20/3/13

പാപിലിയോ ബുദ്ധ എന്ന കുബുദ്ധിജീവി സിനിമ


ഇന്നലെ വീണ്ടും പാപിലിയോ ബുദ്ധ കണ്ടു. ആദ്യന്തം... സിനിമ എന്ന മാധ്യമത്തിന്റെ മൂർച്ചയറിയാവുന്ന ഒരു സംവിധായകന്റെ സൃഷ്ടിയാണതെന്ന് തുടക്കം മുതലുള്ള ദൃശ്യങ്ങളെല്ലാം വിളിച്ചറിയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശബ്ദത്തിൽ നിശബ്ദതയും വെളിച്ചത്തിൽ ഇരുട്ടും നന്നായി ചാലിച്ചൊരുക്കിയിരിക്കുന്ന സീനുകളിലൂടെ സിനിമ പുരോഗമിച്ചു. അഭിനേതാക്കളെ കഥാപാത്രങ്ങളാക്കി കഥാപരിസരത്തിൽ ഇറക്കിവിട്ടുകൊണ്ട് ഫിക്ഷനെ നോൺ ഫിക്ഷനായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന രീതി ദൃശ്യങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത മൂർച്ച നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും ദൗർഭാഗ്യമെന്ന് പറയട്ടെ സിനിമ മുഴുവനായി കണ്ടിറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത് പുഴുവുള്ള ആപ്പിൾ കടിച്ചു വിഴുങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ തോന്നുന്ന വികാരമാണ്....
..............................................................................................................
വംശനാശം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാപിലിയോ ബുദ്ധ എന്ന ശലഭത്തെയും സ്വന്തം ആവാസവ്യവസ്ഥയിൽ നിന്നും ആട്ടിയിറക്കപ്പെടുന്ന ആദിവാസികളേയും പേരിലൂടെ വളരെ മനോഹരമായി സമന്വയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന സിനിമ ഒരു പ്രചരണാത്മക കാപട്യത്തിലേക്ക് അധപതിക്കുന്നത് നിരാലംബരും അസംഘടിതരും വിഗ്രഹരഹിതരുമായ ആദിവാസിയുടെ തലയിൽ പുലയൻ എന്ന കുറേക്കൂടി സ്വത്വാധിഷ്ഠിതമായി സംഘടിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ജാതി വിഭാഗത്തിന്റെ പേരും സംഘടനയുടെ വിഗ്രഹങ്ങളും ചാർത്തിക്കൊടുക്കുമ്പോഴാണ്. ആദിവാസികൾ എന്ന നിഷ്കളങ്കരായ മണ്ണിന്റെ അവകാശികളെ എല്ലാക്കാലത്തും നക്സലിസം ഉൾപ്പെടെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഇത്തരത്തിൽ താന്താങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി  ഉപയോഗിക്കുകയും വലിച്ചെറിയുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവരെല്ലാം തന്നെ ആദിവാസികളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കിറങ്ങി ചെല്ലാതെ അവരെ ആയുധമാക്കുക മാത്രമായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്. ആ പ്രവണത തന്നെയാണ് പാപിലിയോ ബുദ്ധയും സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. ....
..................................................................................................................
ഒരിക്കൽ ദൈവമായാൽ ചുവരിന്മേൻ തൂങ്ങിക്കിടക്കും എന്നൊക്കെയുള്ള സംഭാഷണ ശകലങ്ങൾ ദളിത് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വായിൽ തിരുകി കയറ്റി വിഗ്രഹവത്കരണത്തിനെതിരു നിൽക്കുന്നു എന്ന് ധ്വനിപ്പിക്കുന്ന സിനിമ, ഗാന്ധി ഇഎംഎസ് വിഗ്രഹങ്ങളെ മാറ്റി അംബേദകർ ബുദ്ധവിഗ്രഹങ്ങളെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചാൽ ദളിതന് സ്വന്തം സ്വത്വം കൈവരുമെന്ന കഴമ്പില്ലാത്ത വാദത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സമത്വം എന്നാൽ മുഖ്യധാരയിൽ ഉറച്ചു നിന്ന് ഒപ്പത്തിനൊപ്പം പോരാടി നേടേണ്ട ഒന്നാണെന്നല്ല സിനിമ പറയുന്നത്, മറിച്ച് അവനവന്റേതായ വിഗ്രഹങ്ങളും ദ്വീപുകളും സൃഷ്ടിച്ച് മുഖ്യധാരയെ മുഴുവൻ ശത്രുഭാഗത്താക്കി തിരസ്കരിക്കുന്നതിലൂടെ നേടാവുന്ന ഒന്നാണെന്നാണ്...

======================================================

പാപിലിയോ ബുദ്ധ എന്ന സിനിമയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളോടുള്ള എന്റെ വിമർശനമാണ് malayal.am ലെ ഈ ലേഖനം. ഉറച്ച രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുള്ളത് എന്ന അവകാശവാദത്തോടെ സെൻസർ ബോർഡിന്റേയും സർക്കാരിന്റേയുമൊക്കെ വിലക്കുകൾക്കെതിരേ പോരാടിയെത്തിയിട്ടുള്ള സിനിമയാണ് പാപിലിയോ ബുദ്ധ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സിനിമയുടെ രാഷ്ട്രീയം മൃദുവായല്ല തീവ്രമായി തന്നെ ചർച്ചചെയ്യേണ്ടതുണ്ട് എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.   മുഴുവൻ malayal.am ൽ വായിക്കുക യോജിപ്പുകളും വിയോജിപ്പുകളും പങ്കുവെയ്ക്കുക http://malayal.am/node/22605 

2/3/13

അയാൾക്കറിയില്ലെങ്കിലും


മരിച്ചുപോയ ഒരാൾ
താൻ മരിച്ചുപോയി എന്ന് ഒരിക്കലും അറിയുന്നില്ല..
അയാളെ ആളുകൾ വെള്ളവസ്ത്രം പുതപ്പിക്കുമ്പോഴും
അതിനുമേൽ പുഷ്പചക്രങ്ങൾ വെയ്ക്കുമ്പോഴും
അതിനും മേൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ നിശ്വാസം പൊതിയുമ്പോഴും
ജീവിതത്തിൽ താനൊരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത 
സ്വസ്ഥതയിൽ അയാൾ ലയിച്ച് കിടക്കും..
ശാമ്പ്രാണിയുടെ പുകയോടൊപ്പം
അയാളുടെ മരണം മുറ്റത്ത് വന്നവരോട് കുശലം പറയുമ്പോൾ
അവസാനം പറയാനാഞ്ഞ വാചകം ചുണ്ടിൽ കടിച്ചുപിടിച്ച്
അയാൾ ആകാശം നോക്കി ആലോചിക്കുകയാവും..
ഇനി ഉണരില്ല എന്ന് എല്ലാവരും അറിയുമ്പോഴും
ഇനി ഉണരില്ല എന്ന് അയാൾ അറിയുന്നില്ല..
ആരും ഒന്നും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ചീഞ്ഞു നാറിയാലും
ഇനി വയ്യ എന്ന് അയാൾ കാത്തിരിപ്പവസാനിപ്പിക്കില്ല..
ഉണരുന്നതു വരെ, വീണ്ടും ചലിക്കുന്നതുവരെ
എത്രകാലം വേണമെങ്കിലും മടുപ്പില്ലാതെ
അയാൾ അതേ കിടപ്പ് കിടക്കും..
പക്ഷേഎന്തു ചെയ്യാനാണ്
മണിക്കൂറുകൾ കഴിയും മുൻപേ
അയാൾക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവർ അയാളെ ചിതയിലേക്കെടുക്കും..
അയാൾക്കറിയില്ലെങ്കിലും അവർക്കറിയാമല്ലോ 
അയാൾ മരിച്ചുപോയെന്ന്...