ഇനിയും തീരാത്ത സിനിമാപ്പേടി

1895 ഡിസംബര്‍ 28 നായിരുന്നു ലൂമിയര്‍ സഹോദരങ്ങള്‍ The Arrival of a train at La Ciotat Station എന്ന, തങ്ങളുടെ ആദ്യ ചലനചിത്രങ്ങളിലൊന്ന് ലോകത്തിനു മുന്നില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നത്. ഇന്നേക്ക് 120 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍‌പ്, സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വന്നു നില്‍ക്കുന്ന തീവണ്ടിയുടെ ചലനചിത്രം വമ്പന്‍ സ്ക്രീനില്‍ കണ്ട് കാഴ്ചക്കാര്‍ പരിഭ്രാന്തരായി ഓടിയെന്നാണ് കഥ. നൂറ്റാണ്ടൊന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടും നക്ഷത്രാന്തരഗമനത്തെക്കുറിച്ച് സിനിമകളിറങ്ങിയിട്ടും ചൊവ്വയില്‍ ക്യൂരിയോസിറ്റി റോവര്‍ പാറപൊടിച്ച് രുചി നോക്കിയിട്ടും ഇനിയും സിനിമയോടുള്ള ആ പരിഭ്രാന്തി നമുക്ക് മാറിയിട്ടില്ല എന്നാണ് ഇടക്കാലത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സമൂഹചര്‍ച്ചകള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു കലാലയത്തില്‍ ഓണാഘോഷത്തിനിടെയുണ്ടായ അപകടമരണം മുഖ്യപ്രതിസ്ഥാനത്ത് നിര്‍ത്തുന്നത് സിനിമയെയാണ്. ഈ സമൂഹത്തില്‍ സിനിമ മാത്രമാണ് സ്വാധീനമുണ്ടാക്കുന്നത് എന്ന രീതിയിലാണ് മിക്കവാറും പ്രതികരണങ്ങളും വരുന്നത്. ദുഷിച്ച് നാറുന്ന രാഷ്ട്രീയം, അഴിമതി നിറഞ്ഞ ഭരണസംവിധാനം, കയ്യൂക്കുള്ളവന്‍ കാര്യക്കാരന്‍ എന്ന സാമൂഹികമനസ്ഥിതി എന്നിങ്ങനെ നമ്മള്‍ ആണ്ടുകിടക്കുന്ന ഈ ചെളിക്കുണ്ടില്‍ നിന്നാണ് സിനിമയും ഉണ്ടാകുന്നതെന്ന് മനസിലാക്കാതെയാണ് ഈ വിളിച്ചുകൂവിക്കൊണ്ടുള്ള ഓട്ടം. സിനിമ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും വരുന്നതാണ്. കലാപരമായ മേന്മയുള്ളതാണോ ഇല്ലാത്തതാണോ സിനിമ എന്നതൊന്നും ഇവിടെ വിഷയമല്ല. എല്ലാത്തരം സിനിമയും ഇവിടെ ഈ സമൂഹത്തില്‍ നിന്നുണ്ടാവുന്നതാണ്. മുഖം നന്നല്ലാത്തതിന് കണ്ണാടി ഉടയ്ക്കുന്ന പരിപാടിയാണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്. ഈ ദര്‍പ്പണഭഞ്ജനോദ്യമത്തിനു മുന്‍‌പന്തിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നവരില്‍ അന്തക്കമ്മികളായ പോലീസുകാര്‍ മാത്രമല്ല പുരോഗമനപരമായി ചിന്തിക്കുന്ന വിപ്ലവകാരികളുമുണ്ട് എന്നതാണ് ദൌര്‍ഭാഗ്യം. കവിതമുതല്‍ പഞ്ചഗുസ്തി വരെയുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിനു (കലാ?) രൂപങ്ങളില്‍ സിനിമയ്ക്ക് മാത്രമെന്താണ് ഈ ദുര്യോഗം? ഇപ്പോള്‍ തന്നെ സിനിമ എന്ന കലാരൂപത്തിനു നേരേ സെന്‍സറിങ്ങ് എന്ന മാരകായുധം ഏന്തി നില്‍ക്കുന്ന ഭരണകൂടവ്യാളിയുടെ പിണിയാളുകളാവുകയാണോ ഇവര്‍? ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന് മൈക്ക് കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം വിളിച്ചു കൂവുന്നവര്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ്  ആദ്യചലച്ചിത്രത്തിലെ തീവണ്ടികണ്ടവരെപ്പോലെ സിനിമ കൊല്ലും എന്ന് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടുന്നത്?

ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലൊരു ഞാന്‍!

ഒരാള്‍പ്പൊക്കം എന്റെ ആദ്യത്തെ തിരക്കഥ ആയിരുന്നില്ല. 2001 മുതല്‍ എഴുതിയ, എഴുതിയ ശേഷം ചുരുട്ടി എറിഞ്ഞ, തിരുത്തി മറ്റെന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ആക്കിയ ഒരുപാടു തിരക്കഥകള്‍ കൈവശമുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും എങ്ങനെയാണ് പിന്നെ ഒരാള്‍പ്പൊക്കം എന്ന സിനിമ എന്റെ ആദ്യസിനിമയായത് എന്നത് ഒരു മായയാണ്. നിരവധി സിനിമാ ശ്രമങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മനസില്‍ വന്നുകൂടിയ ഒരു കഥയാണ് ഉണ്ണി ആര്‍ ന്റെ ഒഴിവുദിവസത്തെ കളി. വളരെ ചെറിയ ഒരു പ്ലോട്ട് ആണതെങ്കിലും കഥയ്ക്കുള്ളിലെ അടരുകള്‍, വരികള്‍ക്കിടയില്‍ ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ വിവക്ഷകള്‍, ചടുലമായ നാടകീയത ഒക്കെ എന്നെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെ പിടിച്ചുവലിച്ച കൃതികള്‍ ആനന്ദിന്റെ മരുഭൂമികള്‍ ഉണ്ടാകുന്നു, ബെന്യാമിന്റെ ആടുജീവിതം എന്നിവയാണ്. ഒരാള്‍പ്പൊക്കത്തിന്റെ ആലോചനകള്‍ തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പേ തന്നെ തിരുവനന്തപുരത്തുവെച്ച് ഉണ്ണി ആര്‍ നെ കണ്ട് കഥയുടെ സാധ്യതകള്‍ സൂ‍ചിപ്പിച്ച് അത് സിനിമയാക്കിക്കോട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചിരുന്നു. അന്നു തന്നെ സമ്മതം ലഭിച്ചു എങ്കിലും ആദ്യം നടന്ന സിനിമ ഒരാള്‍പ്പൊക്കമായിരുന്നു. ഒരാള്‍പ്പൊക്കത്തിന് നിരവധി സമ്മാനങ്ങള്‍ ലഭിച്ചു എങ്കിലും സംസ്ഥാന ചലച്ചിത്ര അവാര്‍ഡിലെ മികച്ച സംവിധായകനുള്ള പുരസ്കാരം ആ സിനിമയേയും അതിന്റെ ഒപ്പം നിന്ന സകലരേയും വളരെയധികം ശ്രദ്ധയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാന്‍ സഹായിച്ചു. ഒരാള്‍പ്പൊക്കത്തിനു ശേഷം മറ്റൊരു സിനിമയ്ക്കായുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴും ഒഴിവുദിവസത്തെ കളി പിന്നീടാവട്ടെ എന്ന് മാറ്റി വെയ്ക്കുകയായിരുന്നു. കുറേക്കൂടി അനുഭവസമ്പത്തു കൈവന്നശേഷം ചെയ്യേണ്ട ഒരു സിനിമയാണതെന്നായിരുന്നു എന്റെ മനസ് പറഞ്ഞിരുന്നത്. മറ്റൊരു സിനിമയുടെ തിരക്കഥ പൂര്‍ത്തിയാക്കുകയും ഷൂട്ടിങ്ങ് സമയം തീരുമാനിക്കുകയും അഭിനേതാക്കളെ വരെ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തിട്ടാണ് പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം ഉറക്കത്തില്‍ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന് ക്യാമറാമാന്‍ ഇന്ദ്രജിത്തിനെ വിളിച്ച് നമുക്ക് ഉടന്‍ ഒഴിവു ദിവസത്തെ കളി ചെയ്യാം എന്ന് പറയുന്നത്. എന്റെ ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു അജ്ഞാതനായ ഞാന്‍ ഉള്ളിലിരിപ്പുണ്ട് എന്ന് തോന്നും വിധമാണ് കാര്യങ്ങള്‍. ഒരാള്‍പ്പൊക്കത്തിനു കിട്ടിയ മികച്ച സംവിധായകനുള്ള അവാര്‍ഡ് അയാള്‍ക്കായിരിക്കും കൊടുക്കേണ്ടതെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒഴിവു ദിവസത്തെ കളി നിയന്ത്രിച്ചതും അയാള്‍ തന്നെയാണ്. ഞാനും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ആ നിയന്ത്രണത്തിനനുസരിച്ച് കളിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ എന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു.

പ്രതീക്ഷാനഷ്ടം!

മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മളിൽ പ്രതീക്ഷാ നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നത് നമ്മുടെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ തുറസിലേക്ക് ആശാവഹമായ ഒരു പുരോഗതിയാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ നിറവേറ്റുക എന്ന ബാധ്യത അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നതോടെ നാം ശരിയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നത് ആരുടെയും അംഗീകാരങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കൂസലില്ലാതെ ചെയ്യാൻ കഴിയും. കാട്ടുചെടികളിൽ പൂക്കൾ വിരിയുന്നത് വണ്ടുകളുടെ പ്രതീക്ഷ നിറവേറ്റാനല്ലല്ലോ! ആരെങ്കിലും കവിതയെഴുതട്ടെ എന്ന ആഗ്രഹം കൂടുമ്പോഴാണോ ഇളംകാറ്റിൽ നമ്മൾ പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നത്!പ്രതീക്ഷിക്കുകയും നിരാശപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവർ അവരുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നാം ആകൃതിപ്പെട്ടുകൊള്ളണമെന്ന് ഗൂഡമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്. അവർ നമ്മുടെ സഖാക്കളോ, അഭ്യുദയകാംക്ഷികളോ, സുഹൃത്തുക്കളോ ആരാധകരോ ആയാലും അതങ്ങനെ തന്നെ. ഒരാളുടെ പ്രതീക്ഷകൾ നിറവേറ്റാൻ നമുക്കാവുമ്പോൾ ആയിരം പേരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ തകിടം മറിക്കുകയാവും നാം. അതുകൊണ്ട് പൂക്കളേ, പുൽത്തുമ്പുകളേ, മഞ്ഞുതുള്ളികളേ നമുക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നത്നമുക്ക് ചെയ്യാം ആരെയും വഞ്ചിക്കുകയും ആരോടും കളവുപറയുകയും ചെയ്യാത്തിടത്തോളം ആരുടേയും നിരാശപ്പെടലിൽ നിരാശരാകാതിരിക്കാം. എന്നു തന്നെയായാലും നമ്മൾ ചവുട്ടി മെതിക്കപ്പെടും.എന്തു തന്നെയായാലും ചെടിച്ചട്ടിയിൽ വളരാൻ നമ്മൾ തയാറല്ലല്ലോ!

കറ നല്ലതാണ്

"കറ നല്ലതാണ്" എന്നതാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തിന് ഏറ്റവും യോജിച്ച പരസ്യ-മുദ്രാവാക്യം. നെഗറ്റീവ് പബ്ലിസിറ്റിയെ ഇത്രമാത്രം കാര്യക്ഷമമായി വിപണനം ചെയ്യാമെന്ന് തെളിയിച്ച മറ്റൊരു കാലം നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? ഞാൻ ഈ പരസ്യവാചകം വരാൻ പോകുന്ന ഏതാനും മാസത്തെ പരസ്യപരമ്പരകൾക്കും മസ്തിഷ്ക പ്രക്ഷാളനങ്ങൾക്കും ജനസമ്മിതിയുടെ കൊയ്ത്തുപാട്ടുകൾക്കും മുന്നോടിയായി ദുഃഖത്തോടെ ഇങ്ങനെ തിരുത്തി എഴുതുന്നു.

" ചോരക്കറ നല്ലതാണ്"

കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു മരണങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു വലിയ മരണം

മറവി ഒരർത്ഥത്തിൽ മരണം തന്നെയാണ്. കുഞ്ഞുകുഞ്ഞുമറവികൾ ചേർന്നാണ് ഒരു വലിയ മരണം സംഭവിക്കുന്നത്. ഹൃദയം രക്ത ചംക്രമണം മറന്നു പോവുന്നു. കിഡ്നികളും കരളുമൊക്കെ അതതിന്റെ ജോലികൾ മറന്നു പോവുന്നു. പേശികൾ ചലനം മറന്നു പോവുന്നു. അസ്ഥികൾ സന്ധികളിൽ വെച്ച് പരസ്പരം അറിയാത്തവരെപ്പോലെ നിൽക്കുന്നു. മറവികളുടെ മാഹാ സമ്മേളനം നടക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ഒരാൾ മരിച്ചു എന്ന് അനൗൺസ് ചെയ്യുന്നു. 

വെളിയം ഭാർഗവൻ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതറിഞ്ഞതു മുതൽ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒര് ഓർമ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഇല്ല. ഞാൻ അത് ഒട്ടു മുക്കാലും മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഒരു കുഞ്ഞു മരണം എന്ന് ഞാൻ അതിനെ മനസിലാക്കുന്നു. ഒന്നു രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. ആർക്കും കൃത്യമായി ഓർമയില്ല. ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര കുഞ്ഞു മരണങ്ങൾ കഴിയുമ്പോഴാണ് ഒരു വലിയ മരണം നമ്മെ തലോടുന്നത്! നമ്മൾ മരിച്ചു എന്ന് ആളുകൾ അനൗൺസ് ചെയ്യുന്നത്!

ഒട്ടുമുക്കാലും മറന്നു പോയ ആ സംഭവം നടക്കുന്നത് 1998 ലോ 99 ലോ ആണ്. അന്ന് ഞാൻ തിരുവനന്തപുരം ലോ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നു. അന്നു ഞാൻ എബിവിപിയിൽ സജീവ പ്രവർത്തകൻ. എന്നുവെച്ചാൽ കലാക്ഷേത്രയുടെ കൺവീനറോ എബിവിപിയുടെ ലോ കോളേജ് യൂണിറ്റ് സെക്രട്ടറിയോ...(ഒരു ചെറിയ മരണം അവിടെയും സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു). എന്തോ ഒരു വലിയ പരിപാടി സംഘടിപ്പിച്ചത് ഓർമയുണ്ട്. ഒരു പായസം വിതരണം. ഒരു ഡിബേറ്റ്. പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ.. അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് വെളിയം ഭാർഗവന്റെ ഓർമയുടെ എടുപ്പുകൾ. പരിപാടിയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ക്ഷണിച്ചു. അദ്ദേഹം വരാമെന്നേറ്റു. വന്നില്ല. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡ്രൈവറുടെ പക്കലാണെന്നു തോന്നുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വകയായി നാലോ അഞ്ചോ ആറോ... (ഓർമയില്ല) പേജുള്ള ഒരു കുറിപ്പ് കൊടുത്തയച്ചു. ഞാനതു വായിച്ചു... എന്തായിരുന്നു ഉള്ളടക്കം! മറന്നുപോയി.. അല്ല ഞാൻ അൽപം മരിച്ചുപോയി..

തിളക്കമുള്ള ആ ജീവിതത്തിന് ആദരാഞ്ജലികൾ..

പ്രകോപിതരേ പുരോഗമനക്കാരേ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുക!

കുറച്ചു ദിവസം മുൻപ് നന്ദനാണ് 'ആഷിഖ് അബു വധം കഥകളി' ഫെയ്സ്‌ബുക്കിൽ തിമിർത്താടുന്ന വിവരം പറഞ്ഞത്. ആഷിഖ് അബു വിശ്വരൂപത്തെക്കുറിച്ച്  കമലഹാസനേയും വിനയനേയും താരതമ്യം ചെയ്തത് എഴുതിയ ഒരു കമന്റായിരുന്നു പ്രകോപനകാരണമെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ കമലഹാസനെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടിയതിലുണ്ടായ പ്രതികരണമാവാം എന്ന് ഊഹിച്ചിരുന്നു. യാത്രയിലായിരുന്നതിനാൽ നെറ്റ് കണക്ഷൻ ഇല്ലാത്തതുകാരണം കൂടുതലൊന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. രണ്ടുദിവസം മുൻപ് സുധീർ പ്രേം ആണ് ആഷിഖ് അബുവിന്റെ കമെന്റ് എന്താണെന്ന് പകർത്തിത്തന്നത്. അതിങ്ങനെ:

"വിശ്വരൂപന്‍ കണ്ടു :) നിരോധിയ്ക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കില്‍ മുടക്കിയ മുതല്‍ വലിയ രീതിയില്‍ നഷ്ടമാകുമായിരുന്നു കമലഹാസന്...
യഥാര്‍ത്ഥ തീവ്രവാദികള്‍ ഈ സിനിമ കണ്ടു ചിരിച്ചു മരിയ്ക്കുന്നുണ്ടാവും...എന്റെ പോന്നു മുസ്ലീം മത നേതാക്കളേ...ദയവു ചെയ്തു ഈ സിനിമ ഒന്ന് കാണൂ..ഈ സിനിമയുടെ മലയാളം വെര്‍ഷന്‍ മുന്‍പ് വിനയന്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്..കാള പെട്ട് എന്ന് നിങ്ങള്‍ കേട്ടു...കയറു വിറ്റത് കമലഹാസന്‍...:) "

ഇന്ന് ആഷിഖ് അബുവിന്റെ പേജിൽ ഒന്ന് കയറി നോക്കിയപ്പോഴാണ് സംഗതിയുടെ കിടപ്പ് ഏതാണ്ടൊക്കെ മനസിലാകുന്നത്. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ പബ്ലിക് ടോയിലറ്റുകളിലെ ചുവരെഴുത്ത് ഓർമിപ്പിച്ചു അത്. മുകളിലത്തെ കമെന്റ് എത്ര തവണ വായിച്ചിട്ടും അതിൽ ഇത്രമാത്രം വികാരം കൊള്ളാൻ എന്താണുള്ളതെന്ന് മനസിലാവുന്നില്ല. ഇതൊരുപക്ഷേ ഞാനോ ഇതുവായിക്കുന്ന നിങ്ങളിലാരെങ്കിലുമോ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുതരത്തിലും എതിർപ്പുണ്ടാവുമായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. അപ്പോൾ എന്താണ് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം?  ആലോചിച്ചാൽ വല്ലാത്ത നിരാശയും അസ്വസ്ഥതയുമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു മാനസികാവസ്ഥയാണ് പിന്നിൽ കളിക്കുന്നതെന്ന് കാണാം. ആഷിഖ് അബു എന്ന താരതമ്യേന തുടക്കക്കാരനായ സിനിമാക്കാരൻ കമലഹാസൻ എന്ന ലബ്ധപ്രതിഷ്ഠനായ മറ്റൊരു സിനിമാക്കാരന്റെ സിനിമയെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു എന്നതാണ് പ്രകോപനമുണ്ടാക്കിയ ഒരു സംഗതി. ഒരു സിനിമ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുന്നതും അയാളുടെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യവും സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണ്. കമലഹാസന്റെ ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് തൊണ്ടപൊട്ടിക്കുന്നവർ ആഷിഖ് അബുവിന് അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കാൻ തെറിപ്പുസ്തകം തുറക്കുന്നത് അപഹാസ്യമാണ്. ഒരു സിനിമാക്കാരൻ മറ്റൊരു സിനിമയെക്കുറിച്ച് അത് നല്ലതായാലും ചീത്തയായാലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും അഭിപ്രായം പറയുന്നുവെങ്കിൽ ഗംഭീരമെന്ന് മാത്രമേ പറയാവൂ എന്നും അതല്ലെങ്കിൽ ചില നടികൾ ഇന്റർവ്യൂവിൽ ചെയ്യുമ്പോലെ ഇഷ്ടങ്ങളെ എണ്ണമെഴുക്കിട്ട് എങ്ങോട്ടും ചാടാവുന്ന സർക്കസ് കോമാളിയാക്കി മാറ്റിക്കോണമെന്നും അതുമല്ലെങ്കിൽ മൗനം പാലിക്കണമെന്നുമുള്ള അലിഖിത സദാചാര നിയമം നിലവിലുണ്ട്. അത് ലംഘിക്കപ്പെട്ടതിൽ കപടസദാചാരവാദികൾക്കുണ്ടായ മുറിവാണ് ആഷിഖ് അബുവിനെതിരായുണ്ടായ തെറിവിളികൾക്ക് ഒരു കാരണം. ഇത് ഏതൊരു അലിഖിത സദാചാര നിയമവും ലംഘിക്കപ്പെടുമ്പോൾ (സ്ത്രീകൾ പരമ്പരാഗതമായ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റിയണിയുമ്പോൾ, യുവാക്കൾ ജാതിവിട്ട് പ്രണയിക്കുമ്പോൾ, രാത്രിവൈകി പെൺകുട്ടികൾ റോഡിലിറങ്ങുമ്പോൾ) ഒക്കെ സംഭവിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. തികച്ചും സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിക്ക് കുറുകേ കിടക്കുന്ന പടുമരം.

എന്നാൽ പ്രകോപനം ആളിക്കത്തിക്കാനുണ്ടായ രണ്ടാമത്തെ കാരണമാണ് കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതും ഭീതിയുണർത്തുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ഉപബോധത്തെക്കുറിച്ച് എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നതും. ഒരു പക്ഷേ ഈ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞിരുന്നത് ആഷിഖ് അബു എന്ന മുസ്ലീം നാമധാരിയായ സിനിമാക്കാരനല്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ തെറിവിളികൾ, ചെളിവാരിയേറുകൾ ഒക്കെ ഇത്രമാത്രം രൂക്ഷമാകുമായിരുന്നോ എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇല്ല എന്നുതന്നെയാണ് എത്ര തവണ ചിന്തിച്ചിട്ടും എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. ആഷിഖ് അബു എഴുതിയതിൽ അത്രമാത്രം വൈകാരികമായി ആരെയും മുറിവേൽപിക്കുന്ന യാതൊന്നും എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. യഥാർത്ഥ തീവ്രവാദികളെ സംബന്ധിച്ച് ചിരിക്കാനുള്ള വകകൾ വിശ്വരൂപം എന്ന വാണിജ്യ സിനിമയിൽ ഉണ്ട് എന്നുതന്നെയാണ് എനിക്കും തോന്നുന്നത്. കാരണം ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ കയ്യിലുള്ള കുടിലതകൾ, മനുഷ്യവിരുദ്ധമായ പ്രവൃത്തികൾ, വിജ്ഞാനത്തിന് പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കാനും മനുഷ്യനെ മൃഗതുല്യമാക്കി മാറ്റാനുമുള്ള തന്ത്രങ്ങൾ ഒന്നും ഒരു ശതമാനം പോലും ആഴത്തിൽ കാണിക്കാൻ കമലഹാസന്റെ വിശ്വരൂപത്തിനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല. ഒരു വാണിജ്യ സിനിമയായതിനാൽ തന്നെ യൂ ട്യൂബിലൂടെ നാം കണ്ടുപരിചയിച്ച കഴുത്തറുപ്പും, പത്രങ്ങളിൽ വായിച്ചറിഞ്ഞ വിജ്ഞാന വിരോധവും കാലുഷ്യങ്ങളും മാത്രം മതി വിറ്റുപോകാനുള്ള ഒരു സിനിമയുണ്ടാക്കാൻ എന്ന് കമലഹാസനു ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നിട്ടുണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ യഥാർത്ഥ തീവ്രവാദികൾ കമലഹാസന്റെ സിനിമ തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലോകത്തിൽ നിന്ന് എത്ര അകലെയാണെന്നോർത്ത് ചിരിക്കുന്നുമുണ്ടാകും. ഇപ്പറഞ്ഞതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്?

 "എന്റെ പൊന്നു മുസ്ലീം മത നേതാക്കളെ ദയവു ചെയ്ത് ഈ സിനിമ കാണൂ..ഈ സിനിമയുടെ മലയാളം വെർഷൻ മുൻപ് വിനയൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്" ഇതിൽ ഒരു തെറ്റുണ്ട് ഈ സിനിമയുടെ മലയാളം വെർഷൻ വിനയൻ മാത്രമല്ല അമൽ നീരദും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവരൊക്കെ ചെയ്തുവച്ചതിന്റെ നൂറിരട്ടി സാങ്കേതിക മികവോടെ കമൽ അത് ചെയ്തു എന്നത് പറയാൻ ആഷിഖ് അബു വിട്ടുപോയി എന്നതും പിശകാണ്. പക്ഷേ അയാൾ സിനിമ മുസ്ലീം വിരുദ്ധമാണെന്നോ അത് നിരോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നോ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അങ്ങനെയൊരു ധ്വനിപോലുമില്ല. പിന്നെന്തുകൊണ്ട് ഈ ഒച്ചപ്പാട്? കാരണം വ്യക്തമാണ്. അയാൾ ഒരു മുസ്ലീമാണ്. ഒരു മുസ്ലീം, മുസ്ലീം മത നേതാക്കൾ എതിർപ്പുന്നയിച്ച ഒരു സിനിമയെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറയുമ്പോൾ അതിനെതിരെ തന്നെയായിരിക്കും സംസാരിക്കുക എന്ന മുൻവിധിയാണ് ഇവിടെ തേരു തെളിക്കുന്നത്.

ഓർത്താൽ നാം കടന്നുപോകുന്നത് വിഷമയമായ ഒരു കാലത്തിലൂടെയാണ്. മുസ്ലീം ചിഹ്നങ്ങളും, അതിന്റെ പേരിൽ നടക്കുന്ന മനുഷ്യവിരുദ്ധവും തീവ്രവാദപരവുമായ പ്രഹസനങ്ങളും ഒരു സിനിമയിൽ വിഷയമായാൽ അത് മുസ്ലീം വിരുദ്ധമാണെന്ന് മുസ്ലീങ്ങൾ മുൻവിധിക്കുന്നു. സിനിമ കാണാതെ അതിനെതിരേ തെരുവിലിറങ്ങുന്നു. തിയേറ്ററുകൾ തകർക്കുമെന്ന് ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. അതേക്കുറിച്ചുള്ള വിഷയത്തിൽ ഒരു മുസ്ലീം നാമധാരി അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാൽ അത് മുസ്ലീങ്ങളുടെ മുൻവിധിയെ പിന്താങ്ങുന്നതും പക്ഷപാതപരവുമാണെന്ന് എതിർപക്ഷം മുൻവിധിക്കുന്നു...ഭീകരം.. പുറമേ ചിരിക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നാം രാകിവെയ്ക്കുന്ന കത്തിയുടെ ശീൽക്കാരമാണ് ഇവിടെയൊക്കെ ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നത്. പ്രകോപിതരേ പുരോഗമനക്കാരേ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുക, ഉള്ള് ചികഞ്ഞു നോക്കുക, അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ അഴിച്ചുവിടാൻ ഒരു വർഗീയലഹള നാം ഉള്ളിൽ പോറ്റി വളർത്തുന്നുണ്ടോ ... :(

അമ്മപെങ്ങൾ വാദവും ബലാൽസംഗ സംസ്കാരവും

രണ്ടുദിവസം മുൻപ് ഒരു മദ്യപാനസദസിൽ ഡൽഹിയിൽ മാനംഭംഗം ചെയ്യപ്പെട്ട പെൺകുട്ടി ചർച്ചാവിഷയമായി. ഞാനും എന്റെ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ സുഹൃത്തും ഞങ്ങളുടെയൊരു വക്കീൽ സുഹൃത്തും. എന്റെ സുഹൃത്തിന് ആ വാർത്ത വായിച്ചതിനുശേഷം ഉദ്ധാരണശേഷി നഷ്ടമായി എന്നതായിരുന്നു ചർച്ചയുടെ തുടക്കം. എങ്ങനെയാണ് യോനിയിലൂടെ ഉദരം തുളച്ച് ഒരു ഇരുമ്പ് ദണ്ഡിനെ ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ കഴിയുക! എത്രശക്തമായി ശരീരത്തിനുള്ളിലേക്ക് ആ കമ്പിക്കഷണം ഇടിച്ചു കയറ്റിയിട്ടുണ്ടാകണം! ആ സമയത്ത് ആ പെൺകുട്ടി എത്രമാത്രം വേദനിച്ച് നിലവിളിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം! ആ പ്രവൃത്തി ചെയ്തിരുന്നവർ സ്ത്രീശരീരത്തെക്കുറിച്ച് എന്തായിരിക്കും ചിന്തിച്ചിരുന്നത്! അവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന വികാരത്തിന്റെ പേരെന്ത്? അതാണോ കാമം?

അതാണ് കാമമെങ്കിൽ ആ വികാരം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ എന്റെ സുഹൃത്തിനെന്നല്ല ഈ ലോകത്തെ ഏതൊരു പുരുഷനും ആ വികാരം ഉദ്ധൃതമാക്കുന്ന അവയവത്തോട് അറപ്പ് തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികം.. ഡൽഹിയിലെ ബലാൽസംഗം എന്നെയും വളരെയധികം ബാധിച്ചിരുന്നു. ആന്റിക്രൈസ്റ്റ് എന്ന ചലച്ചിത്രത്തിൽ യോനിയിലേക്ക് ഒരു കത്തികയറ്റുന്ന രംഗം കണ്ട് തലചുറ്റി വീണവനാണ് ഞാൻ. തലചുറ്റിയത് മാത്രമല്ല.. നിറഞ്ഞ തിയേറ്ററിൽ നിന്നും ഒരുവിധത്തിൽ ഓടിയും പിടഞ്ഞും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ ഉടുതുണിയിൽ മലവിസർജനം കൂടി ചെയ്തിരുന്നു. അതേ അവസ്ഥയിലേക്ക് എന്നെ പിടിച്ചുകെട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു ഡൽഹി വാർത്ത. ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ സ്ത്രീശരീരത്തോടും സ്ത്രീയുടെ കാമവികാരത്തോടും എനിക്കും അഭിനിവേശമുണ്ട്. എന്നാൽ സ്ത്രീശരീരവും, മാംസവും രക്തവും അസ്ഥിയും വേദനയും ഉന്മാദവും കൊണ്ടുതന്നെയാണ് നിർമിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന തിരിച്ചറിവ് എനിക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ യോനി ഒരു അവയവമാണെന്നും അതിനു മുറിഞ്ഞാൽ മദജലമല്ല ഉണ്ടാവുകയെന്നുമെനിക്കറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു ഇരുമ്പു ദണ്ഢ് അതിനുള്ളിലൂടെ തുളഞ്ഞ് ശ്വാസകോശത്തിലേക്കെത്തി എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം കാലിൽ നിന്നും ഒരു തളർച്ച മുകളിലേക്ക് കയറുന്നത്, എനിക്ക് വിയർക്കുന്നത്.

എന്തു ശിക്ഷയാണ് ഏറ്റവും മ്ലേച്ഛമായ പദം കൊണ്ടുപോലും വിശേഷിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ആ തായോളികൾക്ക് (ക്ഷമിക്കണം ഇതിലും കുറഞ്ഞ വാക്കിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല) കൊടുക്കാൻ കഴിയുക? ഞങ്ങളുടെ വക്കീൽ സുഹൃത്ത് നിയമത്തിന്റെ നിസഹായതയും വധശിക്ഷ എന്ന കാഴ്ചപ്പാടിനോടുള്ള വിരോധവും വിവരിച്ചുകൊണ്ട് കുറ്റകൃത്യം ഉണ്ടാകുന്നതിനുള്ള സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കുന്നതേക്കുറിച്ച് വാചാലനായി. ഓരോ ജില്ലയിലും ഒരു വേശ്യാലയം ഉണ്ടാകണം.. അതാണ് ബലാൽസംഗങ്ങൾ ഇല്ലാതാകാനുള്ള പോംവഴി എന്നു പറഞ്ഞു. വേശ്യാലയങ്ങൾ എന്നാലെന്താണ്? ആര് ആർക്കുവേണ്ടി നടത്തുന്ന സ്ഥാപനം? ആരാണ് ഉപഭോക്താക്കൾ? ആരാണ് ഉൽപന്നങ്ങൾ? വേശ്യാലയങ്ങൾ നടന്നുപോകാൻ ആവശ്യമുള്ള സ്ത്രീകൾ ആരുടെ പെങ്ങളാവും? ആരുടെ മകൾ? ആരുടെ അമ്മ? സ്ത്രീതന്നെ വേണമല്ലോ വേശ്യാലയത്തിലും.. വേശ്യയാകാനുള്ള സ്ത്രീയെ എങ്ങനെ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കും? എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമില്ലാതെ ചർച്ച ഫിറ്റായി അലസിപ്പിരിഞ്ഞു.

വേശ്യാലയമല്ല ബലാൽസംഗത്തിനുള്ള പ്രതിവിധിയെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. വേശ്യാലയം സ്ത്രീശരീരത്തിന്റെ വിൽപന സാധ്യതകൾ തേടുന്നവർക്ക് ഒരു നിയമാനുസൃത കമ്പോളം തുറന്നുകൊടുക്കുകമാത്രമാണ് ചെയ്യുക. നിയമാനുസൃത വേശ്യാലയത്തിലേക്ക് സ്ത്രീകളെ എത്തിക്കാനുള്ള നിയമവിരുദ്ധമായ മാർഗങ്ങൾ പെരുകുകയും പെൺകുട്ടികളെ ചതിച്ചും വശീകരിച്ചും ഈ കമ്പോളത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗമായി ലൈംഗീകതയും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുകയുമാവും ഫലത്തിൽ സംഭവിക്കുക. അന്നു വൈകുന്നേരം സാംസ്കാരിക മൂല്യച്യുതിയാണ് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള അക്രമങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ഒരു ചുവരെഴുത്ത് ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ കണ്ടു. അമ്മയേയും പെങ്ങളേയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. സ്ത്രീകളെല്ലാം അമ്മയും പെങ്ങളും ആണെന്ന ഭാരതീയമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് വ്യതിചലനം. ഇതാണ് ബലാൽസംഗങ്ങൾക്കും അപമര്യാദകൾക്കും കാരണം എന്ന് അത് പറയുന്നു. അമ്മപെങ്ങൾ വാദം ശരിക്കും സ്ത്രീകൾക്കെതിരേയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ തടയാൻ വേശ്യാലയമെന്ന എക്സ്ട്രീമിന്റെ മറ്റേ അറ്റമാണ്. ഒരുപക്ഷേ സ്ത്രീശരീരത്തിനെതിരെയുള്ള കടന്നുകയറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കുന്ന മാനസികാവസ്ഥകളുടെ വേരുതേടിപ്പോയാൽ നാം ചെന്നെത്തുന്നതും ഈ അമ്മപെങ്ങൾ സംസ്കാരത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിലായിരിക്കും. മതസംഘടനകളുടെ കുടക്കീഴിൽ വളരുന്ന ഇത്തരം സന്മാർഗ സാരോപദേശങ്ങളാണ് വിളഞ്ഞ് മുറ്റുമ്പോൾ കണ്ണും കാതുമില്ലാത്ത ഇരുമ്പുദണ്ഡുകളായി യോനിതുളച്ച് ശ്വാസകോശം കണ്ടെത്താനിറങ്ങുന്നത്.

സ്ത്രീകളെല്ലാം അമ്മയും പെങ്ങളുമാണെന്ന സാരോപദേശം കാരണം നമ്മുടെ പുരുഷന്മാർ, സ്ത്രീയോട് ലൈംഗീകതയെക്കുറിച്ചും ലൈംഗീകാവയവങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവളുടെ അതേക്കുറിച്ചുള്ള മാനസിക വ്യാപാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നത് പാപമാണെന്നും സാംസ്കാരിക അധപതനമാണെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്. സംസാരിക്കുകയോ അറിയുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ പുരുഷനെ സംബന്ധിച്ച് സ്ത്രീയുടെ ലൈംഗീകത കെട്ടുകഥകൾ മാത്രമാണ്. സ്ത്രീ എന്നാൽ സദാ മദമിളകി നടക്കുന്ന മൃഗമാണെന്നും അവസരം കിട്ടാത്തതുകൊണ്ടാണ് പമ്മിനടക്കുന്നതെന്നുമുള്ള ചിന്തയാണ് പകുതിയിലേറെ പുരുഷന്മാർക്കും ഉള്ളതും. വളരെ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള, പുരോഗമനപരമായി ചിന്തിക്കുന്ന ചിലരിൽനിന്നുപോലും ചില ദുർബല നിമിഷങ്ങളിൽ ഉള്ളിൽ കിടക്കുന്ന ഈ അളിഞ്ഞ ധാരണ പുറത്തുവരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. സ്ത്രീയോട് സെക്സ് സംസാരിക്കുന്നത് വൻ അപരാധമായിട്ടാണ് വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവർ പോലും കാണുന്നത്. ഇടക്കാലത്ത് ബ്ലോഗിൽ പ്രമുഖരായ ചിലരുടെ ചാറ്റ് ഹിസ്റ്ററികൾ ആഘോഷിച്ച് അവഹേളന മഹാമഹം നടത്തുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രണയിക്കുന്നതുപോലും തെറ്റല്ലെന്ന് ഇനിയും പൂർണമായും വിശ്വസിക്കാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യരുതല്ലോ. ആണും പെണ്ണും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ ആശയവിനിമയമാണ് പ്രണയവും രതിയുമെന്ന സത്യം പുരുഷന് മനസിലാകാത്തതാണ് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം. ആണും പെണ്ണും തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയം എന്നതുപോലും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണെന്ന് കരുതുന്ന സമൂഹമാണ് ഇത്തരം ഒരു പുരുഷപ്പറ്റത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കു പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. (എട്ടാം ക്ലാസുവരെ ആണിനും പെണ്ണിനും വെവ്വേറെ ക്ലാസ് റൂമുകളുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പുരുഷനാണ് ഞാൻ. ഡിഗ്രികാലയളവിൽപ്പോലും എനിക്ക് പെൺകുട്ടികളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. സ്ത്രീയോട് സെക്സ് സംസാരിക്കാനെന്നല്ല പേരു ചോദിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് എൽഎൽബി കാലം വരെ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഒരു ഒളിഞ്ഞു നോട്ടക്കാരനിൽ നിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതിന് ലോക്കോളേജിന് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു)

കാറിനുള്ളിൽ നിന്നും സ്ത്രീയേയും പുരുഷനേയും പിടിച്ചു, ലോഡ്ജ് മുറിയിൽ നിന്നും കാമുകനേയും കാമുകിയേയും പിടിച്ചു, പാർക്കിൽ രതിസല്ലാപം നടത്തിയ യുവമിഥുനങ്ങളെ നാട്ടുകാർ കയ്യേറ്റം ചെയ്തു എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാർത്തകൾ ഇടയ്ക്കിടെ വരാറുണ്ട്. പരസ്പര സമ്മതത്തോടെ ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രകളും സല്ലാപങ്ങളും രതിയും, പുരുഷനും സ്ത്രീയും തമ്മിലുള്ള സ്വാഭാവിക സ്വകാര്യ ആശയ വിനിമയങ്ങളുടെ ഭാഗമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ സ്ത്രീയേയും പുരുഷനേയും രണ്ട് അറകളിൽ വേർതിരിച്ച് നിർത്തുകയും ഒന്നിന് മറ്റൊന്നിന്റെ വികാരവിചാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് യഥാർത്ഥചിത്രം ഒരിക്കലും ലഭിക്കാൻ ഇടയാകാതെ സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഇടപെടലാണ് ഇത്തരം വാർത്തകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഇരയും വേട്ടക്കാരനും എന്ന പ്രതീതി എന്നും നിലനിർത്തുകയും സ്ത്രീസമത്വം എന്ന ആശയത്തിനായി സംവരണ നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പാണ് അത്തരം വാർത്തകൾ കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന കാഴ്ച വെളിവാക്കുന്നത്. അമ്മ പെങ്ങൾ സംസ്കാര വാദം തന്നെയാണ് സ്ത്രീപുരുഷ സ്വകാര്യസമാഗമങ്ങളെ തടസപ്പെടുത്താനും സദാചാരപോലീസിങ്ങ് നടത്താനും പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഊർജ്ജം. സ്ത്രീശരീരത്തേയും മനസിനേയും വികാരവിചാരങ്ങളേയും കുറിച്ച് കൊടിയ അജ്ഞതയുണ്ടാക്കുന്ന തരത്തിൽ ആൺ പെൺ ആശയവിനിമയങ്ങളുടെ തടസപ്പെടുത്തലാണ് ലൈംഗീക അതിക്രമങ്ങളുടെ മൂലകാരണം. സ്ത്രീയെ വെറും ചരക്കായി മാത്രം കാണാൻ പുരുഷനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ആൺപെൺ ആശയവിനിമയമില്ലായ്മയാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ബലാൽസംഗത്തിന് വധശിക്ഷനൽകാനും വരിയുടയ്ക്കാനും പുരുഷന്റെ ലൈംഗീകക്കഴപ്പ് തീർക്കാൻ വേശ്യാലയങ്ങൾ അനുവദിക്കാനും നിയമനിർമാണം നടത്തുന്നതിനും പകരം ചെയ്യേണ്ടത് സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള തുറന്ന വിനിമയത്തിന് ഭയരഹിതമായ അന്തരീക്ഷമുണ്ടാക്കലാണ്. സ്ത്രീകളെല്ലാം അമ്മയും പെങ്ങളുമാണെന്ന കപടസംസ്കാരം അടിച്ചേൽപ്പിച്ച് അമ്മയേയും പെങ്ങളേയും വരെ ബലാൽ ഭോഗിക്കുന്ന വിത്തുകാളയായി പുരുഷനെ മാറ്റാതെ സ്ത്രീകൾ സുഹൃത്തും കാമുകിയും സഹജീവിയും കൂടിയാണെന്ന് മനസിലാക്കാൻ അവന് അവസരമുണ്ടാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

ഡെങ്കിയോട് പയറ്റാം പപ്പായത്തണ്ടുകൊണ്ട് !!

നാടുമുഴുവന്‍ ഡെങ്കിയാണ്. വെറും പനിവന്ന് ആളുകള്‍ കണ്ട് കണ്ടിരിക്കെ മരിച്ചുപോകുന്ന ഭീകരമായ അവസ്ഥ. പ്ലേറ്റ് ലറ്റ്സിന്റെ എണ്ണം വളരെവേഗം താഴുന്നതാണ് ഡെങ്കി മാരകമാകുന്നതിന് ഒരു കാരണം. രക്തലോമികകള്‍ തകര്‍ന്ന് ആന്തരിക രക്തസ്രാവം ഉണ്ടാകാതെ നോക്കുന്നത് രക്തത്തിലെ പ്ലേറ്റ് ലെറ്റുകളാണ്.സാധാരണയായി 1.5 ലക്ഷം മുതല്‍ 4.5 ലക്ഷം വരെ പ്ലേറ്റ് ലറ്റുകള്‍ വേണ്ടിടത്ത് ഡെങ്കി അത് വളരെ വേഗം അന്‍പതിനായിരത്തിലും താഴേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. രക്തകോശങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന മജ്ജയുടെ പ്രവര്‍ത്തനം മന്ദഗതിയിലാവുന്നതും ഡെങ്കു വൈറസ് പ്ലേറ്റ്ലറ്റുകളെ നശിപ്പിക്കുന്നതുമാണ് കാരണം. പ്ലേറ്റ് ലറ്റുകളുടെ എണ്ണം ക്രമാതീതമായി താഴുന്നത് ആന്തരിക രക്തസ്രാവം ഉണ്ടാക്കുകയും രോഗം മാരകമാക്കുകയും ചെയ്യും

രണ്ടുമൂന്നു മാസങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് എറണാകുളത്ത് നാടോടിമന്നന്റെ ആദ്യ ഷെഡ്യൂള്‍ ഷൂട്ട് നടക്കുമ്പോള്‍. എനിക്ക് കടുത്ത പനി പിടിച്ചു. ആറു ദിവസത്തോളം പനിമാറാന്‍ കാത്തെങ്കിലും ഭേദമാകാത്തതുകൊണ്ട് ഷൂട്ടിംഗ് പൂര്‍ത്തിയാകുന്നതിനു മുന്‍പ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടിവന്നു. അപ്പോഴാണ് ചിന്ത എന്ന എന്റെ സുഹൃത്ത് ഡെങ്കു ഭീഷണിയെക്കുറിച്ചും പ്ലേറ്റ് ലറ്റ് കുറഞ്ഞാലുണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞത്. അവള്‍ക്ക് എവിടെനിന്നോ കിട്ടിയ ലൊടുക്കു വിദ്യ എനിക്കുപദേശിച്ചു തരാനും മറന്നില്ല. ഡെങ്കുവിനെ തോല്പിക്കാന്‍ പപ്പായ ഇലയുടെ ജ്യൂസ്. പപ്പായയുടെ ഇലകള്‍ നന്നായി കഴുകി മിക്സിയിലടിക്കുക്ക അരിച്ചെടുക്കുക രാവിലേയും വൈകുന്നേരവും കുടിക്കുക. അതായിരുന്നു ആ  മരുന്ന്. എനിക്ക് ഡെങ്കിയാണോ എന്ന് പരിശോധിച്ചുപോലുമില്ലെങ്കിലും. കയ്പാണ് കുടിക്കുമോ എന്നുള്ള പുരികം ചുളിക്കലുകളെ വെല്ലുവിളിക്കാനായി പാവയ്ക്കാ നീരിനെക്കാള്‍ കയ്പുള്ള ആ പാനീയം ഞാന്‍ രണ്ടുനാലു ഗ്ലാസ് കുടിച്ചിരുന്നു. അന്ന് പനിമാറി. അത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല. പനിയ്ക്കുമില്ലേ ഒരു എക്സ്പയറി ഡേറ്റൊക്കെ. അങ്ങനെ പോയതാകും.

ഈയിടെയായി ഡെങ്കി വന്ന കുറേ ആളുകളെ കാണാനിടയായി. അവരോടൊക്കെ ഞാനിതു പറഞ്ഞു. ആരും ചെവിതന്നില്ല. ഓ. മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലെ പ്രഫസറന്മാരും ആരോഗ്യമന്ത്രിയുമൊക്കെ തലകുത്തി നിന്നിട്ട് നടക്കാത്ത കാര്യമാണ് പപ്പായ നീരുകൊണ്ട് തീര്‍ക്കാന്‍ വരുന്നത് എന്ന മട്ടായിരുന്നു അവര്‍ക്കെല്ലാം. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച എന്റെ ഒരടുത്ത ബന്ധുവിനും പിടിച്ചു ഡെങ്കി. പ്ലേറ്റ് ലെറ്റ് കൌണ്ട് ഒരുലക്ഷത്തിനു താഴെയാണെന്ന് അറിഞ്ഞ ദിവസം തന്നെ പപ്പായ വിദ്യ പറഞ്ഞു നോക്കി. ആരും അത് ശ്രദ്ധിച്ചുപോലുമില്ല. ആളെ തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു. ഡ്രിപ്പായി ഇഞ്ചക്ഷനായി.. ചികിത്സ തകൃതിയായി നടന്നു.. പ്ലേറ്റ് ലറ്റ് കൌണ്ട് താഴേക്കുതന്നെ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവില്‍ 49000 ആയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തന്നെ രണ്ടും കല്പിച്ച് പപ്പായ ജ്യൂസുണ്ടാക്കി. പെപ്സിക്കുപ്പിയിലടച്ചുകൊണ്ടുപോയി കുടിപ്പിച്ചു. പിറ്റേ ദിവസത്തെ ബ്ലഡ് ടെസ്റ്റില്‍ കൌണ്ട് 68000. ആളുകള്‍ക്ക് വിശ്വാസമായി പിന്നെ പപ്പായ നീര് പലേടത്തു നിന്നും വന്നു. കാഞ്ഞിരം പോലെ കയ്ക്കുന്ന നീര് നാലഞ്ചുതവണ വിഴുങ്ങി. രണ്ടു ദിവസത്തിനകം അവള്‍ വീട്ടിലെത്തി. ഇപ്പോള്‍ സുഖമായിരിക്കുന്നു.

ഇതിന്റെ ശാസ്ത്രീയ വശം ഒന്നറിയാന്‍ എന്തുവഴി എന്നു നോക്കി നെറ്റില്‍ തപ്പിയിറങ്ങിയതാണ്. അതാ കിടക്കുന്നു ലിങ്കസമാജം. ശാസ്ത്രീയ വശമല്ല. അനുഭവങ്ങള്‍. എന്നിട്ടെന്തേ എവിടെത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാലും പപ്പായച്ചെടികള്‍ കാണാന്‍ കഴിയുന്ന, ഡെങ്കി കൊണ്ട് കിടുകിടുങ്ങുന്ന നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ചര്‍ച്ചയാവുന്നില്ല!!! ആരുമെന്തേ ഇതിന്റെ ശാസ്ത്രീയത പഠിക്കുന്നില്ല!!!

കൂടുതല്‍ വായനയ്ക്ക്
ലിങ്കുകള്‍ ഇതാ
http://www.sundayobserver.lk/2010/07/25/fea02.asp
http://www.subconsciousascension.com/userfiles/file/DengueFeverRemedy.pdf
http://message.snopes.com/showthread.php?t=48383
http://shine.yahoo.com/healthy-living/papaya-leaf-juice-remedy-for-dengue-fever-252188.html
http://bert-firebert.blogspot.in/2011/09/dengue-fever-remedy-papaya-leaves.html
http://www.knowledgebase-script.com/demo/article-938.html
http://maxloh-something2share.blogspot.in/2009/02/dengue-fever-papaya-leaf-juice.html
http://atifkamal.blogspot.in/2011/09/dengue-fever-papaya-leaf-juice.html
http://www.earthclinic.com/CURES/dengue.html
http://www.mail-archive.com/better_personality@googlegroups.com/msg01796.html

ശാരി മരിച്ചുപോയി

കാന്‍സര്‍ ബാധിതയായി ചികിത്സയിലായിരുന്ന ശാരി മരിച്ചുപോയി. ഇന്നുച്ചയ്ക്ക് തിരുവനന്തപുരം RCC യിലായിരുന്നു അന്ത്യം. ശവദാഹം ഇന്നു തന്നെ നടക്കുമെന്ന് അറിയുന്നു. ക്രോസ് മാച്ചിംഗ് നടക്കാതെ വന്നതുകൊണ്ട് ബോണ്‍ മാരോ ട്രാന്‍സ്പ്ലാന്റേഷന്‍ നടത്താന്‍ കഴിയാതെ വരികയും ആശുപത്രിയില്‍ ചികിത്സ തുടരുകയുമായിരുന്നു.മറ്റുവിവരങ്ങള്‍ വിശദമായി അറിയുന്ന മുറയ്ക്ക് എഴുതാം.
http://www.sanathanan.blogspot.com/2011/06/blog-post_21.html

ആരുടെ മരണമാണിത്?

അയൽ പക്കത്തെ ചേച്ചിയുടെ മകൾ മരിച്ചു.എട്ടാം ക്ളാസിലായിരുന്നു അവൾ.വിട്ടുമാറാത്ത പനിയ്ക്ക് ചികിത്സ തേടി ഒരാഴ്ചയോളമായി അവളെയും കൊണ്ട് നെയ്യാറ്റിൻകര താലൂക്കാശുപത്രിയിൽ കയറിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു അമ്മ. പനിയ്ക്കുള്ള മരുന്നുകളുമായി ഓരോതവണയും ഡോക്ടർമാർ അവളെ തിരിച്ചയച്ചുവത്രേ.ഇന്നു രാവിലേയും പോയിരുന്നത്രേ.മകൾക്ക് ഒട്ടും സുഖമില്ലെന്നും കിടത്തി ചികിൽസിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞുവത്രേ.ഡോക്ടർ “കുഴലുവെച്ചു നോക്കി” കിടത്തിചികിൽസിക്കാനുള്ള രോഗമില്ലെന്ന് തിരിച്ചയച്ചു.വീട്ടിലെത്തിയ കുട്ടി കുഴഞ്ഞുവീണു ചോരഛർദ്ദിച്ചു..വീണ്ടും ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചപ്പോഴേക്കും മരിച്ചു. പോലീസുകാർ വന്ന് പരാതിയില്ലെന്ന് എഴുതിവാങ്ങിപ്പോയി.മൃതദേഹം കീറി മുറിക്കാതെ അമ്മയ്ക്കു വിട്ടുകിട്ടി.ഉച്ചയോടെ വാതിലിനു പാളികളില്ലാത്ത ഒറ്റമുറി വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് മെഴുകുതിരികൾ കത്തുന്ന ഒരു കല്ലറയായി അവൾ.ഇപ്പോൾ തനിക്ക് പരാതിയുണ്ടെന്ന് അവൾ മണ്ണിനടിയിൽകിടന്ന് പുഴുകുന്നുണ്ടാവും.ശരിക്കും ആരുടെ മരണമാണിത്? രോഗിയുടെയോ... അതോ രോഗനിർണയത്തിന് ആയിരമായിരം നൂതന മാർഗങ്ങളുള്ള ഇക്കാലത്തും കഴുത്തിൽ തൂക്കുന്ന അഭിമാനക്കുഴലിനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന ഡോക്ടറുടേയോ?...ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ അശ്ലീലമാണ്‌ ഡോക്ടർമാരുടെ കഴുത്തിൽ തൂങ്ങുന്ന കുഴൽ എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു...

സർക്കാർ കേമം..പ്രതിപക്ഷം കെങ്കേമം

കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച ചെന്നൈയിലായിരുന്നു..തപസ്...പത്രമില്ല..ടി.വിയില്ല..വാർത്തകളില്ല.. മിനഞ്ഞാന്ന് ബസിൽ കയറി കുറച്ചു കറങ്ങി.. മിനിമം ചാർജ്ജ് 2 രൂപ..!!! കേരളത്തിൽ മിനിമം നാലു രൂപ... നെയ്യാറ്റിൻ‌കരമുതൽ തിരുവനന്തപുരം വരെ യാത്രചെയ്യാൻ പതിനൊന്ന് രൂപ..ചെന്നൈയിൽ ഏതാണ്ട് അത്രയും ദൂരം യാത്രചെയ്യാൻ 3 - 4 രൂപ.. !!! വല്ലാത്ത നിരാശ തോന്നി....ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ..? ഇന്ന് രാവിലെ തമ്പാനൂരിൽ വന്നിറങ്ങി.. തമിൾനാട് ട്രാൻസ്പോർട്ടിന്റെ ഒരു ഫാസ്റ്റ് പാസഞ്ചറിൽ കയറി... പതിവുപോലെ 12 രൂപ കൊടുത്തു..
ഒരു നെയ്യാറ്റിൻ‌കര...
പതിനാറു രൂപ സാർ...
അതെങ്ങനെ... ഇത് സൂപ്പർഫാസ്റ്റൊന്നുമല്ലല്ലോ?
കേരളാവില് ബസ് ചാർജ്ജ് കൂട്ടിയിറുക്ക് സാർ..

ശരിക്കും ഇരുട്ടടി... 12ൽ നിന്ന് 16.. നെയ്യാറ്റിൻ‌കരയിൽ നിന്നും പെരുങ്കടവിളയിലേക്ക് ലോക്കൽ ബസിൽ 8 രൂപ!!! 5 ൽ നിന്നും 8.. !!!. ഇന്നത്തെ പത്രം പറയുന്നു... ബസുടമകൾ ചോദിച്ചത് 55 പൈസയിൽ നിന്നും 65 പൈസയിലേക്ക് വർദ്ധനവ്..സർക്കാർ കൊടുത്തത് 80 പൈസ.. കൊള്ളാം സർക്കാറേ കൊള്ളാം...

ഈ ഇരുട്ടടിക്കെതിരെ പ്രക്ഷോഭങ്ങളൊന്നുമില്ലേ...? പട്ടികുരച്ചാലും പൂച്ചകരഞ്ഞാലും ഹർത്താലും ബന്ദും നടക്കുന്ന കേരളം തന്നെയല്ലേ ഇത്... ...ഇത്രയും കൊടിയ അനീതി നടന്നിട്ടും കയ്യാലപ്പുറത്തെ തേങ്ങപോലത്തെ ഒരു സർക്കാരിനെതിരേ പ്രതിപക്ഷം മിണ്ടാത്തതെന്ത്?.. പത്രം പരതി... ഉത്തരവും കിട്ടി.

പാമോലിൻ കേസിൽ സി.ബി.ഐയുടെ റിപ്പോർട്ട് കോടതി തള്ളിയതിനെത്തുടർന്ന് ഉമ്മൻ‌ചാണ്ടി രാജിക്കൊരുങ്ങി....
രാജി വേണ്ടെന്ന് യു.ഡി.എഫ്..
രാജിയല്ലാതെ മറ്റു പോം‌വഴിയില്ലെന്ന് അച്യുതാനന്ദൻ...
ഉമ്മൻ‌ചാണ്ടി വിജിലൻസ് വകുപ്പ് ഒഴിയണമെന്ന് കൊടിയേരി... !!!!
കൊള്ളാം...
സർക്കാറും കൊള്ളാം... പ്രതിപക്ഷവും കൊള്ളാം...
എത്ര ജനവിരുദ്ധമായ ഭരണതീരുമാനങ്ങളുണ്ടായാലും പ്രതിപക്ഷം ഇങ്ങനെതന്നെയായിരിക്കുമോ...!(അച്യുതാനന്ദൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നേടത്തോളം)

അല്ലെങ്കിലും കവിതകൊണ്ട് ആർക്കെന്തു പ്രയോജനം !!

ഇത്തവണത്തെ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ പുരുഷൻ ഏലൂരിന്റെ ഒരു ലേഖനം... അതിനുള്ളിൽ അഗസ്ത്യകൂടം മുങ്ങുന്നത് സുഗതകുമാരി അറിയുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു മുഴങ്ങുന്ന ചോദ്യം... പേപ്പാറ ഡാമിന്റെ ഉയരം കൂട്ടുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ ഉയരം കൂട്ടലിനെ അനുകൂലിച്ച് സുഗതകുമാരിടീച്ചർ സംസാരിച്ചു എന്നതിന്റെ ഞെട്ടൽ... പേപ്പാറ ഡാമിന്റെ ഉയരം കൂട്ടിയാൽ കുറച്ച് കുറ്റിക്കാടു മാത്രമേ മുങ്ങിച്ചാവൂ എന്ന് ടീച്ചർ പറഞ്ഞത്രെ...ആണോ ടീച്ചറെ...സത്യമാണോ... ടീച്ചറങ്ങനെ പറഞ്ഞോ ?

എന്തായാലും ലേഖനത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്ത പുറത്ത് സുഗതകുമാരി ടീച്ചറുടെ തന്നെ കവിത. പേടിപ്പെടുത്തുന്ന കൊടും കാടും മരുക്കാറ്റും കടന്ന് വീട്ടുമുറ്റത്തെ കൊന്നച്ചോട്ടിലെത്തിയ വിരുന്നു കാരിപ്പക്ഷിയെപ്പറ്റി...‘ശ്രുതിശുദ്ധമായ‘ ക-വി-ത... പ്രകൃതിസ്നേഹം/സഹജീവിസ്നേഹം നിറയുന്ന കവിത വായിച്ചാൽ പേപ്പാറ ഡാം അറിയാതെ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിപ്പോകും.. ഇങ്ങനെതന്നെ വേണം കവിത...ഭേഷ്...

വർഗീസ് ചേട്ടൻ

ജനപ്രിയൻ എന്ന സിനിമയിൽ കൃഷ്ണാ പൂജപ്പുര ജയസൂര്യയുടെ കഥാപാത്രത്തെക്കൊണ്ട് പറയിക്കുന്ന ഒരു ഡയലോഗുണ്ട്. അത് ഏതാണ്ടിങ്ങനെയാണ് “വർഗീസ് ചേട്ടന്റെ കടയിൽ റബറ് വിൽക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ത്രാസിന്റെ സൂചിയില് പോലും ഞാൻ നോക്ക്കേലായിരുന്നു...അങ്ങനെ നോക്കിയാ അതിന്റെ അർത്ഥം വർഗീസ് ചേട്ടനെ എനിക്ക് വിശ്വാസമില്ലെന്നല്ലേ..?”. ജനപ്രിയനിലെ ജയസൂര്യക്കഥാപാത്രത്തെപ്പോലെ പുണ്യവാളനല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഏറെ വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരാൽ പലതവണ പറ്റിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ജനപ്രിയന്മാർ പലർക്കും ഇപ്പോഴും ത്രാസിന്റെ സൂചിയിൽ കണ്ണുറപ്പിച്ചു നിർത്താൻ പറ്റാറില്ല...വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് പിന്നീട് മനസിലായിക്കഴിയുമ്പോൾ വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരെയല്ല ത്രാസിന്റെ സൂചിയിൽ ഒരുനിമിഷം കണ്ണുതുറന്ന് നോക്കാതെ പോയ തങ്ങളെത്തന്നെ ശപിച്ചുകൊണ്ട് ഉറക്കം വരാതെ നേരം വെളുപ്പിക്കുകയാവും അവർ ചെയ്യുക..അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല... കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കുക എന്ന കൊടിയ കുറ്റം ചെയ്യുന്ന ജനപ്രിയന്മാരെ ക്രിമിനൽക്കുറ്റത്തിന് ജയിലിലടയ്ക്കണം... അല്ലെങ്കിൽ കല്ലെറിഞ്ഞ് കൊല്ലണം...വർഗീസ് ചേട്ടൻ വിലപ്പെട്ട ഒരു പ്രപഞ്ച നിയമമാണ് .... പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തിലെ അതിജീവിക്കുന്ന കണ്ണി...ലോകം വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരെക്കൊണ്ട് നിറയട്ടെ... വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരെന്തായാലും പരസ്പരം ത്രാസിന്റെ സൂചികൾ നോക്കാതിരിക്കില്ലല്ലോ...

ശാരിയുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് ധനസമാഹരണം നടത്തുന്ന സുമനസുകളുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക്..

ഇന്നേക്ക് വെറും പതിനാറ് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപായിരുന്നു ആർ.സി.സിയിൽ ചികിത്സയിലിരുന്ന ശാരിയെക്കുറിച്ച്, ഭാര്യയെ ചികിത്സിക്കാൻ പണമില്ലാതെ വിധിയുടെ മുന്നിൽ നിസഹായനായി വാപൊളിച്ച് നിൽക്കുന്ന അനിൽ എന്ന സുഹൃത്തിനെക്കുറിച്ച് ഞാനിവിടെ ഈ പോസ്റ്റിടുന്നത്. അടുപ്പമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയം നോവുന്നത് ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ നോക്കിനിൽക്കേണ്ടിവന്നതിന്റെ വേദനകൊണ്ട് എഴുതിപ്പോയതാണത്.... ഒരു നിലവിളി ഏതൊരു മനുഷ്യനിലും ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു റിഫ്ലക്സുപോലെ നിമിഷങ്ങൾകൊണ്ട് ഇന്റർനെറ്റ് മലയാളം മുഴുവൻ ആ പോസ്റ്റ് ശ്രദ്ധിച്ചു.. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിലേക്ക് ലക്ഷങ്ങൾ സഹായധനമായി വന്നു..പിന്നീട് നടന്നതൊക്കെ അത്ഭുതങ്ങൾ... ഇന്നിപ്പോൾ പതിനഞ്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഏഴുലക്ഷത്തിലധികം രൂപ വന്നു കഴിഞ്ഞു.. പണമില്ലാതെ പകച്ചു നിന്നിരുന്ന അവസ്ഥയിലല്ല അയാൾ ഇന്ന്.. തനിക്ക് ശാരിയുടെ ചികിത്സ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയും എന്ന് അനിലിപ്പോൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറയുന്നു.

പണം മാത്രമല്ല ഇന്റർനെറ്റിലൂടെ വന്നത്. ചങ്ങനാശേരിയിലുള്ള ഡോക്ടർ.സി.പി മാത്യുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് ശാരി എത്തിയതിനും ഇന്റർ നെറ്റ് തന്നെ കാരണം. ബ്ലോഗിലും ബസിലും ഒക്കെ നടക്കുന്ന ചാരിറ്റി പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് ഹിന്ദുവിൽ എസ്.ആനന്ദൻ എഴുതിയ വാർത്ത കണ്ടാണ് ഡോക്ടർ.സി.പി.മാത്യു, തനിക്ക് ശാരിയുടെ അസുഖം ചികിത്സിച്ചു മാറ്റാൻ കഴിയും എന്ന് പ്രത്യാശ നൽകിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് വരുന്നത്. അനിലും ഞാനും കിഷോറും ബൈജു എന്ന സുഹൃത്തും ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തെ പോയി കാണുകയും ശാരി അദ്ദേഹം നൽകിയ മരുന്നു കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം നടത്തിയ രക്ത പരിശോധനയിൽ ശാരിയുടെ ബ്ലഡ് കൌണ്ടും പ്ലേറ്റ്‌ലെറ്റ് കൌണ്ടുകളും നോർമലായി വരുന്നതായി കാണുന്നു എന്ന് അനിൽ പറയുകയും ചെയ്തു.ഡോക്ടർ മാത്യുവിന്റെ ചികിത്സ ഫലിക്കുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് അനിലും ശാരിയും ഇപ്പോൾ.. ഡോക്ടർ മാത്യുവിന്റെ മരുന്നുകൊണ്ട് ശാരിയുടെ അസുഖം മാറുന്നില്ല എങ്കിൽ ആർ.സി.സി.യിലെ മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കൽ ചികിത്സയുമായി മുന്നോട്ട് പോകാനാണ് അവരുടെ തീരുമാനം..

ഇതിനിടെ, മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കൽ ആവശ്യമാണെങ്കിൽ ചികിത്സയുടെ മുഴുവൻ ചെലവുകളും വഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഏജൻസിയെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു..ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അനിലിനെ രാവിലെ വിളിച്ചിരുന്നു..അങ്ങനെ ഒരു ഏജൻസി മുന്നോട്ട് വന്നാൽ നമ്മൾ നടത്തുന്ന ധനസമാഹരണം ആവശ്യമില്ലല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞു. താൻ ഒരു യാത്രയിലാണെന്നും തിരികെ വിളിക്കാമെന്നും അനിൽ പറഞ്ഞു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അനിൽ വിളിച്ചു... ശാരിയുടെ ചികിത്സ നടത്താനുള്ള മുഴുവൻ തുകയും ഇപ്പോൾ ലഭ്യമായിട്ടുണ്ടെന്ന് അനിൽ പറഞ്ഞു.. ശാരിയുടെ ചികിത്സയുമായി ഒറ്റയ്ക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ തനിക്ക് ഇപ്പോൾ കഴിയുമെന്നും ഇന്റർനെറ്റ് മുഖേനയുള്ള ധനസമാഹരണം ഇനി തുടരേണ്ടതില്ലെന്നും അനിൽ പറഞ്ഞു... തന്റെ നിസഹായാവസ്ഥയിൽ തന്നെ സഹായിച്ച എല്ലാവർക്കും നന്ദി പറഞ്ഞു..

ഒരു ദിവസത്തെ മരുന്നിനു പോലും പണം കയ്യിലില്ലായിരുന്ന ഒരവസ്ഥയിൽ നിന്നും ശാരിയുടെ ചികിത്സയുമായി ഇനി ഒറ്റയ്ക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയും എന്ന മനോബലത്തിലേക്ക് അനിൽ എത്തിച്ചേർന്നതിൽ സന്തോഷം.. ഇ-മെയിലിലൂടെയും മറ്റും വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞ് അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിലേക്ക് ഇപ്പോഴും ആളുകൾ പണമയച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഈ വിവരങ്ങൾ ഇവിടെ എഴുതുന്നത്... ശാരിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇനി പ്രാർത്ഥനകൾ മാത്രം... ശാരിയെപ്പോലെ വിധിയുടെ വെല്ലുവിളിയെ നേരിടാമെന്ന ധൈര്യം നേടാൻ മറ്റൊരാളെ സഹായിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയട്ടെ...

ശാരിയുടെ അസുഖം പൂർണമായും ഭേദപ്പെടട്ടെ എന്ന ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പ്രാർത്ഥനയോടെ....

ഒരു സഹായം കിട്ടുമോ ; ഒരു ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ

21/6/2011 നാണ് ഇത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്.. ഇന്ന് 6/7/2011....ഇക്കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചകൾ കൊണ്ട് സംഭവിച്ചതൊക്കെ അത്ഭുതങ്ങളായിരുന്നു. ഈ പോസ്റ്റ് എത്രയധികം ഷെയർ ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്നറിയില്ല..മലയാളികളുള്ളിടത്തെല്ലാം ഈ സഹായാഭ്യർത്ഥന കടന്നു ചെന്നിരിക്കണം.. ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഏഴുലക്ഷം രൂപയോളം അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിൽ വന്നു..ഇന്നിപ്പോൾ ശാരിയുടെ ചികിത്സയുടെ കാര്യത്തിൽ ആശങ്കകളില്ല.... ഇന്ന് (6/7/2011) അനിലിനെ വിളിച്ചിരുന്നു... ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ ആർ.സി.സിയിൽ ശാരിയുടെ ബോൺമാരോ ട്രാൻസ്പ്ലാന്റേഷൻ നടത്താൻ അവശ്യം വേണ്ട ഫണ്ട് തന്റെ പക്കൽ ഉണ്ട് എന്ന് അനിൽ പറഞ്ഞു.ഒരു പ്രതിസന്ധിഘട്ടത്തിൽ തന്നെക്കുറിച്ചോ ശാരിയെക്കുറിച്ചോ ഒന്നും അറിയാതെ തങ്ങളെ സഹായിച്ച എല്ലാപേരോടും നന്ദിയുണ്ടെന്ന് അനിൽ പറഞ്ഞു... ചികിത്സയ്ക്കുള്ള പണം സമാഹരിക്കപ്പെട്ട സാഹചര്യത്തിൽ അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ട് ഡീറ്റെയിത്സ് മാറ്റുകയാണ്...നന്ദി




മനുഷ്യൻ എത്ര നിസാരനാണെന്ന് കാണണമെങ്കിൽ ആശുപത്രികളിൽ പോകണം.ഏതു കൊമ്പനാനയ്ക്കും കൊടുങ്കാറ്റിനും മുന്നിൽ തലകുനിക്കില്ല എന്ന അഭിമാനബോധം ഓരോ ശ്വാസത്തേയും ഭരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ എന്ന മഹത്തായ ജീവി, കോശം പോലുമില്ലാത്ത അണുക്കളുടെ മുന്നിൽ അറവുമൃഗത്തിന്റെ നിസഹായതയോടെ വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച കാണാം. കടൽക്ഷോഭത്തിൽ കടയിടിഞ്ഞുപോയ നെട്ടത്തെങ്ങിനെപ്പോലെ, ഏറ്റവും ചെറിയ കാറ്റിനെപ്പോലും ഭീതിയോടെ നോക്കി, സ്വന്തം ഉയരത്തെ സ്വയം ശപിച്ചു നിൽക്കുന്നതു കാണാം. ഈച്ചയെപ്പോലെ, പുഴുക്കളെപ്പോലെ എത്ര നിസാരരാണ് നമ്മൾ !

ഇന്ന് തിരുവനന്തപുരം ആർ.സി.സിയിൽ പോയി അനിൽ എന്ന പഴയൊരു സഹപാഠിയെ കണ്ടു. ഗവൺ‌മെന്റ് ലോ കോളേജിൽ നിന്നും പലവഴിക്ക് പിരിഞ്ഞ ശേഷം ഞങ്ങളങ്ങനെ കാണാറില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ സിനിമ എന്ന സ്വപ്നത്തിന്റെ പിറകേയും അവൻ അഭിഭാഷകവൃത്തി എന്ന തൊഴിലിന്റെ പിറകേയും പോയതുകൊണ്ട് കണ്ടുമുട്ടാനുള്ള അവസരങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു.ഇടയ്ക്ക് കണ്ടപ്പോൾ പച്ചപിടിച്ചു വരുന്ന തന്റെ തൊഴിലിനെക്കുറിച്ചും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കുടുംബജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും കുസൃതിക്കുടുക്കയായ മകളെക്കുറിച്ചും അവൻ വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു ..കുറേ നാളുകൾക്കു ശേഷം ഒരു സുഹൃത്തുവഴി അറിഞ്ഞു അനിലിന്റെ ഭാര്യ (ശാരി) യെ ആർ.സി.സിയിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.. കാൻസറാണ്.. രോഗം ഗുരുതരമാണ്...കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഏറെ പണം ചെലവാക്കി മരണത്തിന്റെ വായിൽ നിന്നും അനിൽ ശാരിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു എന്നറിഞ്ഞു. പിന്നീടൊരിക്കൽ കണ്ടപ്പോൾ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികഭദ്രതയെ തകർത്തുകളഞ്ഞ കാൻസർ എന്ന രോഗത്തിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും ശാരിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെക്കൊണ്ടുവരാൻ താൻ അനുഭവിച്ച യാതനകളെക്കുറിച്ച് അനിൽ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും എല്ലാം പിടിവിട്ടു പോയി എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്നും ജീവിതത്തെ തിരികെ തന്നല്ലോ ദൈവം എന്ന് അവൻ ആശ്വസിച്ചു.

കഴിഞ്ഞ മാസം ഒരു ഷൂട്ടിംഗ് ലൊക്കേഷനിലായിരുന്നപ്പോൾ ശ്യാം മോഹൻ എന്ന ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഫോൺ കോൾ വന്നു. ശാരിയെ വീണ്ടും ആർ.സി.സിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അനിലിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രത പൂർണമായും തകർത്തുകളഞ്ഞ ശേഷം പിൻ‌വലിഞ്ഞ ആ മഹാരോഗം ഇത്തവണ തിരിച്ചുവന്നത് കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ രക്താർബുദത്തിന്റെ രൂപത്തിലാണ്. ഒരു തവണത്തെ ആന്റിബയോട്ടിക് ഇഞ്ചക്ഷനുള്ള തുകപോലും സംഘടിപ്പിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അനിൽ. മജ്ജമാറ്റിവയ്ക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയയാണ് ഇത്തവണ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ പ്രതിവിധി. ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപയോളം ചെലവുവരും. ലോ കോളേജിലെ പഴയ സഹപാഠികളെല്ലാം ചേർന്ന് കുറച്ച് പണം സമാഹരിച്ചു നൽകണം എന്ന് പറയാനാണ് ശ്യാം എന്നെ വിളിച്ചത്. ഓരോരുത്തർക്കും പതിനായിരം രൂപവീതമെങ്കിലും കൊടുക്കാനാകുമെങ്കിൽ അത് ഒരു നല്ല സഹായമാകുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. ജൂൺ ആദ്യവാരമെങ്കിലും കഴിയുന്നത്ര തുക അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിൽ ഇടാൻ ശ്രമിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ അനിലിന്റെ ബാങ്ക് അക്കൌണ്ട് അയച്ചുതന്നു. ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരികെ വന്നു. അതിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച സാമ്പത്തികം കിട്ടിയില്ല. ജൂൺ ആദ്യവാരവും രണ്ടാം വാരവും കടന്നുപോയി. എനിക്ക് ഒരു രൂപ പോലും ഇടാനായില്ല.അതുകൊണ്ടുതന്നെ ശ്യാമിനേയോ അനിലിനേയോ വിളിക്കാൻ എനിക്കൊരു ചമ്മലുണ്ടായി.

മറ്റു പണികളൊന്നുമില്ലാതെ നാട്ടിൽ നിന്നിട്ടും അനിലിനെ ഒന്നുപോയി കാണുകയെങ്കിലും ചെയ്യാത്തത് തെറ്റാണെന്ന് രണ്ടുമൂന്നുദിവസമായി മനസാക്ഷി കുത്തിത്തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ഇന്ന് ഞാനും ഒരു സുഹൃത്തുമായി ആർ.സി.സിയിൽ പോയി അനിലിനെ കണ്ടു. അവൻ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തവനെപ്പോലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ നേർക്ക് നടന്നു വന്നു. മജ്ജ മാറ്റിവെയ്ക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയ എന്നത് ഏതാണ്ട് അസാധ്യമായ ഒന്നാണെന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അവൻ സംസാരിച്ചത്.പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ദുരിതാശ്വാസനിധി മുതൽ നാട്ടിലെ സന്നദ്ധസംഘടനകൾ വരെ എല്ലാ വാതിലുകളും മുട്ടി മൂന്ന് മാസത്തെ ചികിത്സയ്ക്കുള്ള പണം സംഘടിപ്പിക്കാം എന്നുമാത്രമേ അവനു വിശ്വാസമുള്ളു.മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷം ശാരിയെ മരണം കൊണ്ടുപോകും.അമ്മയെ കാണാതെ മകൾ കരയുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നനവില്ല..മജ്ജമാറ്റിവെച്ച് ഈ മഹാരോഗത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി ജീവിതം തിരികെപ്പിടിക്കാമെന്ന് വിശ്വസിച്ച് ശാരി സന്തോഷവതിയായിരിക്കുകയാണെന്ന് പറയുമ്പോഴും അവന്റെ മുഖത്ത് സങ്കടമില്ല. ആദ്യം തന്നെ ഈ രോഗം അതിന്റെ യഥാർത്ഥരൂപത്തിൽ വന്നിരുന്നു എങ്കിൽ മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കാനുള്ള പണം സംഘടിപ്പിക്കാമായിരുന്നു എന്നവൻ പറഞ്ഞു. ഏറെ ചാടിയിട്ടും വള്ളത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ വീണുപോയ കടൽമീനിന്റെ പരാജയ സമ്മതമായിരുന്നു അവന്റെ ഭാവം. ഇനി എനിക്ക് വയ്യ.വിധി ഇതാണ് എന്ന് കീഴടങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദയനീയമായ അവസ്ഥ.

എന്തു ചെയ്യാനാണ്..മനുഷ്യൻ എത്ര നിസഹായനാണ്...ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടു നിന്നു... ഒടുവിൽ മടങ്ങിപ്പോരുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു തളരരുതെടാ..പണമുണ്ടാക്കാം..നമുക്ക് ആളുകളോട് ചോദിക്കാം...നീ മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കൽ അസാധ്യമാണ് എന്ന മനോഭാവം മാറ്റണം..എങ്ങനെ പണം സംഘടിപ്പിക്കാം എന്ന് ചിന്തിക്കണം...പണം സംഘടിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും..ഒന്നും അസാധ്യമല്ല... അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ നേർത്ത നനവ് ഞാൻ കണ്ടു...അവൻ എന്റെ കൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു... ഞാൻ ചെയ്തതു ശരിയാണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല..വെറും വാക്കുകൾ കൊണ്ടാണെങ്കിലും ഞാൻ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യനെ മോഹിപ്പിക്കുകയായിരുന്നോ...

എന്തായാലും അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കുടുംബഫോട്ടോയും ചികിത്സാരേഖകളും സ്കാൻ ചെയ്തെടുത്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ തിരികെപ്പോന്നത്. അപ്പോൾ അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും മടങ്ങിപ്പോരുമ്പോൾ ഞാനും അതുതന്നെ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. പണം എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കാം...പതിനഞ്ചുലക്ഷത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ പങ്കെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ നടക്കില്ലേ... ബൂലോക കാരുണ്യത്തിന് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ എന്ന് ചോദിച്ച് സിമിക്ക് (സിമി നസ്രേത്ത്) ഒരു മെയിലയച്ചു. ഈ ലോകത്ത് ആർക്കൊക്കെ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലല്ലോ (ഒളിയാക്രമണം നടത്തി ഒരു അനിലിനേയും ശാരിയേയും പരാജയപ്പെടുത്തുന്ന വിധിയ്ക്കുമറിയില്ലായിരിക്കും) അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇതിവിടെ എഴുതുന്നു. ആർക്കെങ്കിലുമൊക്കെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ? എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത് ഞാനും ചെയ്യാം..

ഒക്ടോബറിലാണ് മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കാനുള്ള സാമ്പത്തികമുണ്ടെങ്കിൽ അത് നടത്താമെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. മൂന്നു മാസം... അനിലിന്റെയും ശാരിയുടേയും ഒരു കുടുംബചിത്രവും ശാരിയുടെ ചില ചികിത്സാരേഖകളും ഇവിടെ ഇടുന്നു. അനിലിന്റെ ഫോൺ നമ്പരും...

Patient's Name: Shari

Address to contact
Anil Kumar
Sarasumani,
13 PK Nagar
Vadakevila
Quilon
Pin Code-691010

Phone Number :+91-7293607979

From ക

ഇന്നലെ (21/6/2011) രാത്രി ഈ പോസ്റ്റ് ഇവിടെ ഇട്ട ശേഷം ഇന്റർ നെറ്റിലെ സുമനസുകൾ ഒരായിരം സഹായ ഹസ്തങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടു വരുന്നുണ്ട്.പ്രതീക്ഷയുടെ ഊർജ്ജസ്വലമായ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു ഇന്ന്. ഇന്ന് (22/6/2011) വീണ്ടും ആർ.സി.സിയിൽ പോയി അനിലിനെ കണ്ടു..അവൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നും നൂറുകണക്കിനാളുകളുടെ പിന്തുണയുണ്ടെന്നും എന്തായാലും നമ്മൾ ശാരിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ചെയ്യാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി ചെയ്യുമെന്നും പറഞ്ഞു.

ശാരിയുടെ ചികിത്സാ നിധിയിലേക്ക് സംഭാവനനൽകുന്നവരുടെ പേരു വിവരങ്ങളും സമാഹരിച്ച തുകയും രേഖപ്പെടുത്തി ഇന്റർനെറ്റ് സുഹൃത്തുക്കൾ ഒരു ഗൂഗിൾ സ്പ്രെഡ് ഷീറ്റ് തുറന്നിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ലിങ്ക് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു.IFS CODE, SWIFT CODE എന്നിവ അക്കൌണ്ടിന്റെ കൂടെ പുതുതായി ചേർത്തു.

https://spreadsheets.google.com/spreadsheet/ccc?key=0AsE_HDg0B4ZndExTN05uTE5NM3ZsUTRlQkdfRERWOXc&hl=en_US#gid=0

വിരസതക്ക് വിശക്കുമ്പോള്‍

ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതു മാത്രമേ ഇന്നും സംഭവിക്കുകയുള്ളു എന്ന ബോധം ജീവിതത്തെ ട്രാഫിക് പോലീസ് സ്റ്റേഷനുമുന്നില്‍ വര്‍ഷങ്ങളായി തുരുമ്പിച്ചു കിടക്കുന്ന വിലപിടിപ്പുള്ള വാഹനങ്ങളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാക്കി വെളുപ്പിച്ചുകളയുന്നു.ഇന്നലെയുടെ തനിയാവര്‍ത്തനമാണ് ഇന്നും എങ്കില്‍പ്പിന്നെ നമുക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു “ഇന്ന് “എന്തിനാണ് ?
നാളെ എന്ന ആവര്‍ത്തനത്തിന്റെ വിരസതാബോധം ഉളവാക്കുന്ന ശക്തവും നിഷേധാത്മകവുമായ പിടിവലിയെ ശാന്തമായി അതിജീവിച്ചുകൊണ്ട് നാം നാളെയിലേക്ക് കാത്തിരിക്കുന്നതെന്തിനാണ്?

"എഴുത്തച്ഛന്‍ മെമ്മോറിയല്‍

ഇം‌ഗ്ലീഷ്മീഡിയം സ്കൂളിന്റെ

ഉച്ചഭക്ഷണ ഇടവേളയില്‍” ‍

എന്ന ഒരു വരികൊണ്ട് ലാപുടയുടെ വിരസത എന്ന കവിത പ്രസക്തമായ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളുടെ കൂര്‍ത്ത ഒരു പ്രതലത്തിലാണ് വായനക്കാരനെ എടുത്തുപൊക്കി നിര്‍ത്തുന്നത് .അരിയും ഉഴുന്നും ചേര്‍ത്ത് അരിദോശ എന്നു പറയുന്നതും ഉഴുന്നും അരിയും ചേര്‍ത്ത് ഉഴുന്നുദോശ എന്നു പറയുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമല്ലാതെ,എഴുത്തച്ഛന്‍ മെമ്മോറിയല്‍ സ്കൂള്‍ എന്നപേരുമാറ്റംകൊണ്ട് എന്തുവ്യത്യാസമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്?എഴുത്തച്ഛന്‍ മെമ്മോറിയലായാലും ഷേക്സ്പിയര്‍ മിഷന്‍ ആയാലും എന്താണു വ്യത്യാസം?ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനുള്ള ഇടവേളയില്‍ ഇരുട്ടായി തിലോത്തമയിലേക്ക് നുഴഞ്ഞുകയറുന്ന കുട്ടികള്‍ എന്തു മേന്മയാണ് തരുക?ചോദ്യങ്ങള്‍ നീളുന്നു

“എഴുത്തച്ഛന്‍ മെമ്മോറിയല്‍

ഇം‌ഗ്ലീഷ്മീഡിയം സ്കൂളിന്റെ

ഉച്ചഭക്ഷണ ഇടവേളയില്‍“

എന്ന വരിക്കു ശേഷം വരുന്ന പരസ്പരബന്ധമില്ലെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ തോന്നിക്കുന്ന
“തിലോത്തമ തിയേറ്ററിനകത്ത്

നൂണ്‍ ഷോയ്ക്കുള്ള ഇരുട്ട്

പതിവുപോലെ പ്രവേശിച്ച നേരം“

എന്ന വരി, ഇടഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വാളുകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സീല്‍ക്കാരം പോലെ സൌന്ദര്യത്തിന്റെ ശക്തമായ മിന്നല്‍ പിണരുകള്‍ ഉണര്‍ത്തുന്നുണ്ട്.അചലിതമായ ജീവിതം കവിയിലും ഒപ്പം കവിത വഴി വായനക്കാരനിലും ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന നിരാശയെ പ്രതീകവല്‍ക്കരിക്കുകകൂടി ചെയ്യുന്നു ഇങ്ങനെ നട്ടുച്ചക്ക് നുഴഞ്ഞുകയറുന്ന ഈ ഇരുട്ട്.പരസ്പര വിരുദ്ധമായ രണ്ടുദൃശ്യഖണ്ഡങ്ങള്‍ കൊണ്ട് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത വികാരങ്ങള്‍ ജനിപ്പിക്കുന്ന ചില വിഖ്യാത ചലച്ചിത്രങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് അടുത്ത ദൃശ്യത്തിലേക്ക് കവി നമ്മെ കട്ടുചെയ്ത് പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നത്. “താലൂക്കാപ്പീസില്‍

പി.പി.ഹരിദാസിന്റെ

അപേക്ഷയുള്ള ഫയലിനെ

ക്ലാര വര്‍ഗ്ഗീസ്

മടക്കിവച്ച മാത്രയില്‍”

എന്തുകൊണ്ടാണ് തീരുമാനമാകാന്‍ ഫയലുകള്‍ ഉച്ചഭക്ഷണസമയം വരെ കാത്തിരിക്കുന്നതും,തീരുമാനത്തിലേക്ക് എന്ന് വ്യാമോഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഉച്ചഭക്ഷണ ഇടവേള എന്ന, ഒരുനിമിഷം പോലും മാറ്റിവയ്ക്കാനാവാത്ത അലിഖിതമായ‘പ്രൊസീജിയര്‍’ ലേക്ക് തുറന്ന് നിരാശയില്‍ അടയുകയും ചെയ്യുന്നത്?

എന്തുകൊണ്ടാണ് മോഷണക്കേസുകള്‍ മുതല്‍ കൊലപാതകക്കേസുകള്‍ വരെ ഇങ്ങനെ ഉച്ചഭക്ഷണ
ഇടവേളകളില്‍ അനുഷ്ഠാനം പോലെ നിരന്തരം തുറന്നടഞ്ഞുകൊണ്ട് തീരുമാനമാകാതെ നീളുന്നത്?

കഴിഞ്ഞ സര്‍ക്കാരുകള്‍ തുറന്നടച്ച ഫയലുകള്‍ എല്ലാം ഈ സര്‍ക്കാരും വരാന്‍ പോകുന്ന സര്‍ക്കാരുകളും ഉച്ചഭക്ഷണം എന്ന കോട്ടുവായയുടെ അകമ്പടിയോടെ തുറക്കുകയും അടയ്ക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

ചോദ്യങ്ങള്‍...ഉത്തരമില്ലാത്ത നൂറു നൂറുചോദ്യങ്ങള്‍....

ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഒരേയൊരു പ്രത്യേകതയേ ഉള്ളു
ഉത്തരമില്ലാതാകുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് അവ പ്രസക്തമാകുന്നത്.!

ലാപുട അവിടെയും നമ്മെ നിര്‍ത്തുന്നില്ല പൊടുന്നനെയുള്ള ഒരു കട്ടിങ്ങിലൂടെ നമ്മെ മുറിച്ചെടുത്ത്,

പന്ത്രണ്ട് അമ്പതിന്

പുറപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന

(ഇതുവരെ പുറപ്പെടാത്ത)

ജെ.കെ ട്രാവത്സ്

ഉടന്‍ സ്റ്റാന്‍ഡ് വിടണം എന്ന്

ഉച്ചഭാഷിണി

കര്‍ക്കശപ്പെടുന്ന ബസ്റ്റാന്‍ഡിലാണ് കൊണ്ടിടുന്നത്.അപ്പോള്‍ നാം സ്വാഭാവികമായും കാണുന്നത് നമുക്കുമുന്നില്‍ കാലം ചത്തുചീഞ്ഞുകിടക്കുന്നതായും സമൂഹ്യവവസ്ഥിതി എന്ന കൃമികള്‍ ആ ജഡശരീരത്തില്‍ മുങ്ങാംകുഴി കളിക്കുന്നതായുമാണ്. എഴുത്തച്ഛന്‍ മെമ്മോറിയല്‍ എന്ന സ്കൂള്‍ മലയാളം മീഡിയം ആവാം എന്ന സാധ്യതയെ,ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനുള്ള ഇടവേളയില്‍ തിലോത്തമ തിയേറ്ററില്‍ തുണ്ടുപടം കാണിക്കാതിരിക്കാം എന്ന സാധ്യതയെ,പി.പി.ഹരിദാസിന്റെ അപേക്ഷയില്‍ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തശേഷം ക്ലാരാ വര്‍ഗ്ഗീസിന് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനുപോകാം എന്ന സാധ്യതയെ,പന്ത്രണ്ട് അമ്പതിനുപുറപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന ബസ് കൃത്യസമയം പാലിക്കാം എന്ന സാധ്യതയെ നിര്‍ണ്ണായകമായ ഒരു അട്ടിമറിയിലൂടെ നിഷ്കരുണം വിരസതയുടെ അവസാനിക്കാത്ത വിശപ്പിന് മുന്നില്‍ എറിഞ്ഞുകൊടുക്കുന്ന ദുഖകരമായ സത്യം വായനക്കാരന്‍ കണ്ടറിയുന്നു.

നിര്‍ണ്ണായകവും

ചരിത്രപ്രസക്തവുമായ

ഒരട്ടിമറിയിലൂടെ

വിരസതയ്ക്ക്

അന്നും

വിശന്നു തുടങ്ങി

എന്ന വരികള്‍ നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തെയും അതിന്റെ പ്രസക്തിയെയും അല്ല മറിച്ച് ചരിത്രപ്രസക്തി എന്ന വാക്കിനെപ്പോലും അപ്രസക്തമാക്കുന്ന വര്‍ത്തമാന യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെയാണ്. ജുറാസിക് പാര്‍ക്കിലെ വിശന്നുവലഞ്ഞ് തലകുലുക്കി നില്‍ക്കുന്ന ദിനോസറിന് മുന്നില്‍ പെട്ടുപോയ കാഴ്ചക്കാരുടെ വാഹനം നിന്നിടത്തു നിന്ന് നീങ്ങുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടാക്കുന്ന ഞെട്ടല്‍ പോലെ,എല്ലാ ദിവസവും എനിക്കു വിശപ്പടക്കാന്‍ നിങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരാള്‍ വന്നുകൊള്ളണം എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് കിടന്നുറങ്ങുന്ന പുരാണ കഥയിലെ രാക്ഷസന്‍ വിശപ്പുകൊണ്ട് ഉണരാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഇരയായ മനുഷ്യനുണ്ടാകുന്ന ഞെട്ടല്‍പോലെ ഭീകരമായ ഒരു ഞെട്ടല്‍ നമ്മെ അനുഭവിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് കവിത അവസാനിക്കുന്നത്.

തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വാക്കുകളുടെ പളുങ്കുകള്‍ കൊണ്ട് കരകൌശല വിദഗ്ദ്ധനെപ്പോലെ മനോഹരമായ കവിതകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ലാപുട തന്റെ പതിവുശൈലിയില്‍ നിന്നുവിട്ട് സമൂഹത്തിന്റെ കെട്ടചോരയും ചലവും വമിക്കുന്ന കട്ടമാംസം കൊണ്ട് വിരുന്നൊരുക്കിയിരിക്കുകയാണ് ഈ കവിതയില്‍.പതിവില്ലാത്ത വിരുന്നായതിനാല്‍ ദഹനക്കേട് തോന്നിയേക്കാമെങ്കിലും പളുങ്കുമാലയുടെ സൌന്ദര്യത്തില്‍ സ്വയം മറക്കുന്നതിനെക്കാള്‍ നല്ലത് ഈ ദഹനക്കേടില്‍ ഒരല്‍പ്പം ഓക്കാനിച്ച് ശുദ്ധമാകുന്നതായിരിക്കും എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു.