇത്തരം പ്രേക്ഷകർ 'നീകൊഞാചാ'യ്ക്ക് അലങ്കാരമാണെങ്കിൽ 'അന്നയും റസൂലും' പോലൊരു സിനിമയ്ക്ക്' ഹാനികരമാണ്. അന്നയിൽ നിന്നും റസൂലിൽ നിന്നും അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചതൊന്നും കിട്ടാതെവരുന്നതിന്റെ നിരാശയിൽ പുറത്തിറങ്ങി അടുത്ത ഷോയ്ക്ക് ക്യൂ നിൽക്കുന്നവരെ നിരുൽസാഹപ്പെടുത്തുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. അവർ അന്നയും റസൂലിനും കയറാതെ 'നീകൊഞാചാ'യ്ക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിൽ രണ്ട് ഗുണങ്ങളുണ്ടായേനെ. 1.അന്നയും റസൂലും എന്ന സിനിമയെ പഴിപറഞ്ഞും ക്യൂവിൽ നിൽക്കുന്നവരെ നിരാശപ്പെടുത്തിയും അവർ അതിനെ നശിപ്പിക്കില്ലായിരുന്നു. 2.'നീകൊഞാച' കണ്ട് സർവസംതൃപ്തിയടഞ്ഞ് ആനന്ദനിർവൃതിയിലാറാടാൻ അവർക്ക് സാധിച്ചേനെ

 എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓർമവന്നത് പാവലിനും പടവലത്തിനുമൊക്കെ തൂക്കുന്ന പഴക്കെണിയെക്കുറിച്ചാണ്. പാവലും പടവലവുമൊക്കെ പൂവിടുമ്പോൾ പാളയൻതോടൻ പഴം മുറിച്ച് ഒന്നോ രണ്ടോ ഫ്യൂരിഡാൻ തരികൾ പുരട്ടി ഒരു ചിരട്ടയിലോ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കുപ്പിയിലോ വെച്ച് തോട്ടത്തിൽ കെട്ടിത്തൂക്കും. ഇതാണ് പഴക്കെണി. ഇളം കായകൾ കുത്തിനശിപ്പിക്കാനെത്തുന്ന കീടങ്ങൾ പഴത്തിന്റെ മണം കേട്ട് നേരേ കെണിയിലേക്ക് പറന്നെത്തും. വിഷം പുരണ്ട പഴച്ചാർ മതിവരുവോളം കുടിച്ച് മൃതിയടയും. അവർ തൃപ്തരാവുകയും ഇളം കായകൾക്ക് കേടുപറ്റാതിരിക്കുകയും ചെയ്യും. നല്ല സിനിമകളിറങ്ങുമ്പോഴൊക്കെ ഇത്തരം ഒന്നോ രണ്ടോ കെണികൾ ഇത്തരം കീടങ്ങൾക്കായി ഒരുക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.

അപ്പോൾ നിങ്ങൾ ചോദിച്ചേക്കാം. വിഷം നല്ലതാണോ എന്ന്... ഞാൻ പറയും.. വീഷം വളരെ നല്ലതാണ്.. തീർച്ചയായും പോയി കാണുക. വിഷമൊരുക്കിയ കൈകൾക്ക് ഒന്നാന്തരം മരുന്നൊരുക്കാനുള്ള പ്രാഗൽഭ്യമുണ്ട്. വരും നാളുകളിൽ നമുക്കത് കാണാൻ കഴിയുമെന്നുതന്നെ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

7/1/13

അന്നയും റസൂലും


മിക്കവാറും റിലീസ് ദിവസം സിനിമ കാണൽ ഒഴിവാക്കലാണ് എന്റെ പതിവ്. സിനിമകാണാനല്ലാതെ താരങ്ങളെ കാണാനായി വരുന്ന കുറുക്കന്മാരുടെ കൂക്കിവിളികൾ സിനിമകാണലിന് തടസമാകുമെന്നത് തന്നെ കാരണം. എന്നാൽ ട്രെയിലറുകളും പാട്ടുകളും കുത്തിവെച്ച ആകാംക്ഷ കൊണ്ട് റിലീസ് ദിവസം തന്നെ തിയേറ്ററിലേക്ക് പായിച്ചു അന്നയും റസൂലും. പതിവു പ്രണയകഥകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി സിനിമ തുടങ്ങി. പതിവ് എണ്ണമെഴുക്കിട്ട ഫ്രെയിമുകൾക്ക് പകരം വൈദ്യുതക്കമ്പികളും ടെലഫോൺ വയറുകളും തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്ന, തുരുമ്പിച്ച് പൊടിഞ്ഞ ഒരു നഗരമായി മട്ടാഞ്ചേരി തിരശീലയിൽ അവതരിച്ചു. മനപൂർവം തന്നെ കുമ്മായങ്ങളടർന്ന ചുവരുകളും ഉണങ്ങാൻ വിരിച്ചിട്ട നിറം പോയ ഉടുവസ്ത്രങ്ങളും ഫ്രെയിമുകളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. നിലത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ചവറുകൾക്കൊപ്പം കഥാപാത്രങ്ങൾ ഇറങ്ങിവന്നു. അഭിനയിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നാത്തതരം അഭിനയത്തിലൂടെ ഫഹദ് ഫാസിലും ഷൈനും ആഷിഖ് അബുവും ആൻഡ്രിയയും മറ്റെല്ലാവരും വിസ്മയിപ്പിച്ചു. സിങ്ക് സൗണ്ടിലൂടെ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ശബ്ദങ്ങൾ അഭിനയത്തിന്റെയും സിനിമയുടേയും സ്വാഭാവികതയ്ക്ക് മാറ്റുകൂട്ടി.  

ഒരു നഗരത്തിന്റെ തിളക്കമില്ലാത്ത പിന്നാമ്പുറത്തുകൂടി അലസമായി നടക്കുന്ന പ്രതീതി സമ്മാനിച്ച് സിനിമ മുന്നോട്ട് പോയി. ഒട്ടും പ്രത്യേകതയോ പുതുമയോ ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രണയകഥ വളരെ പ്രത്യേകതയോടെ അവതരിപ്പിച്ചുകാണുന്നതിന്റെ കരുത്തിൽ വല്ലാതെ ത്രില്ലടിച്ചു. സത്യത്തിൽ അന്നയും റസൂലും അന്നയുടേയും റസൂലിന്റേയും കേവല പ്രണയകഥയല്ല. ആ പ്രണയകഥയിലൂടെ ചുരുളഴിയുന്നത് തിളങ്ങുന്ന നഗരത്തിന്റെ അഴുക്കുചാലിനോരങ്ങളിൽ തിളക്കമില്ലാതെ കത്തിയമരുന്ന കുറേയേറെ സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതമാണ്. മുന്നോട്ടു പോകുന്തോറും കഥപറച്ചിൽ ചിലയിടങ്ങളിൽ പരന്നുപോകുന്നതായി തോന്നി. എങ്കിലും ഏതാണ്ട് ഇന്റർവെല്ലിനടുത്തുവരെ അന്നയും റസൂലും എന്നെ അമ്പരപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. അടുത്തിരുന്ന ചിലർ ഇതിനിടെ പരസ്പരം ചോദിക്കുന്നതു കേട്ടു. ഇന്റർവെല്ലില്ലേടേയ്..സാവധാനം എനിക്കും അതു തോന്നിത്തുടങ്ങി..മൂത്രശങ്കയും. ഒന്നരമണിക്കൂറാകുമ്പോഴെങ്കിലും സിനിമ മുറിക്കണമല്ലോ എന്നുവെച്ചാവും ഇന്റർവെൽ നൽകിയതെന്ന് തോന്നിച്ചുകൊണ്ട് സിനിമ മുറിഞ്ഞു.  ഇന്റർവലിനു പുറത്തിറങ്ങിയ പലരുടേയും മുഖത്തും വാചകങ്ങളിലും കണ്ടുപരിചയിച്ചതല്ലാത്ത ഒരു സിനിമ കണ്ടതിന്റെ അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറുക്കന്മാർ കാരണം സ്പോട്ട് റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ഡയലോഗുകൾ പലതും കേൾക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. അതായിരുന്നു ചിലരുടെ പരാതി. സാങ്കേതികവിദ്യകൾ കൊണ്ടുള്ള കള്ളക്കളികൾക്ക് മുതിരാതെ സത്യസന്ധമായ ദൃശ്യലേഖനവും പലർക്കും ദഹിച്ചില്ലെന്ന് തോന്നി.  

 എന്നാൽ ഇന്റർവെല്ലിനു ശേഷം സിനിമ തിരക്കഥാകൃത്തിന്റെ കൈവിട്ടുപോയി എന്നുതന്നെ പറയണം. കഥ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നിടത്തേക്കൊക്കെ തിരക്കഥാകൃത്ത് കണ്ണും പൂട്ടി നടക്കുകയാണെന്ന് തോന്നി ഒപ്പം ഒട്ടും നിയന്ത്രണമില്ലാതെ സംവിധായകനും. വളരെ ഒതുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞുവന്നിരുന്ന ചില ഉപകഥകൾ കൈവിട്ടുകളിക്കുന്നതു കണ്ടു. അബു എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ കഥ ഉദാഹരണം. ആരെങ്കിലും വന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ കത്തി പിന്നിൽ ചൊരുകി ഭാര്യയെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിയോടെ അയാളുടെ പോക്കിലൂടെയും, അലമാരയ്ക്ക് മുകളിൽ നിന്നും ഭാര്യയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന നോട്ട് കെട്ടുകളിലൂടെയും അയാളുടെ പ്രവൃത്തിയെന്താണെന്ന് വ്യക്തമാവുമെങ്കിലും അയാളുടെ മരണ ശേഷം അയാൾ ഒരാളെ വെട്ടിക്കൊല്ലുന്ന ഫ്ലാഷ്ബാക്ക് കൂടി കാട്ടിത്തന്നിട്ടേ തിരക്കഥാകൃത്തിനും സംവിധായകനും തൃപ്തിയാകുന്നുള്ളു. ചിലവികാരങ്ങൾ പ്രേക്ഷകനിലേക്ക് പകർത്തുന്നതിലേക്ക് ഇത്രയും മതിയോ ഇനിയും വേണമോ എന്ന സംശയത്തോടെ രണ്ടോ മൂന്നോ സീനുകൾ ആവർത്തിക്കുന്നതു കാണാം. ഫഹദിന്റേയും സണ്ണിവെയിനിന്റേയും ആരാധകരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിലേക്ക് ചില അടിപിടിസീനുകളിൽ ഒരൽപ്പം കണ്ണടച്ചുകൊടുക്കുന്നുമുണ്ട്. സിനിമയുടെ നീളം കൂടിയതിൽ ഇവയൊക്കെ ഉത്തരവാദിയാണ്. 

 നീളം കൂടിപ്പോയി എന്ന പ്രേക്ഷകന്റെ പരാതിയെ പുശ്ചിച്ച് തള്ളുന്നതിൽ അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് ആഷിഖ് അബു അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രം ഒരു പോലീസുകാരനെ തള്ളിവീഴ്ത്തുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. അതിന്റെ അമ്പരപ്പിൽ അയാൾ നിൽക്കുമ്പോൾ ഏതാനും പോലീസുകാർ അടുത്തേക്ക് നടന്നടുക്കുന്നതു കാണാം. അടുത്ത കട്ട് രസകരമാണ്. അയാൾ ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളിൽ നിൽക്കുന്ന ഷോട്ട്. ആ ഷോട്ടു വന്നപ്പോൾ ആരൊക്കെയോ കയ്യടിക്കുന്നതു കേട്ടു. സാധാരണ സിനിമയിൽ രണ്ടുമൂന്നു മിനിട്ടെങ്കിലും ആ സംഭവത്തിനു പിന്നാലെ കളയാമായിരുന്നു. എത്ര ഷോട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ചാലും ആ  കട്ടിലൂടെ കിട്ടുന്ന ശക്തി കിട്ടുകയുമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ മാജിക്ക് പലേടത്തും മറന്നു പോയി എന്നതാണ് അന്നയും റസൂലും എന്ന സിനിമയുടെ തിളക്കം കുറച്ച ഒരുകാര്യം. സാങ്കേതികമായും ചില പ്രശ്നങ്ങൾ തോന്നി. പല ഷോട്ടുകളിലും ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന തരത്തിൽ ഗ്രെയിൻസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയാണെങ്കിലും നല്ല സിനിമ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ആരും കണ്ടിറങ്ങിയ ശേഷം അതു കൊള്ളില്ല എന്നു പറഞ്ഞു കേട്ടില്ല. അത് സിനിമയ്ക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചവർ അതിനോട് കാട്ടിയ സത്യസന്ധതകൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ആ സത്യസന്ധത സിനിമയിലുടനീളം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. കണ്ടിട്ട് മൂന്നു ദിവസമായെങ്കിലും ഇപ്പോഴും അതെന്നെ വിട്ടുപോയിട്ടില്ല. റസൂലും അന്നയും പക്ഷേ ഒരായുഷ്കാലം എന്നെ പിന്തുടരാൻ കെൽപുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ അതുണ്ടാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. മേന്മകൾക്കൊപ്പം പോരായ്മകളും എടുത്തുപറയാനുണ്ട്. അതാണ് ഈ സിനിമയെ ഒരു ഗ്രേറ്റ് സിനിമ എന്ന് വളരാനനുവദിക്കാതെ തളച്ചത് എന്ന് തോന്നുന്നു.

ആരാധകർ ഏറെയുണ്ടെങ്കിലും ഫാൻസ് അസോസിയേഷനില്ലാത്ത നടനാണ് ഫഹദ് (ഉള്ളതായി എനിക്കറിയില്ല. ജയ്‌വിളികൾ കേട്ടുമില്ല). എന്നാൽ സിനിമ കാണാൻ വന്നവരിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷം യുവാക്കളും ഫഹദ് എന്ന നടനഭിനയിക്കുന്ന സിനിമയല്ല അയാൾ അവതരിപ്പിച്ച ഫ്ലർട്ട് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഇമേജിൽ അയാളെ വീണ്ടും കാണാനാണ് വരുന്നതെന്ന് തോന്നി, ഈ സിനിമയിലെ ചില രംഗങ്ങളോട് അവരുടെ പ്രതികരണം കണ്ടിട്ട്. റസൂൽ അന്നയെ ചുംബിക്കാനടുക്കുന്ന രണ്ടു സീനുകളിലും "കൊടടാ..എടാ കൊടടാ" എന്ന ആഭാസൻ ആർപ്പുവിളികൾ ഉയർന്നു കേട്ടു. പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ ചുംബനമില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ കൂക്കുവിളിയും. വല്ലാത്ത നിരാശ തോന്നി. അടുത്ത തവണ തിയേറ്ററിൽ കയറുമ്പോൾ ഈ ആർപ്പുവിളി അടുത്തു കേട്ടാൽ ടോർച്ചു തെളിച്ച് മുഖം തിരിച്ചറിഞ്ഞു വെയ്ക്കുക. ഇങ്ങനെ ആർപ്പുവിളിക്കുന്നവന്റെ മനസുതന്നെയാണ് ഒറ്റയ്ക്ക് പെൺപിള്ളേരെ അടുത്തുകിട്ടുമ്പോൾ കടന്നുകയറുന്നവന്റെ മനസും. 

1/1/13

അരുന്ധതീ റോയിക്കും അന്ധാനുയായികൾക്കും


അരുന്ധതീ റായിയുടെ ഡെൽഹിപ്രക്ഷോഭ -നിലപാടിനെ വിമർശിച്ച് കൊണ്ട് ഞാൻ തൊട്ടു മുൻപെഴുതിയ പോസ്റ്റുകൾക്ക് പല സുഹൃത്തുക്കളും പലസ്ഥലങ്ങളിലും കമെന്റുകളായും പോസ്റ്റുകളായും എതിരഭിപ്രായമുന്നയിച്ചിരുന്നു. പലേടത്തും ഞാൻ കമെന്റുകളായി മറുപടിയുമിട്ടിരുന്നു. ഒക്കെയും ചിതറിക്കിടക്കുന്നതിനാൽ എന്റെ നിലപാടെന്താണെന്ന് വ്യക്തമായ ചിത്രം ലഭിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായതിനാൽ ഒക്കെയും ചേർത്ത് ഒരൊറ്റ പോസ്റ്റാക്കുന്നു.

ഇന്ത്യൻ ബുദ്ധിജീവികൾക്ക് ഭ്രാന്താണ്.. ഒരു വലിയ യാത്രാ ബസിനെ ഒരു രാത്രിയിൽ സ്വന്തം ഇഷ്ടം പോലെ ഏതു റൂട്ടിലേക്കും ഒടിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളവർ അവരുടെ കണക്കിൽ ദരിദ്രരാണ്. സുഹൃത്തുമൊത്ത് രാത്രിയിൽ (അസമയത്തെന്ന് പൊതുഭാഷ) യാത്ര ചെയ്യാൻ ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷപോലും പിടിക്കാൻ വഴിയില്ലാതെ ബസുകാത്ത് ഫുട്പാത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടി മിഡിൽക്ലാസാണ്. യാത്രാ ബസാണെന്നുകരുതി, മദ്യപിച്ചുന്മത്തരായി രാത്രിയാഘോഷിക്കാനിറങ്ങിയവരുടെ ബസിനുള്ളിൽ കയറിപ്പെട്ടുപോയ പെൺകുട്ടിയെ ഏഴുപേർ ചേർന്ന് ക്രൂരമായി മരണംവരെ ബലാൽസംഗം ചെയ്യുന്നത് ക്ലാസ് വാറാണ്. അതിനെതിരെ തെരുവിലിറങ്ങിയവരാണെങ്കിൽ "plays into the idea of criminal poor"!. ക്രൈമിന് ക്ലാസ് വാറെന്ന് പേരിടുമ്പോൾ അവർ ചെയ്യുന്നത് ക്ലാസ് വാറിന് ക്രൈമെന്ന് തിരിച്ചും പേരിടുകയാണ്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് കാലാകാലങ്ങളായി ഇന്ത്യയിൽ ദളിതർക്കും അബലർക്കും ആദിവാസികൾക്കുമെതിരേ നടന്നുവരുന്ന കൊടിയ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണാനവർക്ക് സാധിക്കില്ല. ഭിന്നവർഗങ്ങളുടെ യുദ്ധനീതിയാണ് ബലാൽസംഗം എന്ന നൈതീക ബോധം സമൂഹത്തിലേക്ക് അലിച്ചിറക്കുകയാണവർ. ഇരയുടേയും വേട്ടക്കാരന്റേയും വർഗ വർണങ്ങൾ നോക്കി പ്രതികരിച്ചാൽ മതിയെന്ന് തെറ്റായി പഠിപ്പിക്കുകയാണ്. ആദിവാസിയും അവർണനും ദളിതനും തെരുവിൽ ഭിക്ഷയാചിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല. മനുഷ്യനെ വിഭാഗീകരിക്കുന്ന ഒന്നും വാഴ്ത്തപ്പെടേണ്ടതല്ല. അത് കറുപ്പായാലും വെളുപ്പായാലും. ഭ്രാന്തുപിടിച്ച ധാർമികത ഊട്ടിവളർത്തുന്ന ഭ്രാന്തുപിടിച്ച സംവിധാനങ്ങളെ ഭ്രാന്തുപിടിച്ച ബുദ്ധിജീവികൾക്ക് നേരിടാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവും നേതാക്കന്മാരെയും ബുദ്ധിജീവികളേയും കാത്തുനിൽക്കാതെ തെരുവിലിറങ്ങാൻ ജനങ്ങൾ സ്വയം ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്. ജനങ്ങൾ എന്നുവെച്ചാൽ ജനങ്ങൾ എന്നുതന്നെയാണ്. അവരിൽ വെളുത്തവർ മാത്രമാണെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ നമ്മൾ കറുത്തവർ ഇറങ്ങി അതിനെ അങ്ങനെയല്ലാതെയാക്കണം. അവരിൽ കറുത്തവർമാത്രമാണെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ നമ്മൾ വെളുത്തവർ കൂടെയിറങ്ങി അതിനെ അങ്ങനെയല്ലാതെയാക്കണം. സ്വയം കറുത്തവരും വെളുത്തവരുമല്ലാതെ മനുഷ്യരായി മാത്രം മാറണം. മാറിനിൽക്കൽ ഒരു മനോരോഗമാണ് ഈ സമൂഹത്തിൽ ഒരു മൈരും സംഭവിപ്പിക്കാത്ത മഹാരോഗം.

ഡൽഹിയിൽ ധാരാളം ബലാൽസംഗങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ ഇതിനുമാത്രം എന്തുകൊണ്ടിത്ര ജനരോഷം ഉയർത്താൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന ചിന്തതന്നെയാവും അരുന്ധതീ റോയിയേയും - Poor Class Culprits Vs Middle Class Victim എന്ന തിയറിയിലേക്കെത്തിച്ചത്. എളുപ്പത്തിൽ നിർവചിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് ആലോചനാസാധ്യതകളിലേക്ക് സാധാരണ സാഹചര്യങ്ങൾ കടന്നുവരാത്തതുകൊണ്ടാവും അസാധാരണമെന്നു തോന്നുന്ന ഒരുസിദ്ധാന്തം അവർ മുന്നോട്ട് വെച്ചതും. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവർ പറഞ്ഞ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ പ്രയോഗം സമീപഭാവിയിലൊന്നും സംഭവിക്കാനുള്ള സാധ്യതകളില്ല.അവർ പറഞ്ഞത് പൊലീസും പട്ടാളവും ഉയർന്നജാതിക്കാരും സമ്പന്നരും സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾക്ക് നേരേ കാണിക്കുന്ന അതിക്രമങ്ങൾക്കുള്ള തിരിച്ചടിയാണ് ഈ സംഭവമെന്നാണ്. സത്യത്തിൽ അത്തരം ഒരു തിരിച്ചടി ഇത്രയും ഹീനമായ മാർഗത്തിലൂടെ നടത്താൻ തക്ക താഴ്ന്നതരം മാനസികാവസ്ഥയല്ല ഇന്ത്യൻ ദരിദ്രവർഗത്തിനുള്ളത്. എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ അവർ സംഘടിച്ച് ഈ ദന്തഗോപുരങ്ങൾക്കെതിരേ ആഞ്ഞടിച്ചേക്കാം എന്നുപോലും ഒരു ശുഭപ്രതീക്ഷ എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. അത്രമാത്രം അടിമത്ത മനോഭാവമാണ് അവരെ ഭരിക്കുന്നത്. ഒരുവശത്ത് തങ്ങൾ എപ്പോഴും അടിയാളരാണെന്നുള്ള അധകൃത ബോധം. മറുവശത്ത് കടുത്ത ധാർമികത. നിയമത്തെയും ദൈവത്തേയും ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയക്കുന്നത് ദരിദ്രവർഗമാണ്. ദരിദ്രർ ചെയ്യുന്ന കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് മിക്കപ്പോഴും ഇരയാകുന്നത് ദരിദ്രർ തന്നെയാകും. അവർ ബലാൽസംഗം ചെയ്യുന്നത് ദരിദ്രസ്ത്രീകളെയായിരിക്കും അവർ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് സ്വന്തം സ്ത്രീകളുടെ മേൽ മാത്രമായിരിക്കും. സ്ത്രീകളുടെ മേലുള്ള കുതിരകയറ്റം ഉള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിന്റെ ഭാഗമായല്ല, ആൺകോയ്മ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ളതാണ്. അരുന്ധതീ റോയി പറഞ്ഞതിൽ ആ ഭാഗം ശരിയാണുതാനും. റേപ്പ് ഒരു ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരമായിരുന്നു. ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെ. നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ ആക്രമിച്ച് കീഴ്പ്പെടുത്തുമ്പോൾ കീഴ്പ്പെട്ട രാജ്യത്തെ സ്ത്രീകളെ മാനഭംഗം ചെയ്യുക യുദ്ധതന്ത്രം പോലെയായിരുന്നില്ലേ. അധികാരം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ഒരു വഴിയായി പട്ടാളവും മേൽജാതിക്കാരും പോലീസും ഇതിപ്പോഴും ആദിവാസികൾക്കും ദളിതർക്കും മേൽ പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരിക്കൽപ്പോലും ബലാൽസംഗത്തിനു പ്രതികാരം ബലാൽസംഗം എന്ന് കേട്ടിട്ടില്ല. അത് അധാർമികമാണെന്ന കീഴാളധാരണ തന്നെയാകും കാരണം. അടിസ്ഥാനവർഗത്തിന്റെ അമർഷം ഇപ്പോൾ ഉയർന്നുവരുന്നുണ്ടെന്നും അത് മധ്യവർഗത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയും ഉപരിവർഗത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയും പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ ഫലമായാണ് ഡൽഹി കൂട്ടബലാൽസംഗം എന്നുമുള്ള വാദം സത്യത്തിൽ അടിസ്ഥാനവർഗത്തെ അവഹേളിക്കലാണ്.

ഡൽഹിയിലെ കുറ്റവാളികൾ ദരിദ്രരല്ലായിരുന്നു. ഇല്ലാത്തവൻ ഉള്ളവന്റെ പിണിയാളാവുമ്പോൾ, ഗുണ്ടയും, കാവൽനായുമാകുമ്പോൾ അവൻ ഉള്ളവന്റെ മാനസികാവസ്ഥയിലേക്ക് ചേക്കേറുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. (ബസ്) മുതലാളിയുടെ ഭാര്യയേയോ മകളേയോ സുഹൃത്തിന്റെ കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളേയോ പോലും മുഖമുയർത്തി നോക്കാൻ അവർക്ക് മനസുറപ്പുണ്ടാകില്ല. അവന്റെ വർഗസ്നേഹം സമ്പന്നന്റെ എച്ചിൽപ്പട്ടികളുടെ യജമാനസ്നേഹമാണ്. അതല്ലാതെ ഗ്രാമാന്തരങ്ങളിലെ സ്വന്തം ജാതിയിൽ - വർഗത്തിൽപ്പെട്ട സ്ത്രീകളുടെ രോദനത്തിന് അവൻ കാതോർക്കുമെന്ന് അവനെക്കുറിച്ച്, അവന്റെ വിധേയത്വ മനസിനെക്കുറിച്ച് അറിയാവുന്ന ആരും ആലോചിക്കില്ല. ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചാലറിയാം. രാഷ്ട്രീയ മേലാളന്മാർക്കും സമ്പന്നർക്കും വേണ്ടി ഗുണ്ടാപ്പണി-കൊല്ലും കൊലയും - ബലാൽസംഗവും നടത്തുന്നത് അവർ എച്ചിലും മദ്യവും കൊടുത്തുവളർത്തുന്ന കീഴാളരാണ്. അവൻ ചെയ്യുന്നത് മേലാളന്റെ ഇംഗിതങ്ങളാണ്. ഉള്ളവന്റെ എച്ചിൽതിന്ന് തെഴുക്കുമ്പോൾ അവൻ ഉള്ളവനോടുള്ള കൂറാണ് വളർത്തിയെടുക്കുന്നത്. അവനെ എങ്ങനെ ദരിദ്രനെന്ന് വിളിക്കും? ഇത് മനസിലാക്കാതെയാണ് അരുന്ധതി - Criminal Poor- എന്ന തിയറിയുണ്ടാക്കിയത്. "മിഡിൽ ക്ലാസ് ഗേൾ" എന്നും "അർബൻ യങ്ങ് ഗേൾ" എന്നുമുള്ള അവരുടെ അഭിസംബോധനകൾ അതേക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടി ഗുരുതരമായ അജ്ഞതയാണ് കാണിക്കുന്നത്. മെയിൻ‌ റോഡിനിരുവശത്തും ഉറുമ്പിൻ കൂടുപോലെ ചേരികളും ഗ്രാമങ്ങളുമുള്ള ഡൽഹീ നഗരത്തിൽ എന്താണ് മിഡിൽ ക്ലാസ് എന്താണ് അർബൻ ഗേൾ? ഒരു ലക്ഷം രൂപയുണ്ടെങ്കിൽ കാറുവാങ്ങാനാവുന്ന ഇന്ത്യയിൽ, പത്രം വരുത്താനുള്ള കാശില്ലെങ്കിൽപ്പോലും സ്വന്തമായി കാറും കുറഞ്ഞപക്ഷം ഒരു ബൈക്കുമെങ്കിലും വാങ്ങുക എന്ന മോഹങ്ങൾ താലോലിക്കുകയും കടംവാങ്ങിയെങ്കിലും അത് നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മധ്യവർത്തിജനത തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ഇന്ത്യയിൽ രാത്രിയാത്രയ്ക്ക് ഫുട്പാത്തിൽ ബസ് കാത്തു നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി മിഡിൽക്ലാസാകുന്നതെങ്ങനെ? പൂർണമായും തെറ്റായ അവലോകനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അവർ ഇങ്ങനെയൊരു അഭിപ്രായപ്രകടനം നടത്തിയിട്ടുള്ളത്.

ഡൽഹിയിൽ സംഭവിച്ച ജന‌മുന്നേറ്റം സത്യത്തിൽ എന്നത്തേയും പോലെ പിന്തിരിപ്പൻ വെളിച്ചത്തിൽ കാണേണ്ട ഒന്നല്ല. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുകാലമായി ഇന്ത്യൻ യുവത കാണിക്കുന്ന പ്രതികരണമനോഭാവത്തിന്റെ തുടർച്ചയാണത്. അത് ഡൽഹിയിലെ നിരാഹാരസമരങ്ങൾക്കുള്ള പിന്തുണയായിട്ടായാലും, ശിവസേന നേതാവിന്റെ മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഫെയ്സ് ബുക്ക് കമെന്റായിട്ടായാലും നടന്നുവരുന്ന ഒരു തുടർ പ്രക്രിയയാണ്. അതിന്റെ തുടർച്ചയായി വേണം സാധാരണക്കാരന്റെ യാത്രാ വാഹനമായ ബസിനുള്ളിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി അറപ്പുളവാക്കുന്ന രീതിയിൽ ബലാൽസംഗം ചെയ്യപ്പെട്ട വാർത്തയിൽ ജനങ്ങൾ നിരത്തിലിറങ്ങിയതിനെ കാണാൻ. ദരിദ്രകുറ്റവാളികൾക്കെതിരായുള്ള പ്രക്ഷോഭമായിരുന്നു അതെങ്കിൽ ഒരു ഭ്രാന്തൻ പ്രക്ഷോഭമായി നിരത്തിലെ ബസുകളേയും പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളേയും ആക്രമിക്കുകയായിരുന്നു അത് ചെയ്യുമായിരുന്നത്. മുംബയിൽ മറുനാടൻ ടാക്സി തൊഴിലാളികൾക്കെതിരെയുള്ള കലാപം ഓർക്കുക. ഇവിടെ സംഭവിച്ചത് ആരുടേയും ആഹ്വാനമില്ലാതെ ജനങ്ങളുടെ നദി രാഷ്ട്രപതിഭവൻ ലാക്കാക്കി ഒഴുകുകയായിരുന്നു. തീർത്തും പുരോഗമനപരമായിരുന്നു അതെന്നാണ് എന്റെ വിലയിരുത്തൽ. അനീതിക്കെതിരെ ജനം നിരത്തിലിറങ്ങും നിരത്തിലിറങ്ങുമെന്ന്, ഒരിക്കലും അത് സംഭവിക്കില്ലെന്ന് ഏതാണ്ടുറപ്പിച്ചുകൊണ്ടും എന്നാൽ പ്രതീക്ഷ നടിച്ചുകൊണ്ടും നാഴികയ്ക്ക് നാൽപതുവട്ടം പറയുന്ന പുരോഗമനവാദികൾക്ക് ജനത നിരത്തിലൂടെ ഒഴുകിവരുമ്പോൾ കണ്ടാൽ മനസിലാകുന്നില്ല എന്നതാണ് വിരോധാഭാസം. അതിനെ പുരോഗമനപരമായി മാറ്റിയെടുക്കാൻ ദിശാബോധം നൽകേണ്ടവർ ചാനൽ ചർച്ചകളിൽ കയറിയിരുന്ന് വിളിച്ചുപറയുന്ന വങ്കത്തരങ്ങൾ അവരുടെതന്നെ ശരിനിലപാടുകളെക്കൂടി അഴുക്കിക്കളയും.

ഡൽഹിയിൽ ദാരുണമായി കൊല്ലപ്പെട്ട പെൺകുട്ടിയുടെ സാമ്പത്തിക സാമൂഹിക അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ പിന്നീട് പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്.  http://www.thehindu.com/news/national/far-from-media-storm-up-village-grieves-for-its-daughter/article4253570.ece .ഈ റിപ്പോർട്ടിൽ നിന്നും മനസിലാവുന്നത് ഡൽഹിയിൽ ബസിനുള്ളിൽ ക്രൂരമായി ബലാൽസംഗം ചെയ്ത് കൊല്ലപ്പെട്ട പെൺകുട്ടിയും വരേണ്യയല്ല എന്നാണ്."the woman’s parents, who belong to the Kurmi backward-caste community, made many sacrifices to educate their two sons and daughter. Her father, who works in a private company in Delhi, sold three bighas of land in Bihar, bit by bit, to fund her medical studies. The one acre his family owned in this village was also mortgaged." അപ്പോൾ പിന്നെ ഡൽഹിയിൽ അതേച്ചൊല്ലിയുയർന്ന ജനകീയ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ കാരണം ക്ലാസ് ഡിഫറൻസ് കൊണ്ടാണെന്ന് എങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയും! സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും ചവുട്ടിത്താഴ്ത്തപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് , പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകൾക്കെതിരേയുള്ള കയ്യേറ്റങ്ങൾ വളരെയധികം കൂടുതലാണ്. അത് ആരും നിഷേധിച്ചിട്ടില്ല. വിദ്യാഭ്യാസമുണ്ട്, താമസം ഡെൽഹിയിലാണ്, കൂട്ടുകാരനുണ്ട്, രാത്രിയിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നു എന്നതൊക്കെ കൊണ്ട് ഒരു പെൺകുട്ടി മിഡിൽക്ലാസും ഉപരിവർഗവുമൊക്കെ ആവുമോ. സത്യത്തിൽ അവൾ പറന്നുയരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന താഴെക്കിടയിലുള്ളവരുടെ പ്രതിനിധിയാണ്. അവളെ റേപ്പ് ചെയ്ത് കൊല്ലുന്നത് താഴേക്കിടയിൽ നിന്നും ഇനി ആരും അങ്ങനെ പറന്നുയരാൻ ശ്രമിക്കരുതെന്നുള്ള താക്കീതാണ്. 

പട്ടാളവും പോലീസുമൊക്കെ ദളിതരോടും ആദിവാസികളോടും കാണിക്കുന്ന അതിക്രമങ്ങളും അറപ്പുളവാക്കുന്ന ബലാൽസംഗങ്ങളും എന്തുകൊണ്ട് ജനങ്ങളിൽ പ്രതികരണമുണ്ടാക്കുന്നില്ലെന്നും അതിനെതിരായുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങളും ചെറുത്തു നിൽപ്പുകളും എന്തുകൊണ്ട് നിസംഗമായി ജനങ്ങൾ കാണുന്നുവെന്നുമുള്ളത് ഒരു പ്രസക്തമായ ചോദ്യം തന്നെയാണ്. എന്നാൽ അതിനുള്ള ഉത്തരം 'ക്ലാസ് ഡിഫറൻസ്' എന്ന ഒറ്റയുണ്ടയല്ല. അതിന് പലകാരണങ്ങളുണ്ട് മുലപ്പാലിനൊപ്പം ജനങ്ങളിൽ കുത്തിവെയ്ക്കുന്ന രാജ്യസ്നേഹം എന്ന ലഹരിയാണ് ഒരുകാരണം. പട്ടാളം എന്നത് രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെ പര്യായമാണെന്ന വിശ്വാസം ജനങ്ങളിൽ രൂഢമൂലമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പട്ടാളം ചെയ്യുന്നതെല്ലാം രാജ്യരക്ഷാ പ്രവർത്തനങ്ങളാണെന്നും പട്ടാളത്തിനെ വിമർശിക്കുന്നത് രാജ്യദ്രോഹമാണെന്നുമുള്ള ഒരു അലിഖിത നിയമം തന്നെയുണ്ട്.പട്ടാള നടപടികൾക്ക് പാത്രമാകേണ്ടിവരുന്നവർ രാജ്യദ്രോഹികളാണെന്ന ഒരു തോന്നലും അബോധമനസിൽ പൗരജനങ്ങൾക്കുണ്ട്. അല്ല അത് ഏറെക്കുറേ ലിഖിതം പോലുമാണ്. പട്ടാളത്തിന്റെ കുറ്റങ്ങൾക്ക് രാജ്യത്തെ സിവിൽ ക്രിമിനൽ കോടതികൾക്ക് ജൂറിസ്ഡിക്ഷനില്ല. പട്ടാളവും പോലീസും സ്റ്റേറ്റിന്റെ ഭാഗമായതിനാൽ അവിടെ നിന്നുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതിന് പത്രമാധ്യമങ്ങൾക്കും പരിമിതികളുണ്ട്.

പ്രതികരണങ്ങളുടെ വിവേചനം എന്നത് ഒരു ബഹുമുഖ വിശകലനം അർഹിക്കുന്ന ഒരു വിഷയമാണ്. ഡൽഹിയിലെ ഈ പ്രത്യേക സംഭവത്തിൽ എന്തുകൊണ്ട് ജനപ്രതിഷേധം ഇത്രയുയർന്നു എന്നതിനു കാരണം അന്വേഷിക്കുമ്പോൾ അത് ക്ലാസ് ഡിഫറൻസ് കൊണ്ടാണ് എന്ന ഒറ്റ ഉത്തരത്തിൽ ചെന്നിടിച്ചു നിൽക്കുന്നുവെങ്കിൽ അന്വേഷകന് എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്. അയാൾ ചുറ്റുമുള്ള മറ്റു വസ്തുതകളെ കാണാതെ പോകുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ കണ്ണടയ്ക്കുന്നു. രണ്ടായാലും അയാൾ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യുന്ന കണ്ടെത്തൽ സമൂഹത്തെ പിന്നോട്ടടിക്കുകയേ ഉള്ളു എന്ന് ഞാൻ അടിയുറച്ച് വിശ്വസിക്കുന്നു. വെളുപ്പുനിറവും ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസവും കൊണ്ടാണോ അവൾ മിഡിൽക്ലാസാണെന്ന് അരുന്ധതിക്കും പരിവാരങ്ങൾക്കും തോന്നിയതെന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്. യുക്തിസഹമായി ചിന്തിക്കും എന്ന് നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവർ തോന്നലുകൾ വെച്ചുകൊണ്ട് തിയറികൾ മെനയുകയും അത് ആധികാരികമാണെന്ന മട്ടിൽ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യുന്നതും പൊറുക്കാൻ കഴിയുമോ?